Γερμανικά παραμύθια, ανυποψίαστες παρθένες και τοξικά μαντζούνια....

του Σπύρου Μ. Αλεξίου

Στις πρωτόγονες κοινωνίες, όταν οι άνθρωποι βρίσκονταν αντιμέτωποι με τα φυσικά φαινόμενα στρέφονταν στους μάγους-θεραπευτές της φυλής για να τα εξηγήσουν. 
Και όταν άστραφτε και βρόνταγε ο ουρανός, «θύμωσε ο Θεός» έλεγε ο μάγος. 
Και αν τύχαινε και πέρναγε και καμιά γυναίκα τη βουτούσαν και την έκαιγαν στην πυρά για να εξευμενιστεί ο θεός… 
Και αν από κακή σύμπτωση με τη θυσία έβγαινε τυχαία ο ήλιος, ο μάγος αισθανόταν δικαιωμένος και το κακό είχε γίνει: σε κάθε νεροποντή έκαιγαν και μια παρθένα! 
 
Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, όμως οι μάγοι-θεραπευτές δεν έχουν εκλείψει. Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’90 η γερμανική οικονομία βυθιζόταν στην ύφεση, ο «μάγος» Σρέντερ ξέθαψε από το ντουλάπι με τα φίλτρα του νεοφιλελευθερισμού τη Λιτότητα. Την ονόμασε «Ατζέντα 2010» και αποτελούσε ένα μοντέλο διάλυσης των εργασιακών κεκτημένων και δικαιωμάτων: Ευέλικτες σχέσεις εργασίας, πάγωμα μισθών, κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων. Για να μη μακρυγορούμε, ό,τι ακριβώς βιώνουμε εδώ και δύο χρόνια στην Ελλάδα.

Jobless Growth

Η ανακοίνωση τις προηγούμενες μέρες του ΥΠΟΙΚ ότι η Ελλάδα για πρώτη φορά καταγράφει πρωτογενές πλεόνασμα, παρουσιάστηκε σαν μεγάλο κατόρθωμα, αν και δεν χαιρετίστηκε με τους αρμόζοντες παιάνες, (άλλωστε η Alpha Bank το είχε υπολογίσει πολύ νωρίτερα), μιας και αυτό συντελέστηκε πάνω σε ένα ερημωμένο κοινωνικό τοπίο, τέτοιο που το διαρκές, ήδη από πρωθύστερους καιρούς, αίτημα «οι άνθρωποι πάνω από τους αριθμούς» να αποκτά τώρα το πλήρες νόημά του. 

Ο οποιοσδήποτε με στοιχειώδη νου μπορεί πλέον να καταλαβαίνει ότι η επίτευξη πλεονάσματος δεν απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες, μιας και αυτό μπορεί να αποσπασθεί απλά με ατέρμονες περικοπές εισοδημάτων, η μόνη δε ικανότητα που μπορεί να αναγνωριστεί στο οικονομικό επιτελείο είναι ότι το κατάφερε εφαρμόζοντας ζυγιασμένους ρυθμούς απόσπασης, τέτοιους, ώστε οι μάζες σε γενικές γραμμές να παραμείνουν ακίνδυνες και χειραγωγήσιμες.

Εφ’ όσον δεν προβλέπεται καμιά άλλη αντισταθμιστική διαδικασία, το πλεόνασμα αυτό είναι αμφίβολο να διατηρηθεί, χωρίς επιπρόσθετες περικοπές, πόσο μάλλον να μεγεθυνθεί, για το λόγο ότι θα παραδίδεται αυθημερόν, μαζί μ’ ένα καλάθι βέβαια φρέσκα αυγά, όπως συμβαίνει από αρχαιοτάτων χρόνων σε όλες τις κατακτημένες χώρες, στους τραπεζικούς λογαριασμούς των επικυρίαρχων.

To χρέος εργαλείο λεηλασίας και φτωχοποίησης

Η Τυνησία ακόμα ένα κλασικό παράδειγμα υποθήκευσης χωρών και λαών.

του Σαλέμ Μπεν Γιαχία

Το χρέος αποτέλεσε, κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, την κύρια πύλη εισόδου της αποικιοκρατίας. Κατά την περίοδο της ανόδου του χρηματιστικού καπιταλισμού στην εξουσία, πολλές φτωχές χώρες χρεοκόπησαν. 

Οι δανειστές της Αιγύπτου, του Μεξικού, της Ελλάδας, της Τυνησίας και άλλων χωρών εγκαθίδρυσαν, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οικονομικές επιτροπές ελέγχου των δημοσιονομικών και των προϋπολογισμών των χωρών αυτών.
 
Οι δανειστές είχαν ένα μόνο στόχο: την εξασφάλιση της αποπληρωμής των χρεών. Αυτός ο στόχος πραγματοποιήθηκε, καθώς οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών βρίσκονταν υπό τον πολιτικό έλεγχο των ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Έρχεται η τρόικα για να αφήσει συντρίμμια στην Ελλάδα!

Πλήρης στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου για να συνεχιστεί η λεηλασία!

«Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης» για τους εργαζόμενους η 5^η αναθεώρηση του μνημονίου!

Οι 5 αιχμές της: εργασιακά, ληξιπρόθεσμες οφειλές, νέα μέτρα, ιδιωτικοποιήσεις, πολιτική συναίνεση

Στον απόηχο της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, η τρόικα ήρθε στην Ελλάδα, για να εφαρμόσει, με τους δυσμενέστερους όρους για το λαό και τους εργαζόμενους, τη σκληρή δημοσιονομική πειθάρχηση και να βυθίσει ακόμα βαθύτερα τη χώρα στην ύφεση στο όνομα της συγκράτησης των ελλειμμάτων.

Ως εκπρόσωπος των δανειστών και «οπλισμένη» με τις αποφάσεις της πρόσφατης συνόδου, η τρόικα θα «διαπραγματευτεί» με την κυβέρνηση τους όρους του νέου δανείου που θα συνάψει η Ελλάδα και θα αποτελέσει μια ακόμα αναθεώρηση του καταστροφικού μνημονίου.

Οι δανειστές στοχεύουν για μια ακόμα φορά στην περαιτέρω αναδιάρθρωση του κοινωνικού χάρτη της Ελλάδας εις βάρος των εργαζομένων, με ριζικές παρεμβάσεις σε όλα τα κρίσιμα μέτωπα: δραστικές ανατροπές εργασιακών κεκτημένων με αλλαγές στις συλλογικές συμβάσεις και τους βασικούς μισθούς και νέο πλαίσιο για το μη μισθολογικό κόστος (εισφορές εργοδοτών), νέα πακέτα μέτρων τουλάχιστον 7,7 δισ. ευρώ, διεύρυνση στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων.

Τα του Θεού τω Θεώ και τα του καίσαρος το καίσαρι

Ευθύνες της κυβέρνησης και ευθύνες της τρόικας

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το τελευταίο “παραμύθι” που μας προτείνουν τα μέσα της διαπλοκής και το “κόμμα του μνημονίου” είναι ότι την αποκλειστική ευθύνη για την εξελισσόμενη καταστροφή της χώρας την έχει η ελληνική κυβέρνηση και οι “χειρισμοί” της, όχι δηλαδή η συμμαχία διεθνών υπερτραπεζών, Γερμανίας και ΕΕ που επετέθη στη χώρα, επιβάλλοντας τελικά τη “συνταγή” του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, της 21ης Ιουλίου και εκβιάζοντας τώρα για την τήρησή τους. Με άλλα λόγια, υποστηρίζουν, θα μπορούσε να υπάρξει μια κυβέρνηση που θα χειριζόταν καλύτερα το θέμα του μνημονίου και θα είχε καλύτερα αποτελέσματα. 

To προσόν αυτού του “παραμυθιού”, που, όπως και τα υπόλοιπα, στηρίζεται σε μια δόση αλήθειας για να υποστηρίξει ένα μεγάλο ψέμα, είναι ότι απομακρύνει την ανάγκη να εξετασθεί η ουσία της πολιτικής που ασκείται στην Ελλάδα από τον Μάιο του 2010 και την οποία υποστήριξε με φανατισμό ένα ολόκληρο φάσμα πολιτικών, οικονομικών, εκδοτικών δυνάμεων, σχεδόν το σύνολο της ιθύνουσας τάξης της χώρας. 

Πρωτομαγιά 2011: Μπορούμε να επιβάλουμε μια άλλη πορεία!

του Μιχάλη Σιάχου

Ο καταστροφισμός του καπιταλιστικού συστήματος αναδύεται όλο και πιο έντονα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. 

Η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι πόλεμοι, οι αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, η καταστροφή του περιβάλλοντος, τα πυρηνικά ατυχήματα, η τεράστια φτωχοποίηση και ο αποκλεισμός, η μεγαλύτερη ανεργία όλων των εποχών, απλά καταγράφουν τους σπασμούς ενός συστήματος που μόνο καταστρέφοντας παραγωγικές δυνάμεις και την κοινωνία μαζί, μπορεί να διαιωνίσει την ύπαρξή του. 

Σε αυτό το φόντο το παγκόσμιο προλεταριάτο, η πιο πολυάνθρωπη τάξη του πλανήτη θα γιορτάσει τη δική του μέρα, την πρωτομαγιά, σε συνθήκες πολύ πιο πίσω κι από αυτές του Σικάγου το 1886 και με την φοβερή αναστάτωση όλων των όρων ζωής από την τεράστιας κλίμακας καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Παντού όμως, σε όλο τον κόσμο, η κόκκινη σημαία των αγώνων και της αντίστασης θα ανεμίσει, προαναγγέλλοντας άλλους δρόμους.

Κίνημα και πολιτική στην Ελλάδα του 2010

του Ρούντι Ρινάλντι

Η χρονιά που φεύγει ανέδειξε όρια, ισορροπίες,  νέους συσχετισμούς, αλλά έφερε και το λαό στο προσκήνιο.

Το 2010, σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, ήταν μια κρίσιμη χρονιά που θα μείνει στη μνήμη όλων ως η χρονιά του Μνημονίου και του ΔΝΤ. Στην καθημερινή γλώσσα αρκετά πράγματα θα διευκρινίζονται με τους προσδιορισμούς «προ (ή μετά) ΔΝΤ» ή «προ (ή μετά) Μνημονίου» περίοδο. 

Για παράδειγμα, το 2010 ήταν η πρώτη χρονιά που οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι δεν πήραν 13ο και 14ο μισθό αλλά ένα ευτελές επίδομα που δεν μπορεί να μπαλώσει καμιά από τις τεράστιες χασούρες.

Το 2010 ήταν η χρονιά της «θεραπείας-σοκ», του «πειράματος», όπου η ζωή μας υποβαθμίστηκε κατά 40% και η φτωχοποίηση ευρύτατων στρωμάτων προχώρησε με ορμητικούς ρυθμούς.