Η παρθενορραφή του ΣΥΡΙΖΑ

Περισσότερη μπέσα υπάρχει στη Μαφία, και λιγότερη υποκρισία στις πουτάνες της οδού Αθηνάς, παρά στην πολιτική μας ζωή. Όσοι δεν έχουνε ακόμα νιώσει ναυτία με την κατάντια του κοινοβουλευτισμού, με αυτές τις καρικατούρες δημόσιων λειτουργών, με αυτούς τους κλόουν του δημόσιου βίου, και εξακολουθούν να πιστεύουν πως το διαβατήριο για την κόλαση σφραγίστηκε για να αποφευχθεί το μη χείρον, είναι απλώς αμετανόητα θύματα της δικής τους ανίκητης ανοησίας. 

Πίστευαν ανέκαθεν ότι το κακό ενσαρκωνόταν στην προηγούμενη κυβέρνηση του δικομματισμού. Εξακολουθούσαν να το πιστεύουν ακόμα κι όταν η διάδοχη κυβέρνηση που υποτίθεται ότι θα διόρθωνε το κακό έκανε χειρότερα από την προηγούμενη. Μετά πίστεψαν ένα κόμμα που έσπαζε τον δικομματισμό και που αφενός έφερε αριστερή κονκάρδα (την ίδια στιγμή που δήλωνε αφοσιωμένο στην νεοφιλελεύθερη ΕΕ!) και αφετέρου υποσχόταν δύο απολύτως αντιφατικά πράγματα: παραμονή στην αγαπημένη του ευρωζώνη και τέλος μνημονίων και λιτότητας!


Και τώρα που τελείωσε κι αυτό το παραμύθι, αυτά τα ίδια θύματα αναζητούν τρόπο να απαλλάξουν από τις ευθύνες τους και τους τωρινούς βασανιστές τους, ή ψάχνουν να βρουν νέους. Δεν είναι δήμιοι, σου λέει, οι εγχώριοι συνεργάτες και υποστηριχτές της ευρωπαϊκής συμμορίας, είναι αθώα θύματα. Φταίνε μόνο οι ξένοι συμμορίτες, αφού δηλώνουν ευθαρσώς και χωρίς περιστροφές ότι ενδιαφέρονται για τα κέρδη τους και όχι για την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα. Επομένως όποιος εθνοπατέρας δηλώσει ότι απεχθάνεται την απανθρωπιά είναι αθώος, άσχετα με το αν την υπογράφει μαζί με τον αφανισμό μας και με το ανεξήγητο ακόμα σκεπτικό ότι πρέπει πάση θυσία να μείνουμε στο Νταχάου! 

Το νέο πολιτικό σόου είναι η δημόσια παραδοχή ότι μας κυβέρνησαν ως παραπλανημένες παρθένες που είχαν την ατυχία να σπάσει ο υμένας τους. Παραπλανημένες μεν, όχι μετανοημένες δε, καθώς παραμένουν πιστές στον διακορευτή. Εμείς πρέπει να πιστέψουμε ότι ευθύνεται η κρυφή και ακαταμάχητη γοητεία της ΕΕ, όχι προς θεού το δικό τους ξεσάλωμα για εξουσία! Καλούμαστε επίσης αντί να σκεφτούμε το πώς θα αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο του ολοσχερούς αφανισμού μας ως λαού, να ασχολούμαστε με τις ανόητες και προκλητικές δηλώσεις των «μωρών παρθένων» που διαφωνούν αλλά υπερψηφίζουν, που καταψηφίζουν αλλά στηρίζουν, με όλη την εμετική σάχλα της πολιτικής παραφιλολογίας και του κομματικού κουτσομπολιού. Διότι το πολιτικώς επείγον για το καλό της χώρας και της Ευρώπης είναι σήμερα ένα: με ποιον τρόπο θα γίνει η παρθενορραφή του ΣΥΡΙΖΑ, κι αν αυτή αποδειχτεί τελικά ανέφικτη, ποια χαριτωμένη κόρη θα πάρει τη θέση του για να σώσει την τιμή του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, κατά προτίμηση με τις ευλογίες της Ευρώπης.


Ε, λοιπόν εμείς λέμε ότι δεν φταίει κανείς τόσο όσο οι ίδιοι οι αμετανόητοι εκλογείς, οι υπέρμαχοι αυτού του κοινοβουλευτισμού-εχθρού της δημοκρατίας, οι εθελοτυφλούντες μπροστά στην τεράστια πολιτική απάτη της κομματοκρατίας που δεν κουράζεται ποτέ να διαψεύδει ότι το αποκρουστικότερο πρόσωπό της το έχουμε δει. Έρχεται κάποιος, σου λέει δυο παρλαπίπες και μετά σου ζητάει τα κλειδιά του σπιτιού σου, και μια εξουσιοδότηση για να διαχειριστεί εν λευκώ την περιουσία σου και να καθορίσει τη ζωή σου. Κι εσύ του τα παραδίδεις! Για τη συνέχεια θα φταίει αυτός;

Αυταπάτες

Η διάλυση μιας αυταπάτης είναι πάντα επώδυνη, όμως δεν είναι σχεδόν ποτέ για κακό. Κι εδώ έχουμε διάλυση αρκετών:

- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας αποτελούσαν, ή αποτελούν την ελπίδα της χώρας και της Ευρώπης (τους προσεχείς μήνες θα διαπιστώσουμε την ταχεία σήψη και δραματική συρρίκνωση του πρώτου και την αποκαθήλωση του δεύτερου)

- ότι οι γνωστοί ευρωθεσμοί ταυτίζονται με την Ευρώπη των λαών και των κοινωνικών αξιών (τώρα θα παρακολουθήσουμε τη ραγδαία αύξηση του ευρωσκεπτικισμού και την άδοξη πτώση των απανταχού ευρωλάγνων ηγεμονίσκων)

- ότι το μέλλον της Ελλάδας και των ευρωπαϊκών χωρών είναι σε αυτή την Ευρώπη (τώρα θα παρακολουθήσουμε την ταχύτατη αντιστροφή των προσδοκιών των Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών με ό,τι αυτή συνεπάγεται)

- ότι για να κατακτήσεις την πολιτική ηγεμονία αρκεί να υπόσχεσαι σε καθέναν αυτό που θέλει να ακούσει (τώρα θα αποδειχτεί ότι άλλο πράγμα είναι η ηγεμονία μέσα στα λαϊκά κινήματα κι άλλο η δόλια υφαρπαγή μιας πρόσκαιρης εξουσίας)

- ότι η διασφάλιση των συμφερόντων του λαού είναι έργο ενός ή περισσότερων κομμάτων (τώρα αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι η ανάθεση της διαφύλαξης των συμφερόντων μας σε διαμεσολαβητές και επαγγελματίες αντιπροσώπους είναι απολύτως ανεύθυνη πολιτική πράξη που πληρώνεται πάντα πολύ ακριβά).

Όχι κατήφεια λοιπόν! Χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Σόιμπλε, στη Μέρκελ, στον Τσίπρα, τον Τσακαλώτο, σε όλους τους προηγούμενους αυτών και γενικώς σε όλα τα παιδιά της ευρωπαρέας, που καθένα έκανε από την πλευρά του ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αναδείξει το φιλικό, καλοσυνάτο και πρόσχαρο πρόσωπο των θεσμών της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, να προβάλει τα

Κόκκινες γραμμές και Πράσινα άλογα

Όταν προεκλογικά υπόσχεσαι στους μεν παραμονή στο ευρώ και στους δε διαγραφή χρέους και κατάργηση μνημονίων είναι εύκολο να πάρεις τις εκλογές. Αλλά μετά, ως κυβέρνηση είναι εντελώς αναπόφευκτο να ακούσεις λαχαναγορίτικα τουλάχιστον από τη μια πλευρά. Ε, λοιπόν η κυβέρνηση με κύρια συνιστώσα τον ΣΥΡΙΖΑ, κάνει ό,τι μπορεί για να τα ακούσει και από τις δύο πλευρές. Όμως το τι θα πάθει πολιτικά το εν λόγω κόμμα είναι το έλασσον, για να το πούμε ευγενικά

Το μείζον είναι αυτός ο εγκληματικός για τις τύχες όλων μας, κυβερνητικός τυχοδιωκτισμός του «πάμε και βλέπουμε». Χωρίς πραγματικό σχέδιο δράσης, χωρίς δομημένο πλάνο αντίδρασης, χωρίς αναλυτικό πρόγραμμα για την επόμενη μέρα (συμπεριλαμβανομένης της κακής μας), με «κόκκινες γραμμές» που αλλάζουν διαρκώς απόχρωση και θέση, με διγλωσσία που αποπροσανατολίζει τον λαό και υπονομεύει τις όποιες πολιτικές, οικονομικές και διαπραγματευτικές δυνατότητες της Ελλάδας.

Αν η κυβέρνηση Τσίπρα μαγεμένη από τα θέλγητρα της αποκαλούμενης Ευρώπης ήθελε σώνει και καλά συνεύρεση, μη αποκλείοντας μάλιστα το μαζοχιστικό, δεν υπήρχε λόγος να εκτεθεί δημοσίως. Όχι μόνο το έκανε, αλλά πορεύτηκε και πορεύεται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο για τη χώρα, για την πραγματική –τη μη εικονική- Ευρώπη, για τα συμφέροντα κυρίως της εργατικής τάξης και ασφαλώς για το μέλλον της αριστεράς. Διότι κατάφερε να στρέψει τα μάτια όλου του κόσμου πάνω της ακριβώς τη στιγμή του βίτσιου: δυο μπάτσες και πίσω στο κλουβί με kolotoumba (κληροδότημα της υπερήφανης κυβέρνησης Τσίπρα στο διεθνές πολιτικό αγοραίο λεξιλόγιο). Πέτυχε να μετατρέψει δηλαδή μια παραταξιακή διαστροφή στο αποκαρδιωτικό θέαμα μιας –τουλάχιστον μέχρι στιγμής- ατιμωτικής και οικτρής συνολικής ήττας, μιας ήττας που με την πορεία που η ίδια επέλεξε ήταν φυσικά προδιαγεγραμμένη.

Γιατί αν αντιθέτως η κυβέρνηση πίστευε ποτέ σε πραγματικές κόκκινες γραμμές και επομένως σε σοβαρή πιθανότητα αντιμετώπισης ενός ανελέητου οικονομικού, πολιτικού ή και άλλου πολέμου -που κάθε σοβαρή ρήξη  με πανίσχυρα οικονομικοπολιτικά σαρκοβόρα συνεπάγεται- τότε εγκλημάτησε ακόμα χειρότερα: Δεν προετοίμασε τον ελληνικό λαό για αυτές τις συνέπειες, δεν ξεστόμισε καμιά αλήθεια. Συνεχίζει μέχρι σήμερα να τον νανουρίζει με φιλοευρωπαϊκά αφηγήματα της κακιάς ώρας αντί να τον ενημερώσει για τους κινδύνους που διατρέχει κάθε κοκκινοσκουφίτσα από τις λυκοφιλίες της. Προτίμησε να αγνοεί το χαμηλό βαρομετρικό και την επερχόμενη καταιγίδα, και δεν έχει έτοιμο ούτε ένα αξιόπιστο σωσίβιο από το εξωτερικό. Αμφιβάλλουμε αν η κηρώδης ευκαμψία της θα της επέτρεπε έστω μια σοβαρή διαπραγμάτευση με κάποιον άλλον επίδοξο προστάτη και με στόχο ένα εναλλακτικό έστω νταβατζιλίκι με λιγότερο επαχθείς όρους! Δεν κατάρτισε κανένα αξιόπιστο σχέδιο β οικονομικής μας επιβίωσης (πολύ δε περισσότερο μεσο-μακροπρόθεσμης ευημερίας), ούτε φαίνεται διατεθειμένη να ποντάρει στη λαϊκή και εθνική συσπείρωση που προκύπτει όταν ένας λαός ενημερώνεται επαρκώς και αληθώς για τις πραγματικές απειλές κατά της υπόστασής του. Αντί να αναγνωρίσει και να ονοματίσει τον εχθρό άρχισε να τον ευφημεί όχι μόνο εκτός αλλά και εντός συνόρων («εταίροι», «θεσμοί», «ευρωπαϊκή οικογένεια») και να χαριεντίζεται μαζί του τη στιγμή του βιασμού της ελληνικής κοινωνίας. Αντί να του δείξει ότι διαθέτει κι αυτή νύχια -έστω σαν γατάκι με στοιχειώδες ένστικτο- προτίμησε να τα κόψει και να τα κρύψει, αντιδρώντας μάλλον σαν λαχανιασμένη υπάκουη σκυλίτσα που τη μάλωσε ο κυρ-Σόιμπλε, το αφεντικό της. Κάθε τόσο όμως θεωρεί υποχρέωσή της να γαυγίζει με εκείνη την ιδιαίτερα απειλητική φωνή του κανίς. Επιπλέον δηλώνει και περήφανη με την επαναστατική παρακαταθήκη που μέχρι στιγμής μας αφήνει: ένα υπουργικό «Ουάου!» και τη μετονομασία της τρόικας.

Η μόνη υπόνοια αμυντικής συγκρότησης που υποφώσκει μέσα στο βαθύ κυβερνητικό και κοινοβουλευτικό σκοτάδι, είναι οι εργασίες της επιτροπής αλήθειας για το χρέος σε συνδυασμό με το αόριστο ενδεχόμενο κάποιου δημοψηφίσματος. Το δε γεγονός του εκνευρισμού και των αμήχανων αντιδράσεων στο ενδεχόμενο αυτό αποτελεί σαφέστατη απόδειξη ότι οι πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες αποτελούν τη μόνη απειλή που το σύστημα παίρνει σοβαρά υπόψη. Αλλά επειδή αυτό που εδώ συζητείται είναι ένα και μοναδικό δημοψήφισμα (βλέπε δημοκρατία με σχεδόν ολική αναπηρία), η αξία του ακόμα και ως απειλής είναι περιορισμένη. Για ποιο πράγμα θα αποφασίσουμε με αυτό το μεμονωμένο δημοψήφισμα; Για το αν θα φύγουμε από το ευρώ; Αν θα αποπληρώσουμε στο ακέραιο το χρέος ή θα απαιτήσουμε κούρεμα ή διαγραφή του; Τίθεται π.χ. καθόλου ζήτημα ΕΕ και των στραγγαλιστικών οικονομικών και λοιπών πολιτικών της; Θα πούμε, «όχι στο ευρώ αλλά ναι στην ΕΕ»; Θα πούμε –ακόμα χειρότερα- «όχι στο ευρώ αλλά ναι στην αποπληρωμή του χρέους»; Τα επακόλουθα ορισμένων καθοριστικών «όχι» τα συζητήσαμε επαρκώς; Σε περίπτωση ρήξης τι θα κάνει η κυβέρνηση με τις ελληνικές τράπεζες, με τη ρευστότητά τους, την ιδιοκτησία τους και το ρόλο τους στην οικονομία; Ύστερα, σε έναν ανοιχτό ή συγκαλυμμένο οικονομικό πόλεμο με τους πιστωτές ποιο λεπτομερές σχέδιο χρηματοδότησης και αναδιάρθρωσης της οικονομίας, ενθάρρυνσης της παραγωγής, στήριξης του κοινωνικού κράτους και κλεισίματος της ταξικής οικονομικής ψαλίδας έχει εκπονηθεί; Δεν το ακούμε από επίσημα χείλη ούτε ως εναλλακτικό σενάριο ούτε καν ως πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης! Ακόμα κι αν υπάρχουν τέτοιες ιδέες (γιατί σοβαρά κυβερνητικά σχέδια σίγουρα δεν υπάρχουν) έχει την παραμικρή γνώση για αυτές ο μέσος Έλληνας πολίτης, του οποίου τη στήριξη υποτίθεται ότι μπορεί και οφείλει να ζητήσει η κυβέρνηση ενόψει της όποιας πιθανότητας ρήξης; Γιατί έστω δεν διαρρέονται από «ανώνυμες πηγές» «ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες» για τις εναλλακτικές αυτές πολιτικές ούτε προς όλους εμάς τους αναστενάρηδες ούτε προς τους καουμπόηδες των Βρυξελών μπας και θελήσουν επιτέλους να διαπραγματευτούν έστω στοιχειωδώς; 

Τέλος, ποια αντι-προπαγάνδα έχει προετοιμάσει η αριστερή μας κυβέρνηση και ποιο σχέδιο μάχης της ενημέρωσης διαθέτει για να τα βγάλει πέρα με τους ξένους και εγχώριους βαρώνους των ΜΜΕ που θα κορυφώσουν τον πόλεμο κατά της πολιτικής και κοινωνικής αλήθειας σε περίπτωση ουσιαστικής αντιπαράθεσης με τους εγχώριους και διεθνείς προστάτες μας; Και αλήθεια, επιτελάρχης αυτής της αντι-προπαγάνδας θα είναι ένας...Ταγματάρχης (και μάλιστα με καριέρα που κάθε άλλο παρά Λάμπει);

Όλα αυτά δείχνουν προς συγκεκριμένη κατεύθυνση: ότι δεν υπάρχει καμιά πραγματική κόκκινη γραμμή, ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να πει ναι σε κάθε απαίτηση των δανειστών, ακόμα κι αν αυτή συνεπάγεται όξυνση της ανθρωπιστικής κρίσης (δεδομένου ότι ήδη άνθρωποι πεινάνε και πεθαίνουν χωρίς φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη) και ότι η κυβέρνηση δεν ετοιμάζεται για πόλεμο με τους ληστές, αλλά με την εσωτερική της αντιπολίτευση και με το λαό. Έχει μάλιστα ρίξει κι άλλες γέφυρες συνεργασίας με τη δεξιά, με την οποία άλλωστε ήδη συνεργάζεται. Ας σταματήσει λοιπόν το παραμύθι. Και μόνο η ανυπαρξία εναλλακτικού σχεδίου, αποδεικνύει και την ανυπαρξία κόκκινων γραμμών.

Κρίμα, γιατί αυτό που φοβούνται οι πιστωτές μας και ολόκληρη η παρασιτική τάξη που εκπροσωπούν είναι μην τυχόν πετύχει, έστω τοπικά, οποιοδήποτε οικονομικό και πολιτικό μοντέλο βρίσκεται εκτός του άμεσου και αποκλειστικού ελέγχου τους. Γιατί σε τέτοια περίπτωση ο μύθος του μονόδρομου θα κατέρρεε και ένα ντόμινο δυσάρεστων για αυτούς εξελίξεων θα ήταν πλέον παραπάνω από πιθανό. Δεν υπάρχει πιο επώδυνο χαστούκι, πιο σοβαρή απειλή για αυτούς από τη δραπέτευση ενός κράτους-κρατούμενού τους, με ευεργετικές για τον λαό οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες. Αυτό που τους γεμίζει με ανασφάλεια είναι πως, σε πλήρη αντίθεση με ό,τι προπαγανδίζουν, γνωρίζουν άριστα ότι όχι μόνο υπάρχουν βιώσιμα εναλλακτικά οικονομικοπολιτικά μοντέλα (αυτά που δεν εξετάζει καθόλου η κυβέρνηση), αλλά και ότι η επιτυχία τους πρέπει να θεωρείται δεδομένη αν οι συμμορίτες δεν κάνουν ό,τι μπορούν για να εμποδίσουν τους λαούς να τα θέσουν σε εφαρμογή.

Αν λοιπόν θέλεις να μιλάς για κόκκινες γραμμές και να σε παίρνουν στα σοβαρά οι συνομιλητές σου, υπάρχει μια λίγο διαφορετική διαδικασία που επιβάλλεται να ακολουθήσεις: Καταρτίζεις αναλυτικά εναλλακτικά σχέδια δια παν ενδεχόμενο και κάνεις την καλύτερη εφικτή πρακτική προετοιμασία, (τα περισσότερα από αυτά έπρεπε φυσικά να είχαν ξεκινήσει όσο ακόμα ως αριστερό κόμμα εξουσίας, ήσουν στην αντιπολίτευση, και πάντως μέχρι σήμερα έπρεπε να έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί). Ύστερα, με ανοιχτή και ειλικρινή διαβούλευση, προχωράς σε έναν αληθινό διάλογο με τον λαό τον ενημερώνεις υπεύθυνα για τις πιθανές συνέπειες κάθε επιλογής του, ακούς τι έχει εκείνος να πει για όλα αυτά και αναπροσαρμόζεις τις πολιτικές και τους σχεδιασμούς σου. Τέλος ζητάς την απόφασή του και την στήριξη των πολιτικών εφαρμογής αυτής της απόφασης. Μιλάς «καλά» και σταράτα: «Αυτά θα πάθουμε αν πάμε κόντρα, αυτά θα πάθουμε αν υποχωρήσουμε. Σε κάθε περίπτωση παθόντες θα είμαστε τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Μαγικά δεν υπάρχουν. Τα θετικά θα είναι αυτά στη μια περίπτωση, αυτά στην άλλη». Ο κόσμος πρέπει να ξέρει τι ακριβώς συνεπάγεται ο κάθε πολιτικός δρόμος, και ενήμερος πλέον να έχει αποφασιστικό δικαίωμα, αφού σε όλες τις περιπτώσεις αυτός θα κληθεί να πληρώσει το μάρμαρο. Όμως αν του μιλήσεις με ειλικρίνεια και αμεσότητα, τότε μπορείς πράγματι να υπολογίζεις στην υποστήριξή του. Η αλήθεια είναι τόσο ξένη προς τα κοινοβουλευτικά ήθη, τόσο λίγο συμβατή με την «τέχνη του εφικτού» και τόσο απροσδόκητη όταν εκφέρεται από επαγγελματία πολιτικό, που μπορείς να είσαι περίπου βέβαιος ότι ο κόσμος θα εκτιμήσει την ειλικρίνειά σου και ότι θα σου παράσχει αυτή τη στήριξη με ενθουσιασμό.
 

Στη συνέχεια γυρνάς στους αγαπημένους σου «θεσμούς», τους πληροφορείς με ψύχραιμες και καθαρές κουβέντες τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις και τι όχι, τους διαβεβαιώνεις ευγενικά ότι ήρθες αποφασισμένος για μια συμφωνία προώθησης της ελληνικής και πανευρωπαϊκής κοινωνικής ευημερίας ή τους λες κάποια κοινότοπη μπούρδα του διπλωματικού savoir vivre, αλλά ξεκαθαρίζεις ότι ήρθες για διαπραγμάτευση και όχι για υποταγή. Τους ενημερώνεις ότι όχι μόνο δεν προτίθεσαι να υποχωρείς διαρκώς στο εθνικό σου ζήτημα αλλά πως επιπλέον έχεις απαιτήσεις αλλαγής επί το δημοκρατικότερον της ίδιας της δομής και λειτουργίας της ΕΕ και ασφαλώς αναθεώρησης όλων των λαοκτόνων πολιτικών της και ότι καταληκτικές ημερομηνίες θα υπάρξουν και ως προς αυτά! Με το πρώτο ειρωνικό «ουάου» που θα ακούσεις, βγάζεις ήρεμα το πολιτικό ρεβόλβερ σου και το ακουμπάς στο τραπέζι, όντας σίγουρος πως είναι γεμάτο και πως είσαι πραγματικά έτοιμος να το χρησιμοποιήσεις. Γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστεί να το κάνεις.

Το πάγωμα του χρέους και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ

Μιλάμε σήμερα ειδικά για τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί προβάλλει ως η νέα ισχυρή κεντροαριστερή δύναμη με προοπτική άσκησης κεντροδεξιάς διακυβέρνησης! Έχουμε δηλαδή για τη μελέτη της πολιτικής ιστορίας ένα ακόμα ζωντανό παράδειγμα που αποδεικνύει ότι η στροφή στον συντηρητισμό των κομμάτων εξουσίας είναι πρόβλημα εγγενές στον κοινοβουλευτισμό. Κι αυτό, διότι ανάγεται σε κάτι γενικότερο και διηνεκές: η εξουσία διαφθείρει. Κοινότοπη ως διαπίστωση, αλλά λιτή και ανταποκρινόμενη όσο λίγες στην σημερινή και την ιστορική πραγματικότητα. Για την ακρίβεια, η εξουσία διαφθείρει ακόμα και εξ αποστάσεως. Διαφθείρει ακόμα και η προοπτική της, καθώς κι αυτή εν δυνάμει εξουσία είναι.

Και εφόσον είναι έτσι, η λύση δεν μπορεί να είναι η επιλογή υποψηφίου προς διαφθορά, αλλά η ακύρωση του ίδιου του συστήματος διαφθοράς και η αναθεώρηση των κανόνων του παιχνιδιού. Η ουσιαστική λύση έχει ως προϋπόθεση μια πορεία αυτοθέσμισης της κοινωνίας, στην κατεύθυνση της ανάκτησης της εξουσίας από τον δήμο των πολιτών. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια που αρχίζουν ωραία και έχουν άσχημο τέλος.

του πάροικου

Για «πάγωμα» αντί για διαγραφή χρέους μιλάει πλέον ανοιχτά ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω συντηρητικών -ήτοι των επικρατέστερων- συνιστωσών του. Βαθμηδόν παγώνουν όλες οι ρηξικέλευθες εξαγγελίες που οδήγησαν στη θεαματική άνοδο των ποσοστών του κόμματος. Όσο η προοπτική ανάληψης της εξουσίας αρχίζει να σχηματοποιείται, τόσο πιο κόσμια προς τα κέντρα λήψης αποφάσεων γίνεται η διαγωγή του κόμματος. Τα στελέχη αντιλαμβάνονται πως απαιτείται συμμόρφωση προς τις επιταγές του κατεστημένου και καθησυχασμός του, για αυτό και η δημαγωγία τους περνώντας μέσα από τα γνωστά φίλτρα του πολιτικού «ρεαλισμού» και της «υπευθυνότητας» γίνεται πιο προσεκτική ανταποκρινόμενη πλέον μόνο στα στοιχειώδη της κοινωνικής ευαισθησίας

Οι υψηλοί ομοτράπεζοι του προέδρου δεν είχαν φυσικά κανένα λόγο να του αφήσουν περιθώρια για αυταπάτες σε σχέση με πολιτικές κοινωνικής ευεργεσίας. Ο δε πρόεδρος και επίδοξος πρωθυπουργός της χώρας έλαβε το μήνυμα, προφανώς μαζί με ορισμένα χρήσιμα για την παράταξη, την μελλοντική κυβέρνηση και τον ίδιον ελάσσονα ανταλλάγματα: κυρίως ανοχή σε ήπιες έως ανώδυνες μεταρρυθμίσεις που θα αποτρέπουν τη ραγδαία φθορά, και κάποιες μελλοντικές δηλώσεις τους περί «εποικοδομητικής συνεργασίας», επαίνους για τη σταθερή φιλοευρωπαϊκή στάση του και άλλα μπλα-μπλα προς ευρεία κατανάλωση.

Από δω και πέρα, όσο πιο κοντά στην εξουσία θα νιώθουν στην Κουμουνδούρου, τόσο συντηρητικότερος θα γίνεται ο λόγος τους, αφού μάλιστα για την άνοδο στην εξουσία θα απαιτηθεί πιθανότατα συνεργασία με προερχόμενους από το κέντρο, ή και εκ δεξιών αυτού. Προβλέπουμε επομένως ότι σε λίγο οι φίλοι του κόμματος οι αναμένοντες στον σταθμό το συγκεκριμένο τραίνο της ευρωπαϊκής μεταρρυθμιστικής αριστεράς, το μόνο που θα βλέπουν από μακριά θα είναι τα αποχαιρετιστήρια μαντήλια των στελεχών. Η δε σοσιαλίζουσα αοριστολογία θα περιλαμβάνει όλο και εντονότερο βερμπαλισμό αποφεύγοντας τις ρητές δεσμεύσεις για άρση κατάφωρων κοινωνικών αδικιών, για φιλολαϊκά μέτρα, για δίκαιη ανακατανομή βαρών και πόρων, για εμπρόθεσμες δραστικές θεσμικές αλλαγές και εκδημοκρατισμό. Θα εξελίσσεται δηλαδή σε άλλη μια τεράστια πολιτική φούσκα.

Η απεχθής υποταγή στους δανειστές

Μόνο 5% το απεχθές χρέος και ευτυχία στο ευρώ βλέπει ο Γ. Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ

του Άρη Χατζηστεφάνου

Την μαγική γυάλα του χρέους φαίνεται ότι διαθέτουν ορισμένοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν ότι γνωρίζουν ποιο τμήμα του χρέους είναι απεχθές και συνεπώς ο ελληνικός λαός δεν οφείλει να το πληρώσει.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Σταθάκης, μιλώντας στην εκπομπή του Κ. Αρβανίτη στον ρ/σ «Στο Κόκκινο» υποστήριξε ότι το απεχθές χρέος της Ελλάδας δεν ξεπερνά το 5% και πως το υπόλοιπο δεν μπορεί να διαγραφεί. Ο ίδιος υποστήριξε ότι σήμερα η ευτυχία περνάει μόνο μέσα από το ευρώ, και από κανένα άλλο νόμισμα.

Το ερώτημα φυσικά που προκύπτει είναι πως γνωρίζει το μέγεθος του απεχθούς χρέους, αφού το κόμμα του ξέχασε από τα πρώτα 24ωρα μετά τις εκλογές τις υποσχέσεις του για τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημοσίου χρέους.

Όταν η Αριστερά ετοιμάζεται να κυβερνήσει, πού και σε ποιον απολογείται;

Χθες στην ιστοσελίδα μας δημοσιεύσαμε ανάρτηση σχετικά  με την στάση διευθυντή σχολείου στην Ηγουμενίτσα, συνδικαλιστή, αιρετό του κλάδου και στέλεχος  του ΣΥΡΙΖΑ, που  μήνυσε ονομαστικά μαθητές με σκοπό να σπάσει την κατάληψη(Εδώ) και που η Αριστερή Παρέμβαση Καθηγητών Θεσπρωτίας  μεταξύ άλλων  έλεγε: 

«Η ενέργεια αυτή είναι απαράδεκτη και καταγγελτέα από κάθε άποψη, είτε οφείλεται σε προσωπικό παρορμητισμό του κ. διευθυντή, είτε εκφράζει την προσπάθεια της «υπεύθυνης αριστερής αντιπολίτευσης» που για να γίνει μελλοντικά «κυβερνώσα αριστερά», προσφέρει τα προαπαιτούμενα εχέγγυα προς το αστικό πολιτικό σύστημα που θα κληθεί να διαχειριστεί».