Jacques Rancière – Επτά κανόνες για την καλύτερη διάδοση των ρατσιστικών ιδεών

Πρέπει, εν ολίγοις, να υποβοηθηθεί η διάδοση του ρατσισμού με τρεις τρόπους: διαφημίζοντας όσο το δυνατό περισσότερο το όραμα που έχει για τον κόσμο, προσδίδοντάς του το ακάνθινο στεφάνι του μάρτυρα, δείχνοντας ότι μόνον ο καθαρός ρατσισμός μπορεί να μας γλιτώσει από τον βρόμικο ρατσισμό. Ήδη για την εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος υιοθετούνται και οι τρεις τρόποι, με αξιόλογες επιτυχίες. Όμως, με τη μέθοδο, μπορούμε να τα καταφέρουμε ακόμα καλύτερα.



Το σχέδιο νόμου του Γάλλου υπουργού εσωτερικών Jean-Louis Debré, σχετικά με την είσοδο και τη διαμονή ξένων και το δικαίωμα ασύλου, συζητήθηκε στη Βουλή τον χειμώνα του 1997 και ψηφίστηκε τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Οι διατάξεις του, οι οποίες προέβλεπαν τον διπλασιασμό του χρόνου κράτησης των χωρίς χαρτιά και άδεια παραμονής αλλοδαπών αλλά και υποχρέωναν τους ιδιοκτήτες να δηλώνουν στην Αστυνομία την άφιξη ή την αναχώρηση κάθε ξένου ενοικιαστή, προκάλεσαν ένα κύμα διαμαρτυρίας που κορυφώθηκε με μια δημόσια έκκληση για ανυπακοή, πρωτοβουλία μιας ομάδας 59 σκηνοθετών. Η παρέμβαση, με άρθρο στην εφημερίδα Le Monde, του φιλοσόφου Jacques Rancière, παλαιού μαθητή και συνεργάτη του Louis Althusser και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, διατηρεί και σήμερα την επικαιρότητά της: ιδιαίτερα για την Ελλάδα, με τη συζήτηση σχετικά με το νομοσχέδιο για την απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες, όπου με ευθύνη κυρίως του ΛΑΟΣ και δευτερευόντως της Νέας Δημοκρατίας είναι σε πλήρη εξέλιξη μια επιχείρηση καλλιέργειας ξενοφοβικών και ρατσιστικών αντανακλαστικών στην κοινή γνώμη.

---

του Jacques Rancière

Η διάδοση των ρατσιστικών ιδεών στη Γαλλία φαίνεται να είναι σήμερα εθνική προτεραιότητα. Την επιχειρούν οι ρατσιστές, κι αυτό είναι το λιγότερο. Όμως, σε μια εποχή δύσπιστη απέναντι στις ιδέες, η προσπάθεια των προπαγανδιστών μιας ιδέας έχει κάποια όρια, και, προκειμένου να ξεπεράσει αυτά τα όρια, έχει συχνά την ανάγκη της συνδρομής των αντιπάλων της. Κι εδώ είναι η αξιοπρόσεκτη πλευρά της κατάστασης στη Γαλλία: πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ειδικοί κάθε λογής έχουν καταφέρει να βρούν τα τελευταία χρόνια αρκετά αποτελεσματικούς τρόπους ώστε να θέσουν τον αντιρατσισμό τους στην υπηρεσία της διάδοσης των ρατσιστικών ιδεών, και μάλιστα με αύξουσα ένταση. Έτσι λοιπόν όλοι οι κανόνες που διατυπώνονται εδώ είναι ήδη σε χρήση. Αλλά αυτό γίνεται συνήθως με εμπειρικό και άναρχο τρόπο, χωρίς σαφή συνείδηση της εμβέλειάς τους. Φαίνεται λοιπόν ευκταίο, προκειμένου να εξασφαλιστεί η μέγιστη αποτελεσματικότητά τους, να τους παρουσιάσουμε στους δυνητικούς τους χρήστες με μορφή ρητή και συστηματική.

Για να μην επαναληφθεί αυτή τη φορά η Ιστορία! NO PASARAN!*

του Γιώργου Μητραλιά 

 

Ένα πράγμα που οι Ευρωπαίοι είχαν όλο το χρόνο να μάθουν για τα καλά είναι ότι ούτε η κρίση, ούτε οι κοινωνικές τραγωδίες που την συνοδεύουν  είναι ειδικά ελληνικές. Και δυστυχώς, όλα δείχνουν ήδη ότι ένα άλλο πράγμα που θα έχουν όλο το χρόνο να μάθουν είναι ότι η  νεοναζιστική Χρυσή Αυγή δεν είναι αποκλειστικότητα μόνο των Ελλήνων. Χωρίς αμφιβολία, ένας τέτοιος ισχυρισμός θα γίνει δεκτός από κάποιους με μπόλικο σκεπτικισμό: «Στη χώρα μας, ούτε οι παραδόσεις μας, ούτε η κουλτούρα μας, ούτε το ταμπεραμέντο μας δεν θα επιτρέψουν ποτέ παρόμοια φαινόμενα». Είναι ακριβώς αυτό που έλεγαν όλοι οι Έλληνες  –ακόμα και οι πιο οξυδερκείς αριστεροί-  ακόμα και μόλις πριν από ένα χρόνο  όταν ένας ή δυο «παλαβοί» με αχαλίνωτη φαντασία τους προειδοποιούσαν ότι η φαιά πανούκλα είχε αρχίσει να εισβάλει στη κοινωνία τους.  Εξάλλου, όλα αυτά δεν ήταν διόλου πρωτότυπα. Ήταν σαν να επαναλαμβανόταν η ιστορία, εκείνη του μεσοπολέμου: Στ’αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι «οι παραδόσεις», «η κουλτούρα» ή  «το ταμπεραμέντο» των Ιταλών ή των Γερμανών θα είχαν επιτρέψει τη γέννηση και την άνοδο στην εξουσία του φασισμού και του ναζισμού;… 

Η εξέγερση της μαλακίας

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Νομίζω πως ο Camus έλεγε πως η εξέγερση σαν αρχή συνίσταται στην άρνηση της ταπείνωσης, δίχως όμως να την γυρεύεις για άλλους. Και κάπως έτσι, αν μια θολή νύχτα στο Χαλάνδρι, ακουστεί μια κραυγή βοήθειας στη μέση του δρόμου, θα πεταχτείς-δεν μπορεί- ακόμη και με τα σώβρακα καταμεσής του σκοταδιού.
 
Μοιάζει να μην έχει σχέση η εξέγερση με μια απεγνωσμένη έκκληση για βοήθεια. Μα, μήπως η εξέγερση είναι κάτι περισσότερο από μια -στιγμιαία ίσως- οραματική αντίσταση στο ταπείνωμα της ανθρώπινης ύπαρξης; Και τι πιο σκληρή ταπείνωση από ένα ανθρώπινο καχεκτικό κορμί ριγμένο στη μέση της ασφάλτου; Τι περισσότερο γυρεύουμε άραγε -σαν κοινωνία- μπας και καταφέρουμε να σύρουμε τα καλοζωισμένα τομάρια μας ως στην επόμενη εργάσιμη; Πόσο περισσότερο ζωντανή ταπείνωση; Πόσο live χρειαζόμαστε πια για να χορτάσει το αδηφάγο μάτι μας βία και εξευτελισμό;

…και τότε ρίξανε τον κλήρο να δούνε ποιος θα φαγωθεί, «για να ξεβρωμίσει ο τόπος» (μέρος 2ο)

Οι (μέχρι τώρα) επιλογές του (ευρωπαϊκού) καπιταλισμού

Η «λύση του μεταναστευτικού» θα ήταν να υπάρξουν συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης με ελευθερία στις χώρες προέλευσης των μεταναστών. Αφού όμως το πλιάτσικο και η καταλήστευση των χωρών του τρίτου κόσμου είναι το βασικό στήριγμα του παγκόσμιου καπιταλισμού, αυτό είναι προφανώς ανέφικτο. Ειδικά στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, όπου οι πολιτικές ΔΝΤ που εφαρμόζονται σήμερα στην Ελλάδα εφαρμόστηκαν με ακόμα μεγαλύτερη αγριότητα στις χώρες από όπου προέρχονται οι μετανάστες, ο παγκόσμιος καπιταλισμός θέλει να διαχειριστεί τις μεταναστευτικές ροές (που ο ίδιος δημιουργεί) προς όφελός του και ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση.

Το 2003 γίνεται γνωστή έρευνα των Ηνωμένων Εθνών σύμφωνα με την οποία αν η ΕΕ θέλει να διατηρήσει το επίπεδο ζωής του 1995 θα χρειαστεί ως το 2025 135 εκατομμύρια μετανάστες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στο πλαίσιο της κρίσης, καθώς επιλογή των αφεντικών είναι η καταβαράθρωση του επιπέδου ζωής στην Δύση, αυτή η προοπτική αλλάζει. Ενδεχομένως οι αριθμοί να αλλάζουν, όμως η γενική κατεύθυνση παραμένει. 

Έρευνα του 2008 του Βρετανικού Κοινοβούλιου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ποσοστό 17% της ανάπτυξης είναι αποτέλεσμα της μετανάστευσης.

Αυτοί ή εμείς;

του Σπύρου Μαρκέτου

Ο Σπύρος Μαρκέτος  συμμετέχει σήμερα, Κυριακή 8 Ιούλη, στην κεντρική εκδήλωση του 16ου αντιρατσιστικού φεστιβάλ στην Αθήνα, με τίτλο : Ρατσιστική και φασιστική βία: προκλήσεις και προοπτικές του αντιφασισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μαζί με τους Μπερνάρ Σμιτ και Έντβιν Μοντάρι, με συντονιστή τον Θανάση Κούρκουλα. Το παρακάτω κείμενο παρουσιάζει σκέψεις που θα κατατεθούν στην εκδήλωση  
  

Φωτογραφία από εκδήλωση στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ

Αυτοί ή εμείς;

Η εκλογική απογείωση της Χρυσής Αυγής προκάλεσε, ακατανόητα, έκπληξη. Πώς εμφανίστηκε και πού πηγαίνει το νεοναζιστικό κόμμα, που μέσα σε μερικούς μήνες πέρασε από το 0,3 στο 7%; Εκφράζει πρόσκαιρες εθνικές παραξενιές, ή αποτυπώνει μια πανευρωπαϊκή τάση; Ήρθε για να μείνει; Μια σύντομη απάντηση στο τελευταίο ερώτημα θα ήταν πως μεγάλο μέρος από αυτές τις ψήφους είναι ψήφοι διαμαρτυρίας, δεν είναι τυχαίο όμως ότι δόθηκαν σ’ ένα φασιστικό κόμμα, και αν η αριστερά δεν κινητοποιηθεί εγκαίρως θα βρεθεί αντιμέτωπη μ’ ένα αληθινό φασιστικό κίνημα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Για να καταλάβουμε γιατί ήρθε στο προσκήνιο ο φασισμός πρέπει πρώτα πρώτα να κοιτάξουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Όλες τις προηγούμενες δεκαετίες οι προσπάθειες των διάφορων Μιχαλολιάκων δεν είχαν φέρει αποτέλεσμα. Σήμερα βρήκαν απήχηση επειδή η πραγματικότητα προσώρας τους ευνοεί. Είναι πλέον χρήσιμοι στους ισχυρούς. Το πλέγμα εξουσίας στη χώρα μας εξαπέλυσε έναν αμείλικτο κοινωνικό πόλεμο. Ξέροντας ότι δεν μπορεί να κερδίσει σε συνθήκες δημοκρατίας, στήνει ένα μαζικό κίνημα, τη Χρυσή Αυγή, για να συντρίψει την αριστερά, την οποία δεν μπορεί να νικήσει το επίσημο κράτος.

9 θέσεις για τη Χρυσή Αυγή, τον επελαύνοντα μεταμοντέρνο ολοκληρωτικό καπιταλισμό και το κίνημα αποκατάστασης της ζωής και της αξιοπρέπειας

«Η ελπίδα είναι το αντίθετο της ασφάλειας, της αφελούς αισιοδοξίας. Η κατηγορία του κινδύνου ενυπάρχει πάντα μέσα της. Η ελπίδα δεν είναι βεβαιότητα. Αν δεν μπορούσε να είναι απογοητευτική, δεν θα ήταν ελπίδα. Η ελπίδα δένει μια σημαία στο κατάρτι, ακόμη και μέσα στην παρακμή, με την έννοια ότι δεν δέχεται την παρακμή, ακόμη και όταν αυτή η παρακμή είναι ισχυρή».

Ernst Bloch

1. Καταρχήν, ο αγώνας ενάντια στον (ολοκληρωτικό) εθνικισμό-ρατσισμό είναι αγώνας ενάντια στον (αυταρχικό) υπαρκτό φιλελευθερισμό του Έθνους, του Κράτους, της Αγοράς και του Δικαίου και κατ' επέκταση ενάντια στον (ολοκληρωτικό) καπιταλισμό.

2. Η Χ.Α. είναι μέρος των υπερπατριωτικών-εθνικιστικών εκείνων δυνάμεων που θα αποτελέσουν τη βάση για την επιστροφή του κεφαλαίου και των καπιταλιστών σε εθνικές λύσεις εκτός ευρώ και ε.ε., αν οδηγηθούν εκεί τα πράγματα στο εγγύς μέλλον (ήδη όπου βρεθούν κι όπου σταθούν μιλούν για ελληνικές ΑΟΖ, για πετρέλαια και φυσικά αέρια, για εθνική ανάπτυξη κλπ, στο βαθμό και στο μέτρο βέβαια που αυτή η ανάπτυξη θα είναι εφικτή στα πλαίσια ενός καπιταλισμού σε βαθύτατη κρίση).

3. Η Χ.Α. συνδυάζει την ηγεμονία του εθνικού στοιχείου με αυταρχικά φιλελεύθερες θέσεις και όχι με σοσιαλιστικές όπως έκαναν οι γερμανοί εθνικοσοσιαλιστές.

Ιδού η μάγισσα! Στην δημόσια διαπόμπευση! Στη φυλακή! Στην πυρά!

Πόσες ακόμη εικόνες φρίκης θα πρέπει να ζήσουμε για να εθιστούμε στην κόλαση;

Κλιμάκια του ΚΕΕΛΠΝΟ συνοδεύουν αστυνομικούς σε επιχειρήσεις κάθαρσης «μιασμάτων» – φτωχών, απόκληρων, πεινασμένων, παιδιών ενός κατώτερου Θεού. Τους υποβάλλουν «για το καλό τους» -με την συναίνεσή τους άραγε; ή εντελώς παράνομα; - σε ελέγχους για μολυσματικά νοσήματα ... και τους διοχετεύουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ... για το καλό ημών των υπολοίπων!

Καλή αρχή κ. Λοβέρδο και κ. Χρυσοχοϊδη!

Εντοπίσατε, συλλάβατε και στείλατε σε δημόσια διαπόμπευση και στην πυρά, το μίασμα! Τη 20χρονη μάγισσα που ευθύνεται για την εξάπλωση του AIDS στη χώρα! Που ηθελημένα  μόλυνε τον εαυτό της για να μπορεί στη συνέχεια να μολύνει τα «παιδιά οικογενειών» που την «προτιμούσαν»!

Με το καλό να συλλάβετε και τους υπόλοιπους! Ξέρετε εσείς! Τους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους, τους μαύρους, τους κομμουνιστές, τους Εβραίους...

Το ελληνικό τείχος του αίσχους

του Γιώργου Ρούση,

καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου και πρώην πολιτικού πρόσφυγα

Θυμάμαι σαν να 'ταν χτες τον ενθουσιασμό όλων εκείνων που πανηγύριζαν για την πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Θυμάμαι ακόμη όλους εκείνους που προστέθηκαν στους προηγούμενους και πανηγύριζαν πέρυσι την εικοστή επέτειο αυτής της πτώσης, ενώ ταυτόχρονα είτε επικροτούσαν, είτε σφύριζαν αδιάφορα για το τείχος των Ισραηλινών στη Δυτική όχθη και για εκείνο των ΗΠΑ στα σύνορα με το Μεξικό.

Και να που όλοι οι παραπάνω τάσσονται φανατικά υπέρ της κατασκευής του τείχους-φράχτη του Έβρου από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, την οποία έσπευσε να χειροκροτήσει το ΛΑΟΣ, στο πλαίσιο μιας σύμπλευσης που αποπνέει έντονα μπόχα αλήστου μνήμης εθνικοσοσιαλισμού.

Δεξιός εξτρεμισμός, ρατσισμός και ανορθολογισμός

του Παναγιώτη Γαβάνα

Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρούμε μια πρώτη προσέγγιση ενός επίκαιρου φαινομένου με το οποίο οι Έλληνες έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι:

Το φαινόμενο του δεξιού εξτρεμισμού, του ρατσισμού και τον συνδεόμενο με αυτούς ιρασιοναλισμό.

Ο ρατσισμός ανήκει τα τελευταία χρόνια στην καθημερινότητα. Αν προσέξει κανείς από κοντά τα γεγονότα, γίνονται σαφείς οι διαστάσεις της «ελληνικής μιζέριας».

Δεν πρέπει να παραβλεφτεί το γεγονός, ότι οι παρεκτροπές βίας βρίσκουν σύμφωνη μια μερίδα του ελληνικού πληθυσμού. Οι μέχρι σήμερα δράστες ανήκουν στο χώρο των δεξιών εξτρεμιστικών οργανώσεων αλλά και της Αστυνομίας.

Φράχτης της ντροπής και του πόνου στον Έβρο!

ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΥΠΟΥ ΗΠΑ- ΜΕΞΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΣΡΑΗΛ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ-ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ


ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

Τη δημιουργία ενός φράχτη 12,5 χλμ στα χερσαία σύνορα της χώρας για την αποτροπή της εισόδου παράνομων μεταναστών προωθεί το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, όπως προανήγγειλε ο Χρ. Παπουτσής.

Με μέτρα εξόντωσης και καταστολής φαίνεται ότι υπολογίζει η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το ζήτημα της εισροής μεταναστών και προσφύγων στη χώρα μας, κατά τα πρότυπα των κυβερνήσεων ΗΠΑ (σύνορα με Μεξικό) και Ισραήλ (εκτός από το τείχος της λωρίδας της Γάζας, υπό κατασκευή είναι και το 670 χιλιομέτρων τείχος (!) που θα χωρίζει το Ισραήλ από την Αίγυπτο). Μετά και την τοποθέτηση μονάδας ταχείας επέμβασης 175 συνοριοφυλάκων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Φύλαξης των Συνόρων (FRONTEX) στον Έβρο, η ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα και με τις δηλώσεις του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, προχωράει στη δημιουργία ενός φράκτη 12,5 χλμ στην περιοχή των χερσαίων συνόρων στον Έβρο, με διακηρυγμένο σκοπό την αποτροπή της παράνομης εισόδου μεταναστών στη χώρα μας και στη συνέχεια στην Ε.Ε.