Η απεχθής υποταγή στους δανειστές

Μόνο 5% το απεχθές χρέος και ευτυχία στο ευρώ βλέπει ο Γ. Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ

του Άρη Χατζηστεφάνου

Την μαγική γυάλα του χρέους φαίνεται ότι διαθέτουν ορισμένοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν ότι γνωρίζουν ποιο τμήμα του χρέους είναι απεχθές και συνεπώς ο ελληνικός λαός δεν οφείλει να το πληρώσει.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Σταθάκης, μιλώντας στην εκπομπή του Κ. Αρβανίτη στον ρ/σ «Στο Κόκκινο» υποστήριξε ότι το απεχθές χρέος της Ελλάδας δεν ξεπερνά το 5% και πως το υπόλοιπο δεν μπορεί να διαγραφεί. Ο ίδιος υποστήριξε ότι σήμερα η ευτυχία περνάει μόνο μέσα από το ευρώ, και από κανένα άλλο νόμισμα.

Το ερώτημα φυσικά που προκύπτει είναι πως γνωρίζει το μέγεθος του απεχθούς χρέους, αφού το κόμμα του ξέχασε από τα πρώτα 24ωρα μετά τις εκλογές τις υποσχέσεις του για τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημοσίου χρέους.

Τα κράτη δανείζονται για να δώσουν πίστωση στις τράπεζες

Natalia Aruguete
Translated by  Anna Coccali Άννα Κόκκαλη
Edited by  Ariadni Alavanou Αριάδνη Αλαβάνου

Αν οι Έλληνες αποδεχτούν  ένα μισθό  300 ευρώ και 20% ανεργία, τότε μπορούν να μείνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Κώστας Λαπαβίτσας, μαρξιστής οικονομολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, μας  μίλησε σταράτα  για την Ευρωπαϊκή κρίση, και ιδιαίτερα για την ελληνική κρίση .  Υποστηρίζει ότι στην  Ελλάδα το πρόβλημα είναι το δημόσιο χρέος ,στην Ιρλανδία το χρέος των τραπεζών, στην Πορτογαλία τα ιδιωτικά δάνεια και οι υποθήκες. Επισημαίνει ότι η ευρωπαϊκή κρίση, η οποία ξεκίνησε ως κρίση στην περιφέρεια, τώρα κινείται προς τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Ο Κ.Λαπαβίτσας λέει ότι η ελληνική οικονομία είναι ήδη σε ύφεση που θα βαθύνει περισσότερο και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν οι Έλληνες «αποδέχονται να είναι μια γωνιά της Ευρώπης για  διακοπές, τότε μπορούν να μείνουν στην ΕΕ , εάν όμως δεν το αποδέχονται  τότε πρέπει να εγκαταλείψουν το ευρώ."

Ποια είναι η κύρια αιτία της κρίσης στην Ευρώπη;

 -Η βαθύτερη αιτία είναι η δομή του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, το οποίο δημιουργεί διαφορές μεταξύ των χωρών του κέντρου  και των  περιφερειακών χωρών. Συγκεκριμένα δημιουργεί χρέος σε χώρες της περιφέρειας σε σχέση με τις χώρες του κέντρου. Αλλά η μορφή που παίρνει αυτό το πρόβλημα διαφέρει για κάθε περιφερειακή χώρα.

Επιλεκτική μνήμη, πολιτική χρεοκοπία

του Πέτρου  Παπακωνσταντίνου

Οι καταιγιστικές εξελίξεις γύρω από την κρίση χρέους της Ευρωζώνης αφήνουν έκθετη την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και τους ελάσσονες εταίρους του μνημονιακού μπλοκ, ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία. 
Επί ενάμιση χρόνο, δικαιολογούσαν πολιτικές οικονομικής συρρίκνωσης και κοινωνικής αποδόμησης προβάλλοντας το εκφοβιστικό δίλημμα: «Δρακόντεια λιτότητα ή πτώχευση». 

Μόλις στις αρχές της τρέχουσας εβδομάδας, ο πρωθυπουργός απέρριπτε κάθε σκέψη για στάση πληρωμών, υποστηρίζοντας ότι παρόμοιες προτάσεις «εξυπηρετούν μόνον όσους θέλουν να κερδοσκοπήσουν» εις βάρος της Ελλάδας. 

Γλαφυρότερος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θ. Πάγκαλος, υποστήριξε ότι, σε περίπτωση πτώχευσης, μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού «δεν θα έχει ούτε κρέας, ούτε γάλα, ούτε καφέ, ούτε ζάχαρη. Οι φτωχότεροι δεν θα έχουν ούτε ψωμί».

Παύσεις πληρωμών και απεχθές χρέος: Κανόνας και όχι εξαίρεση

(Ουτοπία, Μάρτης Απρίλης 2011)

του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Χωρίς πρόσφατο προηγούμενο σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο είναι η κρίση χρέους που αντιμετωπίζει η ευρωζώνη, όπως εμφανίστηκε με τα ασυνήθιστα υψηλά επιτόκια που έπρεπε να πληρώσουν χώρες όπως η Ελλάδα αρχικά και στη συνέχεια η Ιρλανδία, η Πορτογαλία κ.α. για να αντιμετωπίσουν τις δανειακές τους ανάγκες. Παρά τη σφοδρότητα της ωστόσο η τρέχουσα κρίση δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία.

 

Οι απαρχές της εντοπίζονται στην κρίση των αρχών της δεκαετίας του ’70 όταν η πτώση του ποσοστού κέρδους σηματοδοτεί το τέλος της μεταπολεμικής περιόδου ταχύρυθμης ανάπτυξης. Έκτοτε όλες οι προσπάθειες που έγιναν για να ξεπερασθεί η κρίση (νεοφιλελευθερισμός τη δεκαετία του ’80, καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και «Νέα οικονομία» τη δεκαετία ’90 και πιστωτική επέκταση στη συνέχεια) ως αναγκαίο συνοδευτικό μαζί με την αφαίρεση εργατικών δικαιωμάτων και τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους είχαν τον περιορισμό της φορολογίας του κεφαλαίου[1].

Καπιταλιστική κρίση, απεχθές χρέος και αθέτηση πληρωμών

Ευρεία περίληψη της εισήγησης του Γιάννη Τόλιου στο Διεθνές Συνέδριο 

«Δημόσιο Χρέος και πολιτικές λιτότητας στην Ευρώπη. Η απάντηση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς»  

Αγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι,

Λένε ότι ο τελευταίος ομιλητής στο πάνελ, έχει ένα πλεονέκτημα αλλά και ένα μειονέκτημα. Ως τελευταίος γνωρίζει όσα έχουν ειπωθεί από τους προλαλήσαντες, αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει να τους επαναλάβει.!

Το θέμα όμως της συζήτησης μας είναι μεγάλο και παρά τις συμπτώσεις σε πολλά ζητήματα, υπάρχουν και διαφορετικές θεωρήσεις. Κατά συνέπεια υπάρχει χώρος για νέους προβληματισμούς.

Άλλωστε το θέμα του χρέους, αγγίζει κρίσιμα ζητήματα στρατηγικής και τακτικής της Αριστεράς που δεν εξαντλούνται σε μια μόνο συζήτηση.

Η Ελλάδα σύμβολο του παράνομου χρέους

του Ερίκ Τουσέν*.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος έγινε πρώτη είδηση όταν η ηγεσία της χώρας αποδέχτηκε τα μέτρα λιτότητας που απαίτησαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός το οποίο προκάλεσε  μεγάλους  κοινωνικούς αγώνες σε όλη τη διάρκεια του 2010. Αλλά από πού προέρχεται αυτό το ελληνικό χρέος; Σε ό,τι αφορά το  χρέος στον ιδιωτικό τομέα, η εκτίναξή του είναι πρόσφατη: η πρώτη μεγάλη αύξηση σημειώνεται μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 2001.Mια δεύτερη έκρηξη του χρέους προκύπτει από το 2007 και μετά όταν η οικονομική βοήθεια που χορηγήθηκε στις τράπεζες από την  Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακυκλώνεται εν μέρει από τους τραπεζίτες προς την Ελλάδα και άλλες χώρες όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία.

Μονόδρομος η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Χωρίς προηγούμενο είναι οι θυσίες που ζητά από τους εργαζόμενους ο προϋπολογισμός του 2011 και μαζί οι δεσμεύσεις που επιβάλλει το νέο, τρίτο κατά σειρά, Μνημόνιο της τρόικας ΠΑΣΟΚ – ΕΕ – ΔΝΤ.

Πολύ επιλεκτικά, μόνο και μόνο για να φανεί η έκταση  της οπισθοδρόμησης που μας επιφυλάσσουν, ξεχωρίζουμε: Μείωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων κατά 2,1% (19,8 δις. από 20,2 δις. ευρώ) όταν και το 2010 είχε καταγραφεί μείωση της τάξης του 9,3%. Αύξηση των άμεσων φόρων κατά 2,2% (20,9 δις. από 20,4) που προκύπτει μάλιστα από ένα ταξικά σκανδαλώδη, λεόντειο επιμερισμό αύξησης του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 6,5% από την μια και της μείωσης του φόρου εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 16% από την άλλη!

Το χρέος και το αυτονόητο

Μια ενδιαφέρουσα άποψη για το πώς δημιουργήθηκε το χρέος, αλλά και πώς οφείλει να κινηθεί η χώρα προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργεί, παρουσιάζει το ecosmopolis το οποίο επικαλείται και το διεθνές παράδειγμα άλλων χωρών, που χάρη σε συντονισμένες ενέργειες κατάφεραν να ξεπεράσουν το σκόπελο του δυσβάσταχτου δημόσιου χρέους.

Έχουμε ακούσει αναλύσεις επί αναλύσεων που δεν καταλήγουν πουθενά ή καταλήγουν όλοι πως δεν υπάρχει διέξοδος. Γιατί όμως κανείς δεν μιλά για τα αυτονόητα;