της Μαρίας Μπικάκη
Η κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, που
εξελίσσεται και δεν έχει ολοκληρωθεί, είναι κομμάτι του παζλ των αναδιαρθρώσεων
που προωθούνται τα τελευταία χρόνια. Αφορά τους πάντες. Εργαζόμενους και
συνταξιούχους. Άνεργους και ανασφάλιστους.
Σήμερα περίπου ο 1 στους 3 κατοίκους αυτής της
χώρας, δηλαδή πάνω από 3 εκ. άνθρωποι είναι χωρίς ασφάλιση, με την ίδια
αναλογία και στα παιδιά. Είναι περίπου όσοι και αυτοί που ζουν κάτω από
το όριο της φτώχειας. Δεν πρόκειται όμως μόνο για άνεργους, που δεν δικαιούνται
ασφάλισης λόγω μη κάλυψης «προϋποθέσεων». Το 2012 σύμφωνα με το ΣΕΠΕ οι
ανασφάλιστοι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα αποτελούν το 36 % και σύμφωνα με
το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ το 38% των εργαζόμενων. Παρόμοια είναι οι κατάσταση στους
αυτοαπασχολούμενους, που δεν έχουν να πληρώσουν τις εισφορές τους και στους
αγρότες.
Έχουμε λοιπόν κατάρρευση που αφορά την καθολικότητα της
ασφάλισης στη χώρα, αλλά και την ποιότητα της ασφάλισης.
Φρανσίσκος Γκόγια, «Ο τραυματίας οικοδόμος», 1786-7
Πως τεκμηριώνεται αυτό;
Η μείωση της καθολικότητας έχει να
κάνει με την ανεργία που αυξάνει και την έλλειψη οποιασδήποτε ασφαλιστικής
κάλυψης της πλειοψηφίας των ανέργων, αλλά και την έλλειψη μορφών ουσιαστικής
προνοιακής στήριξης τους.
Για την κατάρρευση της ποιότητας θα
αναφερθώ κυρίως με στοιχεία στο θέμα της συνταξιοδοτικής κάλυψης για την
οικονομία της συζήτησης.
