Με μια τεράστια, συγκλονιστική και αποφασιστική απεργία και διαδήλωση, συγκρίσιμη μόνο με την απεργία-σεισμό της 5ης Μάη, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι βγήκαν ξανά στο προσκήνιο σπάζοντας την κοινοβουλευτική χούντα που ψηφίζει ...νύχτα την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Η Αθήνα βούλιαξε από εκατό και πλέον χιλιάδες απεργούς, όπως και όλες σχεδόν οι πόλεις της περιφέρειας, ενώ σε πολλές περιπτώσεις καταγράφηκαν και μεγαλύτερες συγκεντρώσεις από την 5η Μάη.
του Δημήτρη Σταμούλη
Κατά γενική ομολογία, το «μπλοκ» του μουσείο-Πολυτεχνείου που συσπείρωσε δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, νέους και φοιτητές, ήταν ίσως το πιο «ανεβασμένο» κομμάτι της απεργίας τόσο αριθμητικά όσο και πολιτικά. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι μπορεί να γίνει πλειοψηφική η τάση εκείνη στο εργατικό κίνημα που πρεσβεύει την ανεξαρτησία από τον καθεστωτικό κι εργοδοτικό συνδικαλισμό και από τα αστικά ιδεολογήματα μέσα στο εργατικό κίνημα, που μάχεται για ένα άλλο, ταξικά αναγεννημένο εργατικό κίνημα των συνελεύσεων, των επιτροπών αγώνα, του συντονισμού των σωματείων, της πολιτικής γραμμής ρήξης κι ανατροπής της επίθεσης και της κυβέρνησης του κεφαλαίου. Η διάθεση χιλιάδων αγωνιζόμενων κάθε ηλικίας να συγκρουστεί με την τρομοκρατία και τα ΜΑΤ, να μη λυγίσει, να ανασυγκροτηθεί παρά τα χιλιάδες χημικά και το όργιο αστυνομικής βίας δείχνει την αποφασιστικότητα αλλά και την πίστη ότι απαιτείται αγώνας διαρκείας. Η πάλη δε σταματά στην ψήφιση των νόμων στο κοινοβούλιο, αλλά κλιμακώνεται στους δρόμους του αγώνα και της ανατροπής.
