Απεργιακή κινητοποίηση: Κι όμως ο κόσμος βάδισε

Απεργιακή κινητοποίηση: Κι όμως ο κόσμος βάδισε

 

Οι έμπειροι διαδηλωτές έχουν έναν εύκολο εναλλακτικό τρόπο μέτρησης της μαζικότητας μιας πορείας – πέρα από το πόσες χιλιάδες χωράνε ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. 

Ο άγραφος κανόνας λέει ότι αν σε μια πορεία ξοδεύεις περισσότερο χρόνο χαιρετώντας γνωστούς, παρά φωνάζοντας συνθήματα ή βαδίζοντας συντεταγμένα,  πολύ περισσότερο αν δεν υπάρχει καν η υποψία σύγκρουσης,  μάλλον πρόκειται για άλλη μια πορεία – παρέλαση, όπου πλειοψηφούν οι συνήθεις ύποπτοι του κινήματος, ενώ ο ευρύτερος κόσμος  παραμένει εκεί που ήταν και χθες – στην κακοπληρωμένη ή απλήρωτη δουλειά, στην ανεργία, στο σπίτι του.

Αξιοπρεπώς μαζική ήταν η χθεσινή πορεία των σωματείων, μολονότι δεν είχε προετοιμαστεί, αν δεν είχε ήδη υπονομευθεί από τον επίσημο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ. Οι εργαζόμενοι που μπορούσαν – δηλαδή τα σωματεία του δημόσιου τομέα, και κάποια ιδιωτικά, απήργησαν, έστω στον αυτόματο πιλότο.  

Η επιστροφή του Ιδιώνυμου στην εποχή της Κρίσης

της Λουκίας Κοτρωνάκη

Ολοένα περισσότερο, η δικαστική κρίση μοιάζει να υποτάσσεται στις επιταγές της πολιτικής εξουσίας. 

Τόσο η νομοθετική πρακτική όσο και η απονομή δικαιοσύνης διολισθαίνει στη λογική του Ιδιώνυμου: αντί για δίωξη πράξεων, δίωξη φρονημάτων, καταστολή και πάταξη οποιασδήποτε αμφισβήτησης της (ακροδεξιάς) διαχείρισης της νεοφιλελεύθερης «Μεγάλης Ιδέας»…
Η δικαστική απόφαση στην υπόθεση Θεοφίλου δεν είναι μόνο μια ατυχής, άδικη απόφαση, μια «κακιά στιγμή» στο βίο της ελληνικής δικαιοσύνης. Είναι μια ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση του ανέφικτου, πλέον, της διάκρισης των εξουσιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική. 

Και εξηγούμαι: ολοένα και πιο συχνά, τον τελευταίο καιρό (;) η δικαστική κρίση, μοιάζει να υποτάσσεται στις επιταγές της πολιτικής εξουσίας. Και μάλιστα, ενός είδους πολιτικής εξουσίας που αδυνατώντας να θεμελιώσει τη νομιμοποιητική της ισχύ σε μια πλειοψηφική κοινωνική συναίνεση, προσφεύγει στην κατασκευή μιας εικονικής και εύθραυστης κοινωνικής ειρήνης μέσω απηνούς καταστολής και δραματικής συρρίκνωσης του πεδίου των πολιτικών ελευθεριών – εν προκειμένω μέσα από την ποινικοποίηση πολιτικών χώρων που κυοφορούν ανατρεπτικές ιδέες.

Γιατί εκρήγνυται η Βοσνία

Γιατί εκρήγνυται η Βοσνία

του Κώστα Ράπτη

Οι βίαιες διαδηλώσεις που εξαπλώνονται στη Βοσνία-Εργεζοβίνη από την περασμένη Τρίτη αποτελούν μια σκοτεινή προειδοποίηση για τα όρια του πειράματος της “οικοδόμησης κρατών” υπό “διεθνή επιτροπεία”. Ενός πειράματος το οποίο στη συγκεκριμένη περιοχή του κόσμου ξεκίνησε το 1995 με τις Συμφωνίες του Dayton, οι οποίες τερμάτισαν έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο με 97.200 νεκρούς και 1,8 εκατ. εκτοπισμένους.

Οι ευθύνες του “διεθνούς παράγοντα” ήταν ήδη πολύ μεγάλες, αν αναλογισθεί κανείς πώς οι εκρηκτικές αντιθέσεις της άλλοτε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας (που προέκυπταν κυρίως από τα εξαιρετικά άνισα επίπεδα ανάπτυξης μεταξύ των επιμέρους ομόσπονδων Δημοκρατιών και τον άνισο βαθμό συμμετοχής του κρατικού τομέα στο σύστημα της μικτής οικονομίας) παροξύνθηκαν από τη σπουδή της Γερμανίας να αναγνωρίσει την απόσχιση της Σλοβενίας και της Κροατίας, κινητοποιώντας αντίρροπες κινήσεις από πλευράς της Γαλλίας και των ΗΠΑ. Η “Επιτροπή Badinter” έδωσε νομική κάλυψη στην αναγνώριση των (αυθαίρετων) εσωτερικών συνόρων της Γιουγκοσλαβίας, ως απαραβίαστων διεθνών συνόρων, ενώ οι βομβαρδισμοί του 1995 κατοχύρωσαν την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ σε μία μεταψυχροπολεμική Ευρώπη η οποία αποδεικνυόταν ανίκανη να ρυθμίσει τα του οίκου της.

Ο σκληρός πυρήνας του κράτους..

Είναι ο σκληρός πυρήνας του κράτους, ηλίθιε!

Την στιγμή που μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας θρηνεί για τον χαμό εννέα παιδιών και τριών γυναικών στα νερά του Αιγαίου, ο ψυχίατρος του Ναζιστικού κόμματος, που εξέδιδε τα πιστοποιητικά βάση των οποίων έπαιρναν όπλα οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, επιστρέφει στη θέση του. Τη στιγμή που οι φωτογραφίες του πατέρα μετανάστη εργάτη με τα τρία πνιγμένα παιδιά, κατακλύζουν το διαδίκτυο, οι κάθε λογής ακροδεξιοί, φασίστες, κονφορμιστές ή απλά άρρωστοι πνευματικά, έχουν ως επιχείρημα το περιβόητο “..μα τι θέλετε επιτέλους… να ανοίξουμε τα σύνορα..;”.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να ήταν ένα κακό όνειρο. Όμως, αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα για χιλιάδες μετανάστες εργάτες όπως αποτελούν και την επίσημη -ανομολόγητη- πολιτική του ελληνικού κράτους για την παρανομοποίηση της εργασίας των μεταναστών εργατών.

Το πείραμα της ελεύθερης, αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ

Στόχος της κυβέρνησης και του κράτους η καταστολή του πρωτοφανούς και ελπιδοφόρου εγχειρήματος αυτοδιαχείρισης της ΕΡΤ από τους ίδιους τους αντιστεκόμενους εργαζόμενούς της και του ανοίγματός της στην κοινωνία.Το κείμενο που ακολουθεί, γραμμένο μέσα από την κατειλημμένη ΕΡΤ για το 12ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας Δράση που κυκλοφορεί, περιγράφει ακριβώς αυτό που κατήστειλαν σήμερα τα ΜΑΤ, αλλά και τη ζωντανή παρακαταθήκη που αφήνει για έναν άλλο δρόμο αυτοοργάνωσης της κοινωνίας πέρα τόσο από την ιδιωτική όσο και την κρατική θηλιά.

ΕΡΤ ανοιχτή στην κοινωνία

 
της Αλίκης Παπαναστασίου

Τεσσερισήμισι μήνες μετά την απόφαση της κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ, το εγχείρημα αυτοδιαχείρισης που έχουν αναλάβει οι εργαζόμενοι της συνεχίζεται. Η κρισιμότητα αυτού του εγχειρήματος, μέσα σε ένα σκοτεινό περιβάλλον, όπου οι επιθέσεις κατά του κόσμου της εργασίας και των δικαιωμάτων του είναι ανηλεείς και η κοινωνία λοιδορείται και στοχοποιείται από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, είναι προφανής.

Η ΕΡΤ παραμένει ένα πανελλήνιας εμβέλειας μέσο, παρά τις διαρκείς και επίμονες προσπάθειες της κυβέρνησης να την φιμώσει, ρίχνοντας τους πομπούς της και καλύπτοντας τις συχνότητες της.

Δακρυγόνα: Μια βιομηχανία σε άνθηση

Δακρυγόνα: Μια βιομηχανία σε άνθηση

Μετά την καταστολή των διαδηλώσεων των αγροτών της Κολομβίας, υπολογίζεται πως το κόστος των δακρυγόνων ανήλθε στα 17 ευρώ. Η μεγαλύτερη εταιρεία που κατασκευάζει αυτού του τύπου δακρυγόνα είναι αμερικανική και όπως είναι αναμενόμενο έχει αύξηση κερδών λόγω των γεγονότων. 

Παρότι τα δακρυγόνα θεωρούνται από τα Ηνωμένα Έθνη χημικά όπλα, εμπορικά συμφέροντα κατάφεραν να επιτρέψουν την πώληση τους χαρακτηρισμένα ως «μη θανατηφόρα όπλα». Ο τομέας των «μη θανατηφόρων όπλων» έχει τεράστια κέρδη από την καταστολή διαδηλώσεων στην Κολομβία και στον υπόλοιπο κόσμο.

Η μεγαλύτερη εταιρεία που παράγει δακρυγόνα είναι η Combined Systems με έδρα την Πενσυλβάνια.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εφοδιάζει με υλικά και συσκευές καταστολής πλήθους κράτη σε όλο τον κόσμο. Τα προϊόντα της προμηθεύονται ένοπλες δυνάμεις, αστυνομία, φυλακές και εθνικές υπηρεσίες ασφαλείας. Άλλες εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον ίδιο τομέα είναι οι Federal Laboratories, Orwellian-sounding Non-Lethal Technologies και Brazil's Condor Non-Lethal Technologies. 
Σύμφωνα με μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε από την Anna Feigenbaum, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Bournemouth της Μεγάλης Βρετανίας, σε περιόδους οικονομικής κρίσης, το κόστος καταστολής των διαδηλώσεων ανεβαίνει στα ύψη.

Πιο συγκεκριμένα, στην Ισπανία πολλαπλασιάστηκε 17 φορές. Όπως και στην Ελλάδα!

Χρονικό ενός προαναγγελθέντος πολέμου

του Στάθη Κουβελάκη

Φαίνεται πως είμαστε καταδικασμένοι να πάρουμε για μια ακόμη φορά μέρος στο γνώριμο και φρικαλέο έργο. Συνετελέσθη, μας διαβεβαιώνουν, ένα ιδιαίτερα ειδεχθές έγκλημα μπροστά στο οποίο η αυτοπαρουσιαζόμενη ως «διεθνής κοινότητα» - δηλαδή οι ΗΠΑ και οι «πρόθυμοι» σύμμαχοί τους – δεν επιτρέπεται να μείνει αδρανής. Ένας ακόμη «κακός δικτάτορας» καλείται να τιμωρηθεί. Τα θύματα της ανθρωπιστικής καταστροφής θα αναλάβουν σε μια πρώτη φάση να συνδράμουν πύραυλοι Τόμαχωκ και βόμβες «υψηλής ακρίβειας». Μετά από αυτά τα «χειρουργικά χτυπήματα» ενδέχεται να ακολουθήσουν επί τόπου και οι χειρούργοι των καθιερωμένων ΜΚΟ προς περίθαλψη των επιζώντων.

Η πρόφαση που επικαλούνται οι Δυτικοί για να νομιμοποιήσουν την νέα ιμπεριαλιστική τους επιδρομή μόνο ως ένδειξη απώλειας κάθε αίσθησης αιδούς μπορεί να θεωρηθεί. Τη στιγμή που στο Βιετνάμ γεννιούνται ακόμη παραμορφωμένα παιδιά από τους εκατοντάδες χιλιάδες τόννους χημικών ουσιών που έριχνε επί σειράν ετών η αεροπορία των ΗΠΑ σε κάθε γωνιά της μαρτυρικής αυτής χώρας.

Το «Blockupy» ξανά στους δρόμους

Φρανκφούρτη: Το «Blockupy» ξανά στους δρόμους ενάντια στη λιτότητα και την καταστολή

Πάνω από 20.000 διαδηλωτές σύμφωνα με τους διοργανωτές
 

Το κίνημα «Blockupy» ξανακατέλαβε τους δρόμους της Φρανκφούρτης, έδρας της ΕΚΤ, διαδηλώνοντας κατά της αστυνομικής βαρβαρότητας της προηγούμενης εβδομάδας.

Σύμφωνα με το δίκτυο «Russia Today», οι διαδηλωτές κρατούσαν φωτογραφίες και πλακάτ με εικόνες από την άγρια καταστολή εναντίον του κινήματος και ακολούθησαν την ίδια διαδρομή με αυτή της περασμένης εβδομάδας.

Ένας λαός που παλεύει διεκδικώντας πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα

Παντού αντίσταση, παντού συγκρούσεις

του Σεϊτ Αλντογάν, ανταποκριτή της εφημερίδας Evrensel

Σχεδόν όλες οι πόλεις της Τουρκίας ξύπνησαν με εικόνες που δημιουργεί ένας λαός που παλεύει για 7 μέρες διεκδικώντας  πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα.  

Μέχρι τις πρωινές ώρες, ιδιαίτερα στην Κων/πολη, Άγκυρα, Σμύρνη, Κοτζάελι, Εσκισεχίρ, Κάισερι, Ντέρσιμ και πολλές άλλες μεγάλες και μικρές πόλεις γινόταν ογκώδεις διαδηλώσεις με συμμετοχή κόσμου από κάθε ηλικία. Αντρες, γυναίκες. εργάτες, άνεργοι, συνταξιούχοι, σχημάτιζαν ατέλειωτα οργισμένα ποτάμια που ήθελαν να πνίξουν την αντιλαϊκή κυβέρνηση Ερντογκάν.

Στην Άγκυρα συνεχίστηκαν οι διαδηλώσεις όλη μέρα ενώ μόλις σκοτείνιασε η αστυνομία επιτέθηκε ενάντια στους διαδηλωτές με αύρες, πυροσβεστικά και άλλα οχήματα. Κάποια στιγμή ένα περιπολικό με φόρα μπήκε στο χώρο της διαδήλωσης. Τέσσερις διαδηλωτές τραυματίστηκαν απ’ τους οποίους ο ένας σοβαρά.

Οι μεγαλύτερες συγκρούσεις έγιναν γύρω απ’ το πρωθυπουργικό μέγαρο. Η αστυνομία σ’ αυτό το σημείο άνοιξε πυρ και τραυματίστηκαν πάρα πολλοί διαδηλωτές. Μόνο σ’ αυτό το σημείο πάνω από 1000 άτομα συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε κλειστά γήπεδα απ’ την αστυνομία.

Όταν ο θάνατος, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η αδικία γίνονται νόμος, τότε η αντίσταση και ο αγώνας για τη γη και την ελευθερία γίνονται καθήκον

Όταν ο θάνατος, η καταστροφή του περιβάλλοντος και η αδικία γίνονται νόμος, τότε η αντίσταση και ο αγώνας για τη γη και την ελευθερία γίνονται καθήκον

Ο αγώνας ενάντια στα μεταλλεία στη Χαλκιδική δεν ξεκινάει τώρα που τον θυμήθηκαν τα δελτία των 8. Πρόκειται για έναν πολύχρονο, μαζικό και πολύμορφο κοινωνικό αγώνα, που η εκάστοτε έκφραση και έντασή του καθορίζεται από τις συνθήκες μέσα στις οποίες συντελείται. Άλλοτε περιλαμβάνει πορείες στο χωριό ή στο βουνό, άλλοτε αποκλεισμούς δρόμων και άλλοτε καταστροφές των εγκαταστάσεων της εταιρείας, όπως αυτή που έγινε τα ξημερώματα της Κυριακής 17/2/2013, στο εργοτάξιο της Ελληνικός Χρυσός, στην τοποθεσία Σκουριές του όρους Κάκαβος στη Μ.Παναγιά Χαλκιδικής. 

Από την Κυριακή μέχρι και σήμερα, οι δυνάμεις καταστολής, στο πλαίσιο του δόγματος της μηδενικής ανοχής, και χρησιμοποιώντας μεθόδους αντιποίνων, εισβάλλουν βίαια σε σπίτια και καφενεία και προσαγάγουν αγωνιζόμενους κατοίκους, βάσει υποδείξεων της εταιρείας, στοχεύοντας κατά προτεραιότητα σε μέλη των επιτροπών αγώνα. Τους κρατούν αδικαιολόγητα στην ασφάλεια, χωρίς να επιτρέπουν την παρουσία δικηγόρων, προσπαθώντας να τους εκφοβίσουν και να θίξουν την αξιοπρέπειά τους και πραγματοποιούν λήψη γενετικού υλικού (DNA), χωρίς να έχουν καν απαγγελθεί κατηγορίες. Στο ίδιο πλαίσιο, έχουν προσαγάγει και αλληλέγγυους, με πρόφαση τη συμμετοχή τους σε προηγούμενες κινητοποιήσεις στην περιοχή.