«Δεν υπάρχουν λεφτά»; Κι αυτά, τότε, τι είναι;

του Ν. Μπογιόπουλου

Ο ήρωας του Μπρεχτ, ο Μακχίθ, αναρωτιόταν στην «Όπερα της Πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας»...

Τα συγκλονιστικά στη Βουλή άργησαν μια μέρα! Αλλά ήρθαν! Την Κυριακή που μας πέρασε ακούσαμε για «τρύπια δολάρια» και για «μονομαχίες στο Ελ Πάσο», απολαύσαμε  πρωθυπουργικούς κουτσαβακισμούς και κοινοβουλευτικές «μαγκιές».  Αλλά τα σπουδαία – τα πραγματικά σπουδαία –  συνέβησαν τη Δευτέρα. Χωρίς κάμερες. Χωρίς απευθείας μεταδόσεις. Χωρίς πολλά- πολλά…

Τη Δευτέρα το βράδυ, λοιπόν, ο κ.Σταικούρας, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, μετά από σχετική ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, διαβίβασε στη Βουλή τον αναλυτικό κατάλογο ο οποίος περιλαμβάνει τα ποσά με τα οποία έχει τροφοδοτήσει το κράτος τις τράπεζες από την έναρξη της κρίσης, το 2008. Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται για πρώτη φορά  είναι  πλέον και  επίσημα! Είναι δικά τους! Έχουν την εγκυρότητα και την σφραγίδα των «σωτήρων»! Δεν πρόκειται για «συνωμοσιολογία»! Ούτε για ευφάνταστα σενάρια των «ψεκασμένων»!

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Καλαμαριάς: "Όχι άλλη υποβάθμιση της ζωής μας!"

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 16/9 ΣΤΙΣ 11:30 ΣΤΟ ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ   ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ   ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ την Δευτέρα 16/9 Οι δοσίλογες κυβερνήσεις, σε πλήρη συνεργασία με την Τρόικα έχουν βάλει ως στόχο την μετατροπή μας σε σύγχρονους δουλοπάροικους.  Με μια σφοδρή επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, έχουν οδηγήσει σε  εξαθλίωση μεγάλο μέρος της κοινωνίας.  Η ανεργία, οι συνεχείς μειώσεις σε μισθούς, οι απολύσεις, τα χαράτσια και οι κάθε λογής φόροι, οι αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης, στο πετρέλαιο κτλ. έχουν κυριολεκτικά γονατίσει χιλιάδες οικογένειες. Επόμενο βήμα της κοινοβουλευτικής κυβερνητικής συμμορίας είναι το κλείσιμο - κατάργηση κοινωνικών δομών, της παιδείας και της υγείας.

Αγωνιστικές κινητοποιήσεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα!

Μέτωπο εργαζομένων για το δικαίωμα στην απεργία!

Συλλαλητήριο κατά επιστράτευσης από καθηγητές, ναυτεργάτες και εργαζόμενους στο μετρό την Παρασκευή 31/5

Αγωνιστικές κινητοποιήσεις και στον ιδιωτικό τομέα!

Σε συλλαλητήριο προάσπισης του δικαιώματος στην απεργία και ενάντια στην αυταρχική μέθοδο της επιστράτευσης καλεί την Παρασκευή 31 Μαϊου η ΟΛΜΕ με συμμετοχή των εκπροσώπων των Ομοσπονδιών ΠΝΟ, Σωματείων Εργαζομένων Λειτουργίας ΜΕΤΡΟ και Ηλεκτροδηγών ΜΕΤΡΟ.

Η συγκέντρωση θα γίνει στις 19:00 στην Πλατεία Συντάγματος και αποτελεί το πρώτο όπως φαίνεται βήμα σε μία πορεία συμπαράταξης των επιστρατευμένων εργαζομένων ενάντια σε μία γενικευμένη επίθεση που υφίστανται οι εργαζόμενοι στα πλαίσια της ακολουθούμενης πολιτικής.

Είναι ξεκάθαρο πως ο βαθιά ταξικός και αποτρόπαιος χαρακτήρας της οικονομικής πολιτικής της λιτότητας και των μνημονίων είναι τέτοιος που δεν μπορεί να επιβληθεί σε μία κοινωνία παρά μόνο με τη διαρκή περιστολή ακόμα και των πιο ουσιαστικών δημοκρατικών ελευθεριών, εξ’ ου και το μαύρο μέτωπο της εγχώριας τρόικας και της τρόικας των πιστωτών διολισθαίνει καθημερινά σε ολοένα και αυταρχικότερες ατραπούς.

Μέχρι πότε θα επιτρέπουμε στην αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό να διεξάγει μόνη της ταξικό πόλεμο;

Καλός μαθητής του Γκέμπελς ο Α. Σαμαράς

του Γ.Γ

Χωρίς περικοκλάδες, σκόπιμες λεκτικές ασάφειες, και αφηρημένες έννοιες –άλλωστε ο Σαμαράς δεν έχει την λεκτική δεινότητα ενός Βενιζέλου- εντελώς κυνικά και ξεκάθαρα, ο πρωθυπουργός στην συνέντευξη που έδωσε στην Μαρία Σπυράκη και δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ημερησία», αφήνει ξεκάθαρα να διαφανεί μια απ’ τις πρώτες προτεραιότητες της άθλιας συγκυβέρνησης της οποίας ηγείται.

Άμεσα χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι θα στελεχώσουν τις ατέλειωτες στρατιές ανέργων αφού  «δεν χωράει αμφιβολία ότι χρειαζόμαστε μικρότερο Δημόσιο, αλλά και καλύτερο Δημόσιο» όπως μας λέει. Απόλυτη παραπληροφόρηση: Ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά διογκωμένος είναι. Βρίσκεται κάτω από τον μέσον όρο της Ένωσης.

Όσο για την παραγωγικότητα τω δημ. υπαλλήλων για «καλύτερο Δημόσιο» που λέει ο Σαμαράς, εδώ θα έπρεπε να του πει κάποιος την λαϊκή ρήση ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί».  Ποιος ελέγχει το κράτος; Οι δημ υπάλληλοι ή η κυβέρνηση; Άσε που η όποια διαφθορά υπάρχει στον δημόσιο τομέα είναι πταίσμα μπροστά στην διαφθορά που διακρίνει το αστικό πολιτικό της χώρας.

Η κατάρρευση του Ασφαλιστικού – Συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα των μνημονίων

της Μαρίας Μπικάκη

Η κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος,  που εξελίσσεται και δεν έχει ολοκληρωθεί, είναι κομμάτι του παζλ των αναδιαρθρώσεων που προωθούνται τα τελευταία χρόνια. Αφορά τους πάντες. Εργαζόμενους και συνταξιούχους. Άνεργους και ανασφάλιστους.

Σήμερα περίπου ο 1 στους 3 κατοίκους αυτής της χώρας, δηλαδή πάνω από 3 εκ. άνθρωποι είναι χωρίς ασφάλιση, με την ίδια αναλογία και στα παιδιά. Είναι περίπου όσοι και αυτοί που  ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Δεν πρόκειται όμως μόνο για άνεργους, που δεν δικαιούνται ασφάλισης λόγω μη κάλυψης «προϋποθέσεων». Το 2012 σύμφωνα με το ΣΕΠΕ οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα αποτελούν το 36 % και σύμφωνα με το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ το 38% των εργαζόμενων. Παρόμοια είναι οι κατάσταση στους αυτοαπασχολούμενους, που δεν έχουν να πληρώσουν τις εισφορές τους και στους αγρότες.

Έχουμε λοιπόν κατάρρευση που αφορά την καθολικότητα της ασφάλισης στη χώρα, αλλά και την ποιότητα της ασφάλισης.

Φρανσίσκος Γκόγια, «Ο τραυματίας οικοδόμος», 1786-7

 

Πως τεκμηριώνεται αυτό;

Η μείωση της καθολικότητας έχει να κάνει με την ανεργία που αυξάνει και την έλλειψη οποιασδήποτε ασφαλιστικής κάλυψης της πλειοψηφίας των ανέργων, αλλά και την έλλειψη μορφών ουσιαστικής προνοιακής στήριξης τους.

Για την κατάρρευση της ποιότητας θα αναφερθώ κυρίως με στοιχεία στο θέμα της συνταξιοδοτικής κάλυψης για την οικονομία της συζήτησης.

Τίνος είναι η κρίση;

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

 

Ακούγεται και γράφεται με επιμονή σε ΜΜΕ υψηλού  μνημονιακού φρονήματος ότι η κρίση που διερχόμαστε ως χώρα δεν είναι ταξική, αλλά ολοσχερώς εθνική. 

Η άποψη διατυπώνεται κυρίως ως απάντηση στην αντίστροφη ανάλυση των κομμάτων της Αριστεράς, η οποία με τη σειρά της κυμαίνεται από την αντίληψη ότι όλα εξελίσσονται βάσει «σχεδίου της πλουτοκρατίας που θέλει να μεγιστοποιήσει οφέλη και κέρδη» (ΚΚΕ), μέχρι την κριτική ότι η διαχείριση της κρίσης από την τρόικα και τη συγκυβέρνηση γίνεται με τρόπο που να εξυπηρετεί την εγχώρια διαπλοκή, τις τράπεζες κι άλλους θύλακες οικονομικής ισχύος (ΣΥΡΙΖΑ).

Η πρώτη αντίληψη, περί εθνικής και όχι ταξικής κρίσης, αναζητά την τεκμηρίωσή της στο γεγονός ότι η Ελλάδα, αυτό το υβρίδιο καπιταλιστικής οικονομίας και κοινωνίας που οικοδομήθηκε μεταπολεμικά, ουδέποτε απέκτησε εθνική αστική τάξη, μια ηγέτιδα τάξη με κουλτούρα εθνικής συνείδησης. Κι ακόμη στο ότι τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα διαχωρίστηκαν με κριτήρια αμιγώς εισοδηματικά και όχι ταξικά. Και τελικά κυριαρχήθηκαν από τον μικροαστικό χυλό, ο οποίος «μεταμορφώθηκε σε ρουφήχτρα που κατάπιε τους πάντες και τα πάντα».

Εν μέρει, είναι αλήθεια αυτό. Τα ταξικά σύνορα ήταν ανέκαθεν δυσδιάκριτα και στο πεδίο της κοινωνικής πραγματικότητας και, πολύ περισσότερο, στο πεδίο της συνείδησης και του αυτοπροσδιορισμού. 

Οδηγούν στα Τάρταρα το βιοτικό επίπεδο ενός λαού

(φωτογραφία του Μάριου Λώλου) Εικόνες που παρέπεμπαν στην γερμανική κατοχή εκτυλίχθηκαν έξω από το υπουργείο Γεωργικής Ανάπτυξης στην πλατεία Βάθη την Τετάρτη, με αφορμή τα γεωργικά προϊόντα που αποφάσισαν να μοιράσουν παραγωγοί και πωλητές των λαϊκών αγορών.
του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εκατοντάδες άνθρωποι γονατισμένοι από την ανεργία και την πείνα σπρώχνονταν για να εξασφαλίσουν μια σακούλα με πορτοκάλια, πατάτες ή λάχανα, σε σημείο που χρειάστηκε να έρθει το ΕΚΑΒ για να παράσχει πρώτες βοήθειες σε κάποιον που τραυματίστηκε στο κεφάλι. Οι περισσότεροι δε ήταν Έλληνες άνεργοι και πολλοί συνταξιούχοι, θύματα όλοι τους της εξοντωτικής λιτότητας που έχουν επιβάλει οι μνημονιακές κυβερνήσεις των τελευταίων τριών ετών. 

Οι σκηνές σόκαραν γιατί ήταν μια από τις λίγες φορές που η απόγνωση δραπέτευσε από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών που έχουν γίνει φυλακή και βγήκε στους δρόμους, σοκάροντας ακόμη και τους απολογητές των Μνημονίων – υπάλληλους των τραπεζών που έσπευσαν να αποδοκιμάσουν τη μετάδοση των σχετικών πλάνων, με το αιτιολογικό ότι προσβάλλουν την Ελλάδα και την διασύρουν στο εξωτερικό.

Οι ανθρακωρύχοι και το Μετρό

του Γιώργου Κατρούγκαλου

Σήμερα οι περισσότεροι θυμούνται τη μεγάλη απεργία των Βρετανών ανθρακωρύχων από την ταινία «Μπίλι Ελιοτ». Και όμως, ήταν ένας από τους σημαντικότερους κοινωνικούς αγώνες του περασμένου αιώνα. Κράτησε το μεγαλύτερο μέρος του 1984 έως τον Μάρτιο του 1985, και αποτέλεσε το βασικό πεδίο μάχης της βαρόνης Θάτσερ εναντίον του ισχυρού, ακόμη τότε, συνδικαλιστικού κινήματος.

Έφιπποι αστυνομικοί και πληρωμένοι κονδυλοφόροι επιστρατεύτηκαν εναντίον τους. Εννιά άνθρωποι πέθαναν κατά τη διάρκεια της απεργίας, εκατοντάδες τραυματίστηκαν, 11.291 συνελήφθησαν και 8.392 παραπέμφθηκαν στα δικαστήρια με διάφορες κατηγορίες. Δεν ήταν όμως μόνο, ούτε κυρίως, η αστυνομική βία που έκαμψε τους απεργούς. Ολόκληρο το νομικό οπλοστάσιο και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους κινητοποιήθηκαν εναντίον τους. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση Θάτσερ τροποποίησε το άρθρο 6 του Κώδικα Κοινωνικής Ασφάλειας, ώστε τα παιδιά και οι γυναίκες των ανθρακωρύχων να μη δικαιούνται πλέον, όπως στο παρελθόν, προνοιακά επιδόματα κατά τη διάρκεια της απεργίας. Οι οικογένειες πείνασαν και ζούσαν με την αλληλεγγύη άλλων εργαζομένων και την ελεημοσύνη των συγγενών.

«Τον σκότωσε η ανεργία»

Είναι συγκλονιστική η συνέντευξη που έδωσε –στην Realnews-  η μητέρα του ηθοποιού Δ. Βογιατζή, που είδε το παιδί της να πέφτει δολοφονημένο από τις σφαίρες της ανεργίας, που εξαπολύουν οι κεφαλαιοκράτες και το πολιτικό τους προσωπικό στον ανελέητο ταξικό πόλεμο που διεξάγουν (και δυστυχώς τον κερδίζουν σε όλα τα μέτωπα αφού δεν συναντούν την πρέπουσα αντίσταση).

Ο ηθοποιός τα τελευταία δύο χρόνια ήταν άνεργος και ζούσε μαζί με τη μητέρα του στο πατρικό του σπίτι, στη Νέα Ιωνία του Βόλου. Η μητέρα του τον βρήκε νεκρό μέσα στο δωμάτιο του, το πρωινό του Σαββάτου 29 Δεκέμβρη. 

Δεν μπορεί να προσθέσει κανείς το παραμικρό στον σπαραγμό μιας μάνας:

«Είχε μελαγχολία γιατί ήταν άνεργος. Είχε πέσει σε κατάθλιψη, γιατί δεν είχε δουλειά. Δεν μπορούσε να ασχοληθεί με τίποτα ως νέος. Του έλεγα να πάει μια βόλτα, να ξεσκάσει λιγάκι, αλλά το γεγονός ότι δεν είχε δουλειά του προκαλούσε μελαγχολία. 
Γιατί; Γιατί; 
Αυτό το «γιατί» θα με φάει σαν μάνα, αλλά θα φάει και όλη την Ελλάδα τελικά … 
Τον σκότωσε η ανεργία. Δεν δούλευε δύο χρόνια. Δεν μπορούσε να βρει δουλειά πουθενά. 

Πόλεμος στα λόγια, παράδοση άνευ όρων στην πράξη

του Γιώργου Ρούση

Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου 

Την ημέρα που ψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, η γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ δήλωνε ότι από αύριο αρχίζει ο πόλεμος.

Απολύτως εύστοχη δήλωση, μια που απέναντι τόσο σε αυτό το νομοσχέδιο όσο και στα υπόλοιπα νομοθετικά, αλλά και άλλα μέτρα της κυβέρνησης, που πλήττουν βάναυσα τα λαϊκά δικαιώματα, τις ελευθερίες και το επίπεδο ζωής του λαού, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από τον ταξικό πόλεμο, την ταξική πάλη.