Άσκηση πολιτικής με πολεμικά υλικά του σκοτεινού παρελθόντος
Μετά από τρία
σχεδόν χρόνια μνημονιακής πολιτικής που επέβαλαν οι ξένοι τοκογλύφοι δανειστές
σε συνεργασία με την κεφαλαιοκρατική ολιγαρχία της χώρας, η ερήμωση γίνεται
σταδιακά, αλλά ολοένα και εντονότερα ορατή διά γυμνού οφθαλμού.
Η κυκλοφορία των αυτοκινήτων
στην Αθήνα, αισθητά μικρότερη, δεν απαιτεί πια δακτύλιους, αφού δεν δημιουργεί συμφόρηση
και κυκλοφοριακά προβλήματα, τα μαγαζιά ερημώνουν και
παραμένουν πια κενά, μετά το μαζικό κλείσιμο των μικρών εμπορικών επιχειρήσεων,
που δεν τα βγάζουν πια πέρα, έχοντας απωλέσει κάθε ελπίδα αντιστροφής στην εγχώρια
αγοραστική δύναμη, οι άστεγοι πληθαίνουν επικίνδυνα, τα συσσίτια που
οργανώνουν διάφοροι φορείς προσελκύουν ολοένα και περισσότερους συμπολίτες, που σιγά
– σιγά παραμερίζουν την πρότερη περηφάνια μπροστά στο φάσμα της πείνας, σε
κάθε σου βήμα και ένας επαίτης εκλιπαρεί για κάποιο σεντ και δεν
ξέρεις ποιόν να πρωτοβοηθήσεις - σκέφτεσαι με τρόμο ότι αύριο κι εσύ μπορεί να
είσαι στη δική του θέση, αλλά είσαι ανήμπορος να κάνεις κάτι. Αυτό πολλοί το
ονομάζουν «ανθρωπιστική
κρίση» αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για σχεδιασμένη γενοκτονία.
Και αυτά είναι μόνο τα, διά γυμνού οφθαλμού, ορατά φαινόμενα.
