«Μπορούμε να το λειτουργήσουμε μόνοι μας»

Εργαζόμενοι τσιμέντων Χαλκίδας: «Μπορούμε να το λειτουργήσουμε μόνοι μας»
 

«Μπορούμε να το λειτουργήσουμε μόνοι μας». Αυτή θα είναι, πιθανότατα, η απάντηση που θα δώσει στην τσιμεντοβιομηχανία ΑΓΕΤ Ηρακλής το σωματείο των υπό απόλυση εργαζομένων στο εργοστάσιο τσιμέντων της στη Χαλκίδα, σε περίπτωση που η επιχείρηση γαλλικών κεφαλαίων επιμείνει στην απόφασή της να τερματίσει τη λειτουργία του, όπως έχει ανακοινώσει.

«Σκεφτόμαστε να ζητήσουμε την ενοικίασή του, αν πρόκειται να το κλείσουν», ανέφερε ο πρόεδρος του σωματείου Ηλίας Κούκουρας, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ μετά από επαφές που είχαν οι συνδικαλιστές με τεχνοκράτες και γνώστες της αγοράς τσιμέντου στη χώρα μας. «Δεν μας ενδιαφέρει αν το εργοστάσιο είναι κερδοφόρο ή όχι με τα κριτήρια της εταιρείας, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι η λειτουργία του εργοστασίου είναι βιώσιμη», προσέθεσε.
 
Οι υπό απόλυση εργαζόμενοι αναμένουν τη συνάντηση που θα έχει την προσεχή Τρίτη με υπευθύνους της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ Ηρακλής η Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Τσιμέντων Ελλάδας, για να καθορίσουν τις επόμενες ενέργειές τους.

15η Δεκέμβρη: Με αισιοδοξία για τη νίκη

Με μια τεράστια, συγκλονιστική και αποφασιστική απεργία και διαδήλωση, συγκρίσιμη μόνο με την απεργία-σεισμό της 5ης Μάη, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι βγήκαν ξανά στο προσκήνιο σπάζοντας την κοινοβουλευτική χούντα που ψηφίζει ...νύχτα την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Η Αθήνα βούλιαξε από εκατό και πλέον χιλιάδες απεργούς, όπως και όλες σχεδόν οι πόλεις της περιφέρειας, ενώ σε πολλές περιπτώσεις καταγράφηκαν και μεγαλύτερες συγκεντρώσεις από την 5η Μάη.

του Δημήτρη Σταμούλη

Κατά γενική ομολογία, το «μπλοκ» του μουσείο-Πολυτεχνείου που συσπείρωσε δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους, νέους και φοιτητές, ήταν ίσως το πιο «ανεβασμένο» κομμάτι της απεργίας τόσο αριθμητικά όσο και πολιτικά. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι μπορεί να γίνει πλειοψηφική η τάση εκείνη στο εργατικό κίνημα που πρεσβεύει την ανεξαρτησία από τον καθεστωτικό κι εργοδοτικό συνδικαλισμό και από τα αστικά ιδεολογήματα μέσα στο εργατικό κίνημα, που μάχεται για ένα άλλο, ταξικά αναγεννημένο εργατικό κίνημα των συνελεύσεων, των επιτροπών αγώνα, του συντονισμού των σωματείων, της πολιτικής γραμμής ρήξης κι ανατροπής της επίθεσης και της κυβέρνησης του κεφαλαίου. Η διάθεση χιλιάδων αγωνιζόμενων κάθε ηλικίας να συγκρουστεί με την τρομοκρατία και τα ΜΑΤ, να μη λυγίσει, να ανασυγκροτηθεί παρά τα χιλιάδες χημικά και το όργιο αστυνομικής βίας δείχνει την αποφασιστικότητα αλλά και την πίστη ότι απαιτείται αγώνας διαρκείας. Η πάλη δε σταματά στην ψήφιση των νόμων στο κοινοβούλιο, αλλά κλιμακώνεται στους δρόμους του αγώνα και της ανατροπής. 

15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ : Σε νέα φάση ο αγώνας για ανατροπή της επίθεσης

Το Μουσείο δείχνει αλλαγή συσχετισμού μέσα στο μαζικό κίνημα

Η 15η Δεκέμβρη σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας φάσης παρατεταμένων αγώνων αντεπίθεσης, με κύριο επίδικο την ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου, κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ με αντικαπιταλιστική, εργατική σφραγίδα.

Η πρώτη φάση κορυφώθηκε με τη μεγάλη απεργία της 5ης Μάη 2010, η οποία χαρακτηρίστηκε από την προσπάθεια αποτροπής της ψήφισης του μνημονίου με μια γιγαντιαία μαζική πολιτική παρέμβαση των εργαζομένων δίκην αστραπής και με την αυταπάτη ότι το εργατικό κίνημα θα νικήσει χρησιμοποιώντας τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, όπως έγινε με την κατάργηση του νομοσχεδίου Γιαννίτση.

του Κώστα Μάρκου

 Από ’κει και πέρα, μέσα από υποχωρήσεις και παλινωδίες, που μεσολαβούνται από τη μαζική κοινοβουλευτική έκφραση της διαμαρτυρίας στις εκλογές της 7ης και 14ης Νοέμβρη, το εργατικό κίνημα περνά στην κατανόηση ότι η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα έρχονται αντιμέτωποι με μια επίθεση διαρκείας δέκα και πλέον ετών, που κλιμακώθηκε με ένα μπαράζ αντιδραστικών νόμων με στόχο να προκαλέσουν σοκ και δέος.