Η μάχη των Σκουριών μετακόμισε στις Βρυξέλλες

Όταν η μάχη των Σκουριών μετακόμισε στις Βρυξέλλες 

του Γιώργου Βασσάλου
 
Η «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Ελλάδα που Αντιστέκεται» είναι μια ομάδα νέων από την Ελλάδα που ζουν, σπουδάζουν κι εργάζονται στις Βρυξέλλες. Σε συνεργασία με το φεστιβάλ ντοκυμαντέρ Μιλλένιουμ οργάνωσαν στις 29 Μάη την προβολή του «Θησαυρού της Κασσάνδρας» του Γιώργου Αυγερόπουλου που πραγματεύεται την υπόθεση των μεταλλείων στις Σκουριές.
Μετά την ταινία θέλησαν να οργανώσουν μια συζήτηση και κάλεσαν τον καθηγητή εδαφολογίας του ΑΠΘ Κυριάκο Παναγιωτόπουλο, που αντιτίθεται στην επένδυση, καθώς και το λόμπι των ευρωπαϊκών εξορυκτικών βιομηχανιών Euromines που εδρεύει στην πόλη και του οποίου μέλη είναι τόσο η Eldorado όσο και, εμμέσως, η θυγατρική της «Ελληνικός Χρυσός».

Καλεσμένος ήταν επίσης ο εκπρόσωπος της Διεθνούς Αμνηστίας, Γιώργος Κοσμόπουλος, για να σχολιάσει πάνω στις συστηματικές παραβιάσεις των δικαιωμάτων των πολιτών στην περιοχή.
Ενώ η Euromines δέχτηκε αρχικά την πρόσκληση, αργούσε πολύ να γνωστοποιήσει στους οργανωτές το όνομα του εκπροσώπου της.

Τι κάνουν οι τραπεζίτες μέσα στις συνόδους της ΕΕ και τι μέσα στις κυβερνήσεις;

του Γιώργου Βασσάλου

Το χρονικό ενός «κουρέματος» με τραπεζίτη για κουρέα
 

Ενώ οι διαπραγματεύσεις για τις τεχνικές λεπτομέρειες του ‘κουρέματος’ ή αλλιώς PSI είναι στην τελική ευθεία το παρόν άρθρο ανατρέχει στον χρόνο και τον τόπο της γεννήσεως του.
 

Το καλοκαίρι του 2011, η ΕΕ είχε πλέον υποχρεωθεί από τα πράγματα να σταματήσει να παριστάνει ότι το ελληνικό χρέος μπορούσε να αποπληρωθεί. Ενεπλάκη λοιπόν σε διαπραγματεύσεις με ένα λόμπι που εκπροσωπεί τις μεγαλύτερες τράπεζες διεθνώς, το In¬sti¬tute of In¬ter¬na¬tional Fi¬nance (IIF), ωστέ να ‘αναδιαρθρωθεί’ το χρέος. 

Το IIF δημιουργήθηκε το 1983 όταν η κρίση χρέους στη Λατινική Αμερική οδηγούσε στις πρώτες επεμβάσεις του ΔΝΤ[1] και σήμερα έχει συγκροτήσει ειδική ομάδα πoυ αποτελείται από τις τράπεζες – πιστωτές της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών.[2]

Η νέα ΕΕ: Άθλια οικονομική διακυβέρνηση

Η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού και η απειλή μιας μακροχρόνιας πανευρωπαϊκής ύφεσης φέρνουν στην επιφάνεια τις εγγενείς αντιφάσεις του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του «κινητήρα» της, της Ευρωζώνης: Κοινή νομισματική πολιτική από τη μία, διαφορετικές φορολογικές και «κοινωνικές» πολιτικές από την άλλη.  

του Γιώργου Βασσάλου

Το κοινό νόμισμα ήταν βεβαίως εκ γενετής ένα εργαλείο διάλυσης εργατικών κατακτήσεων και των όποιων αναδιανεμητικών λειτουργιών των κρατών. Οι  καπιταλιστές που συμμετείχαν στο Σύλλογο για τη Νομισματική Ένωση (AMUE), το λόμπι που έσπρωξε για τη δημιουργία του ευρώ, ποτέ δεν το έκρυψαν αυτό. Εκπρόσωπος  της Μόργκαν Στάνλεϊ έλεγε το 1997: «Αν αφαιρέσουμε το (σ.σ. εθνικό) νόμισμα ως δικλείδα ασφαλείας, οι κυβερνήσεις θα υποχρεωθούν να συγκεντρωθούν σε αληθινές αλλαγές για περισσότερη ανταγωνιστικότητα: Χαμηλότεροι φόροι, ελαστική αγορά εργασίας και πιο ευνοϊκό για τις επιχειρήσεις ρυθμιστικό πλαίσιο». Εκπρόσωπος της τότε Ντάιμλερ Κράισλερ συμπλήρωνε το 1998: «Τις δυνάμεις της αγοράς που θα απελευθερωθούν από το ευρώ δεν θα τις αισθανθούν μόνο οι διευθυντές των εταιρειών αλλά και οι πολιτικοί. Οι εκλεγμένοι  αρχηγοί θα αντιμετωπίζουν ανταγωνισμό ενόσω προσπαθούν να προσελκύσουν επενδύσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας και τελικά θα χαμηλώνουν τους εταιρικούς φόρους και θα χαλαρώνουν τις ρυθμίσεις».