Γιάννης Βαρουφάκης: Να σώσουμε τον καπιταλισμό!

του πάροικου

Ένας σύντομος σχολιασμός μιας προ μηνών ομιλίας του σημερινού υπουργού, με τίτλο
Yanis Varoufakis: Confessions of an Erratic Marxist /// 14th May 2013.

 

Αρχικά αναρωτηθήκαμε αν είναι σήμερα, εν όψει «διαπραγμάτευσης», η κατάλληλη στιγμή για έναν τέτοιο σχολιασμό. Και σκεφτήκαμε ότι μάλλον είναι πολύ κατάλληλη στιγμή, διότι είναι ενδεικτική του πραγματικού πλαισίου της σημερινής διαπραγμάτευσης που θέτουν όχι μόνο οι αρνητικές για τη χώρα συγκυρίες και οι απαιτήσεις των δανειστών αλλά και ο πολιτικός προσανατολισμός της ίδιας της ελληνικής κυβέρνησης.

 

Παρακολουθώντας την πιο πάνω ομιλία μπορεί κανείς εύκολα να συμφωνήσει με την επιλογή του τίτλου ως προς το "Erratic". Υπάρχουν σοβαρές επιφυλάξεις για το "Confessions", ενώ ψάχνουμε ακόμα να βρούμε την ουσία του "Marxist".

 

Διότι αυτό που μας λέει χωρίς περιστροφές ο κ. Βαρουφάκης είναι ότι πρέπει να σώσουμε τον καταρρέοντα καπιταλισμό από τον εαυτό του. Εδώ υπάρχουν ήδη τρεις κριτικές παρατηρήσεις:
Πρώτον, αν κάτι σχετικό με τον καπιταλισμό κινδυνεύει την περίοδο αυτή (ο όρος 'κατάρρευση' είναι υπερβολικός) δεν είναι, δυστυχώς, το ίδιο το καπιταλιστικό οικονομικό πλαίσιο, αλλά μόνο οι πιο επιθετικές και απάνθρωπες νεοφιλελεύθερες πρακτικές του των τελευταίων δεκαετιών που μετανάστευσαν στην Ευρώπη κυρίως μετά το 2008. Σε αυτές ακριβώς αφορά η διαπράγματευση που κάνει σήμερα ως υπουργός. Και μάλιστα, ακόμα και σε αυτές, συναντά τη λυσσαλέα αντίδραση των αρπακτικών, όπως ακριβώς αναμενόταν! Επομένως για ποια κατάρρευση του καπιταλισμού μας μιλάει; Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι οι πολιτικές ΣΥΡΙΖΑ κατάφερναν να οδηγήσουν σε απαλλαγή μας από τις πρακτικές αυτές, το αποτέλεσμα κατά Βαρουφάκη θα ήταν ακριβώς η διάσωση του καπιταλισμού. Θα προτείναμε λοιπόν να μην ανησυχεί. Ο καπιταλισμός δείχνει να τα καταφέρνει και χωρίς τη βοήθειά του!

Δεύτερον, αν όντως ήταν υπό κατάρρευση ο καπιταλισμός, αναρωτιόμαστε γιατί άραγε θα έπρεπε να τον σώσει ένας αριστερός, κι ένα αριστερό κόμμα, όταν μάλιστα υπάρχουν τόσοι άλλοι πρόθυμοι διασώστες του ανά τον κόσμο; Μας εξομολογείται, βέβαια, ο μαρξιστής ομιλητής ότι σε ένα από τα πανεπιστήμια που προσελήφθη, τον προσέλαβαν από λάθος, μιας και δεν κατάλαβαν ότι πρόκειται για αριστερό. Πώς να τους κατηγορήσει κανείς…

 

Κατά τις ναρκισσιστικές του «εξομολογήσεις», παραδέχεται ότι έσφαλε όταν προ δεκαετιών πίστευε ότι η αριστερά και το συνδικαλιστικό κίνημα θα ωφελούνταν από την άνοδο της Θάτσερ στην Βρετανία, μιας και ο βρετανικός καπιταλισμός θα κατέρρεε ως αποτέλεσμα του θατσερισμού, προφανώς συμπαρασύροντας και τον παγκόσμιο. Κάθε χρόνος που περνούσε τον βεβαίωνε, όπως ομολογεί, ότι είχε κάνει λάθος, καθώς αντί να αποδυναμώνεται, ο καπιταλισμός εδραιωνόταν.
Τον συγχωρούμε για το λάθος. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι με την ίδια ακριβώς διορατικότητα, κάνει και σήμερα τις ίδιες ακριβώς προβλέψεις περί κατάρρευσης. Μας βεβαιώνει δε ότι ο ίδιος δεν βιάζεται καθόλου να τη δει, όπως δεν βιάζεται άλλωστε και όλη η ανέτοιμη να κυβερνήσει αριστερά (η οποία παρεμπιπτόντως, έστω στην εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ καλείται να κυβερνήσει σήμερα).
Μαθαίνουμε δηλαδή ότι η αριστερά –τουλάχιστον προς το παρόν- είναι καλύτερα ή να μην κυβερνά καθόλου καθότι ανέτοιμη, ή να κυβερνά εντός καπιταλιστικού πλαισίου και περιβάλλοντος.

 

Κι όταν τέτοια λέγονται για τον καπιταλισμό, τότε γιατί να περιμένει κανείς διαφορετικές τοποθετήσεις για το ευρώ: Πρέπει κι αυτό, όπως μας λέει, να διασωθεί, αλλιώς θα μπορούσαμε να μπούμε σε πανευρωπαϊκή ή και παγκόσμια οικονομική κρίση μεγαλύτερη του ‘29. Αυτό που δεν μας λέει είναι τι θα γίνει με το βάθεμα της σημερινής κρίσης, η οποία δεν είναι καθόλου υποθετική και η οποία αν για την Ελλάδα παίρνει τραγικές διαστάσεις, είναι ακριβώς αξαιτίας του ευρώ και της Ε.Ε.! Τι μέλλει γενέσθαι με την ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία αν το ευρώ και η πολιτική της Γερμανίας διασωθούν, ας πούμε με τη βοήθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, και με αυτονόητη πλέον τη θέση της Ελλάδας εντός τους;  Διότι κι ο ίδιος παραδέχεται ότι ο μόνος πραγματικός συνομιλητής του στην Ε.Ε. είναι η Γερμανία της Μέρκελ. Δέχεται δηλαδή απερίφραστα ότι ουσιαστικά πλέον Ε.Ε. = Μέρκελ, με την πολιτική της οποίας όμως διαφωνεί!

 

Είναι δύσκολο να βρει κανείς άκρη με τον συγκεκριμένο "erratic Marxist", καθώς η παραδοξολογία είναι κυρίαρχη σε όλη τη διάρκεια της εξομολόγησης. Πώς συνάδει π.χ. αυτή η προσκόλληση στο ευρώ με την ομολογία του πως «αυτό που μας χωρίζει στην Ευρώπη είναι το κοινό μας νόμισμα»;

 

Σε άλλο σημείο μας λέει ότι η Ελλάδα, δυστυχώς δεν είναι η Αργεντινή των μεγάλων αγροτοκτηνοτροφικών εκτάσεων και ούτε μπορεί να γίνει μια Νότια Κορέα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Θέλει να πει ότι οι δυνατότητές μας είναι πιο περιορισμένες και η θέση μας πιο δύσκολη στην παγκόσμια οικονομική σκακιέρα, άρα δεν είναι εύκολο να γυρίσουμε σε δικό μας νόμισμα και να καθορίσουμε μόνοι μας τις οικονομικές μας προτεραιότητες και τις εμπορικές μας σχέσεις. Σύμφωνοι, αρκεί να μας πει τι, κατά την άποψή του, μπορεί επιτέλους να κάνει η Ελλάδα, άλλο από το να δανείζεται με ληστρικούς ή λιγότερο ληστρικούς όρους, (αφού δεν παράγει και δεν εξάγει σχεδόν τίποτα, με αναμφισβήτητη ευθύνη της Ε.Ε. και του ευρώ) και άλλο από το να ξεπουλάει ό,τι έχει και δεν έχει! Να επιδιώξει συμμαχίες και κατανόηση εντός της Ε.Ε. προφανώς... Αλλά ποιο είναι το Σχέδιο Β αν δεν τις βρει (και μέχρι στιγμής δεν τις βρίσκει) και τι θα κάνει αν η Μέρκελ εξακολουθήσει προκλητικά να λέει όχι ακόμα και στις ελάχιστες αξιώσεις της ελληνικής πλευράς, ακόμα κι όταν αυτές δεν αμφισβητούν το μνημονιακό πλαίσιο και την κυρίαρχη πολιτική της;

Μιλάει για μια καταστροφή που θα έρθει αν φύγουμε από το ευρώ, αλλά παραδέχεται ότι υπάρχουν τεράστια ανεπένδυτα κεφάλαια και θα πρέπει να πειστούν οι τραπεζίτες να τα επενδύσουν. Ναι, αλλά πρώτον αυτοί δεν φαίνονται να πείθονται. Και δεύτερον, γιατί αλήθεια η πρόταση αυτή  ισχύει μόνο στο περιβάλλον του ευρώ και όχι σε περιβάλλον εθνικών νομισμάτων; Εκεί δεν μπορούν να γίνουν επενδύσεις; Τι γινόταν πριν την σύλληψη-κατασκευή του ευρώ; Δεν υπήρχαν ελληνική και ευρωπαϊκές οικονομίες;

Έχουμε και δύο ακόμα παραδοχές του σχεδόν ειλικρινείς: Η μία είναι περίπου ότι ενώ η οικονομία είναι κάτι απλό, η οικονομική επιστήμη υπάρχει μόνο για να μπερδεύει τους αμύητους πολίτες και να εξασφαλίζει δουλειά στους οικονομολόγους. Η δεύτερη αφορά κάποιο περιστατικό σε ένα αεροδρόμιο, όπου παρακάπτοντας, λόγω ειδικών προνομίων και πρώτης θέσης, την ουρά στο check in, έκανε την αμαρτωλή σκέψη ότι εδικαιούτο την ειδική αυτή μεταχείριση. Δεν άργησε, όπως μας λέει, να συνειδητοποιήσει πόσο εύκολο είναι να διαφθαρεί κανείς όταν κοιμάται με την εξουσία.

Τελικά, αναρωτιόμαστε αν χρειάζονται τόσα χρόνια σπουδών, τόσα μεταπτυχιακά, τόσες πανεπιστημιακές έδρες, διαλέξεις και ταξίδια σε όλον τον κόσμο, ομιλίες σε κοινοβούλια και συνομιλίες με ισχυρούς και σοφούς, για να κάνει ένας άνθρωπος τόσο απλές διαπιστώσεις για το γνωστικό του αντικειμένο, και αν ύστερα από όλα αυτά χρειάζεται και μια ουρά σε ένα αεροδρόμιο για συνειδητοποιήσει ο ίδιος άνθρωπος ότι το να κοιμάσαι με την εξουσία σε κάνει ή πουτάνα ή πελάτη της.

"Η ζωή μας δεν χρειάζεται ευρώ για να υπάρξει, αλλά δημιουργικότητα, αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη"

Πρώτη γιορτή του Δικτύου Ανταλλαγών Πιερίας στον Καπνικό Σταθμό Κατερίνης 

Μια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα, παρουσιάζει η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας (ΕΟΔνΠ) και συγκεκριμένα πρόκειται για την πρώτη γιορτή του δικτύου ανταλλαγών Πιερίας. Εκτός από την επισυναπτόμενη ανακοίνωση, δείτε ΕΔΩ και το σχετικό βίντεο.

"Εσείς που είσαστε κομμάτι του Εμείς ελάτε την Κυριακή 30 Μαρτίου στον Καπνικό Σταθμό Κατερίνης (Δίπλα στα δικαστήρια) για να δούμε πως η ζωή μας δεν χρειάζεται ευρώ για να υπάρξει αλλά χρειάζεται δημιουργικότητα, αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη.

Το Δίκτυο Ανταλλαγών & Αλληλεγγύης σε συνεργασία με την Εθελοντική Ομάδα Δράσης διοργανώνουν εκδήλωση γνωριμίας με το σύστημα αχρήματων συναλλαγών που λειτουργεί στην Πιερία από το 2011. Πρόκειται για μια προσπάθεια γνωριμίας με την αλληλέγγυα ανταλλακτική οικονομία, έναν πατροπαράδοτο τρόπο επιβίωσης χωρίς ευρώ αλλά με ανταλλαγή αγαθών.

Ο τρόπος αυτός εναλλακτικής οικονομίας εφαρμόζεται σε πολλά μέρη του κόσμου με επιτυχία. Στο Δίκτυο Ανταλλαγών που υπάρχει στην Πιερία συμμετέχουν ήδη πολλές οικογένειες.

Η απεχθής υποταγή στους δανειστές

Μόνο 5% το απεχθές χρέος και ευτυχία στο ευρώ βλέπει ο Γ. Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ

του Άρη Χατζηστεφάνου

Την μαγική γυάλα του χρέους φαίνεται ότι διαθέτουν ορισμένοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν ότι γνωρίζουν ποιο τμήμα του χρέους είναι απεχθές και συνεπώς ο ελληνικός λαός δεν οφείλει να το πληρώσει.
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Σταθάκης, μιλώντας στην εκπομπή του Κ. Αρβανίτη στον ρ/σ «Στο Κόκκινο» υποστήριξε ότι το απεχθές χρέος της Ελλάδας δεν ξεπερνά το 5% και πως το υπόλοιπο δεν μπορεί να διαγραφεί. Ο ίδιος υποστήριξε ότι σήμερα η ευτυχία περνάει μόνο μέσα από το ευρώ, και από κανένα άλλο νόμισμα.

Το ερώτημα φυσικά που προκύπτει είναι πως γνωρίζει το μέγεθος του απεχθούς χρέους, αφού το κόμμα του ξέχασε από τα πρώτα 24ωρα μετά τις εκλογές τις υποσχέσεις του για τη δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημοσίου χρέους.

Στους δρόμους οι Πορτογάλοι ενάντια στη λιτότητα

Στους δρόμους οι Πορτογάλοι ενάντια στη λιτότητα

Χιλιάδες διαδηλωτές πραγματοποίησαν το Σάββατο πορεία στη Λισαβόνα εναντίον της πολιτικής λιτότητας, των περικοπών των μισθών και των μεταρρυθμίσεων στον δημόσιο τομέα που επιβάλλει η κυβέρνηση σε αντάλλαγμα για τον δανεισμό της χώρας από την διεθνή τρόικα των πιστωτών (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ).

Χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις

Συγκεντρώσεις έγιναν εκτός της Λισαβόνας στο Πόρτο, στο βόρειο τμήμα της Πορτογαλίας, καθώς και σε πάνω από 10 ακόμη πόλεις, σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στις οποίες κάλεσε ένα κίνημα πολιτών γνωστό με την ονομασία «Έξω η Τρόικα», που θεωρείται ότι αποτελεί συνέχεια του κινήματος των Αγανακτισμένων.

Πως να φύγουμε από το ευρώ!

Πως να φύγουμε από το ευρώ! 

Δεν υπάρχει «προοδευτικό» και «κοινωνικό» ευρώ 

πρόλογος του Στάθη Κουβελάκη

Αυτόν τον Αύγουστο το πρωτοσέλιδο της Μοντ Ντιπλοματίκ, του γαλλικού μηνιαίου έντυπου αναφοράς για την Αριστερά σε διεθνές επίπεδο, που εκδίδεται σε 27 γλώσσες και 84 χώρες με συνολική κυκλοφορία άνω του ενός εκατομμυρίου, κυκλοφορεί με το εξής εντυπωσιακό πρωτοσέλιδο: «πως να φύγουμε από το ευρώ».

Συντάκτης του σχετικού κειμένου ο Φρεντερίκ Λορντόν, από τα πιο σημαντικά ονόματα στο χώρο της «ετερόδοξης» οικονομικής σκέψης στη Γαλλία. Ο Λορντόν (γεννηθείς το 1962) ανήκει στην ονομαζόμενη «σχολή του ρύθμισης», όπως και το μεγαλύτερο μέρος των οικονομολόγων που αντιτίθενται στο νεοφιλελευθερισμό (αναφέρουμε ενδεικτικά τα ονόματα των Μισέλ Αλιετά, Ρομπέρ Μπουαγιέ, Ζακ Σαπίρ), μια σχολή που έχει τις ρίζες στη σκέψη του Μαρξ και του Κέϋνς. Ο ίδιος ανήκει σε μια ριζοσπαστική εκδοχή αυτού του ρεύματος και έχει έντονες αναφορές στη σκέψη του Σπινόζα και του Φουκώ. Είναι σφοδρός πολέμιος της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και ήδη από τις αρχές αυτής της δεκαετίας έχει επισημάνει ότι το εθνικό επίπεδο καλείται να παίξει έναν στρατηγικά καθοριστικό ρόλο σε οποιαδήποτε εγχείρημα προσπαθεί ουσιαστικά να την αμφισβητήσει.

Το colpo grosso και...τα μαύρα μεσάνυχτα της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Florence Autret:Το colpo grosso και...τα μαύρα μεσάνυχτα της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Το λαϊκό ένστικτο ήταν ήδη...ψιλιασμένο για το τι συντελέστηκε εκείνο το βρώμικο Μάη του 2010, όταν ο πολιτικός υπόκοσμος των δωσιλόγων οδηγούσε την Ελλάδα δεμένη χειροπόδαρα στα πόδια των «αγορών» και το λαό της στην κόλαση της φτώχειας και της εξαθλίωσης. 

Το βιβλίο της Γαλλίδας δημοσιογράφου Florence Autret, με τον τίτλο «Άνγκελα Μέρκελ: Μια Γερμανίδα (σχεδόν) σαν τις άλλες», που κυκλοφόρησε πρόσφατα, απλά επικυρώνει με κάπως πιο επίσημο τρόπο το βρώμικο ρόλο των καθαρμάτων του πολιτικού συστήματος στο μεγάλο ξεπούλημα.

Ήταν το 2009, όταν οι Αμερικανοί διέγνωσαν την ελεύθερη πτώση του ευρώ κι απαίτησαν απ’ τους Γερμανούς την-εντός της ΕΕ- δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης του κοινού νομίσματος, με στόχο να εξασφαλιστεί η «χαμηλή πτήση» του δολαρίου δίπλα στο ευρώ. Στην αντίδραση των Γερμανών, ότι ένας τέτοιος μηχανισμός θα έθετε σε κίνδυνο την ευρωζώνη, οι ΗΠΑ τους έδωσαν το δικαίωμα να τεμαχίσουν την Ελλάδα και -μέσω των ΕΟΖ- να «φάνε» κομμάτι-κομμάτι τη δημόσια περιουσία της.

«Ο Xoντρομπάσταρδος Πάγκαλος» από δημοσιογράφο του BBC

 

O δημοσιογράφος του BBC Greg Palast έγραψε ένα σκληρό άρθρο για τον πρώην υπουργό Θ. Πάγκαλο με τίτλο «Ετσι εκνεύρισα τον Πάγκαλο», το οποίο έχει δημιουργήσει έντονες κριτικές.
Δεν είναι και πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις τον Χοντρομπάσταρδο*¹ ανάμεσα σε ένα πλήθος από πανέμορφες Ρωσίδες, βιομήχανους και μιντιάρχες στο Eurasia Media Forum στο Καζακστάν. Αν μη τι άλλο και οι δυο θέλαμε απεγνωσμένα καφέ και ήμασταν στην ίδια ουρά. Σε κάθε περίπτωση αποφεύγω να αναφέρομαι στο βάρος ενός ανθρώπου ή στην ηλικία του δεδομένων και των δικών μου μειονεκτημάτων. Αλλά ο συγκεκριμένος Χοντρομπάσταρδος το αποζητά. Είχα προσπαθήσει να

«Δεν θα πεθάνουμε για ένα νόμισμα»

Συνέντευξη του Ζαν-Λυκ Μελανσόν στον Στάθη Κουβελάκη

Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν είναι σίγουρα από τις πιο εκρηκτικές προσωπικότητες της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Ηγετική μορφή επί πολλές δεκαετίες της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αποχώρησε το 2008 και ίδρυσε το Αριστερό Κόμμα. 

Λίγους μήνες μετά, μαζί με το Κ.Κ Γαλλίας και άλλες μικρότερες οργανώσεις, συγκρότησε το Αριστερό Μέτωπο, του οποίου ήταν υποψήφιος στις περσινές προεδρικές εκλογές. Με ποσοστό 11% και 4 εκατομμύρια ψήφους, ο Μελανσόν επιτυγχάνει το καλύτερο αποτέλεσμα υποψηφίου της ριζοσπαστικής Αριστεράς από το 1981 και αναδεικνύει το Αριστερό Μέτωπο ως δυναμική και ανερχόμενη πολιτική δύναμη. 

Τον συναντήσαμε στο Παρίσι και μιλήσαμε για τον απολογισμό του πρώτου χρόνου της προεδρικής θητείας του Φρανσουά Ολάντ, για την Ευρώπη και το ευρώ, και φυσικά για την Ελλάδα και την Κύπρο, δύο χώρες στις οποίες ο Μελανσόν αποδίδει μεγάλη σημασία στην τρέχουσα συγκυρία.

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη τη συνέντευξη του Ζαν -Λικ Μελανσόν στον Στάθη Κουβελάκη:

Ευρώ ή εθνικό νόμισμα;

του Ηλία Παπαδόπουλου, Οικονομολόγου MSc, μέλους της ομάδας οικονομολόγων και της Συντονιστικής Επιτροπής  του Κίνήματος Δεν Πληρώνω και..

της Ιωάννας Γκίκα, Οικονομολόγου MSc, μέλους της ομάδας οικονομολόγων και της Συντονιστικής Επιτροπής του Κινήματος Δεν Πληρώνω. 

Το ερώτημα ευρώ ή δραχμή προτάσσεται σκοπίμως ως ένα από τα κυρίαρχα διλήμματα που θα έπρεπε να απασχολούν τη σημερινή κοινωνία. Είναι πράγματι όμως αυτό το πραγματικό δίλημμα στο οποίο ο ελληνικός λαός οφείλει να δώσει απάντηση; Μπορεί όντως μία από τις δύο επιλογές να αποτελέσει το σωτήριο εργαλείο οικονομικής πολιτικής το οποίο θα μας βγάλει από το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο που έχουμε περιέλθει; 

Κατ’ αρχάς, αξίζει να σημειώσουμε ότι η επιλογή νομίσματος στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη οικονομία των αγορών, αποτελεί εργαλείο νομισματικής πολιτικής το οποίο μπορεί να επηρεάσει τους δείκτες της πραγματικής οικονομίας μόνο βραχυπρόθεσμα ή το πολύ μεσοπρόθεσμα (ceteris paribus - δηλ. με τις υπόλοιπες μεταβλητές της οικονομίας σταθερές).

Η Ελλάδα ξεπουλά και Γερμανία-ΗΠΑ μαζεύουν χρυσό

Οι κεντρικές τράπεζες διεθνώς αναζητούν αντίβαρο στο τύπωμα δολαρίων και γεν και στην αστάθεια του ευρώ

Ένδειξη κρίσης, η επιστροφή στο κίτρινο μέταλλο.
 

534 τόνοι χρυσού, που αποτελεί ρεκόρ αγορών χρυσού τα τελευταία 50 χρόνια, αγοράστηκαν πέρυσι από τις Κεντρικές τράπεζες, σύμφωνα με τα στοιχεία του World Gold Council. Οι αγοραπωλησίες έφθασαν τα 236,4 δισ. δολάρια

του Νίκου Κωτσικόπουλου

Διπλάσια έως και τετραπλάσια αξία από τα σημερινά αποθέματα της ΤτΕ σε χρυσό έχουν τα κοιτάσματα στη Βόρεια Ελλάδα, που δίνονται σε ξένους ιδιώτες, για να πάρει το Δημόσιο σε βάθος δεκαετιών μικρό κλάσμα από την αξία τους από φόρους και μεταλλευτικά τέλη.

Οι Κεντρικές Τράπεζες διεθνώς αγοράζουν χρυσές ράβδους, ενώ η Γερμανία επαναπατρίζει το χρυσό της Αυτά όταν η Ελλάδα έχει χρυσό αν θέλει στα αλήθεια να τον εκμεταλλευτεί, ενώ οι διεθνείς Κεντρικές Τράπεζες που δεν έχουν, αγοράζουν ακριβά.

Τα τελευταία χρόνια οι Κεντρικές Τράπεζες διεθνώς αγοράζουν χρυσό. Πέρυσι, σύμφωνα με τα στοιχεία του World Gold Council, αγοράστηκαν από Κεντρικές τράπεζες 534 τόνοι χρυσού, που αποτελεί ρεκόρ αγορών χρυσού τα τελευταία 50 χρόνια.

Ο πανωλεθρίαμβος του ευρωπαϊσμού

του antapoΚΡΙΤΗ

 Από ότι φαίνεται και παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις, διαπραγμάτευση στην Ευρωζώνη δεν υφίσταται. Ή δέχεσαι ότι λέει η Γερμανία, ή αποχωρείς. Δεν είναι ότι δεν τα λέγανε διάφοροι από την πρώτη μέρα που ήρθε και ρίζωσε το μνημόνιο. Υπήρχαν όμως πάντα όσοι ήθελαν και αντιμνημονιακή διέξοδο και παραμονή στο ευρώ και χτυπιούνταν στα πατώματα ότι αυτό γίνεται.

Τελικά δεν γίνεται.

Κρίμα να το επιβεβαιώνουμε παρακολουθώντας την τραγωδία του κυπριακού λαού. Θα μπορούσαμε φυσικά να είχαμε αποσαφηνίσει τα προβλήματα αν δεν φοράγαν ορισμένοι τους παραμορφωτικούς φακούς του ευρωπαϊσμού. Η Ευρωζώνη τελικά είναι το μνημόνιο. Αλλά όπως δείχνει η Κύπρος όχι μόνο το μνημόνιο. Η Ευρωζώνη είναι και η δήμευση των καταθέσεων. Είναι και η εξαφάνιση ενός ολόκληρου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι παλιότεροι θα λέγαν ότι η Ευρωζώνη είναι ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση, αλλά τι να θυμόμαστε τώρα...

Έτσι όπως έρχονται τα μηνύματα από την Κύπρο είναι ζοφερά. Η Λαϊκή Τράπεζα πάει προς πτώχευση, βάζοντας πλαφόν στις αναλήψεις. Εντός ευρώ. Σε πείσμα του αριστερού ευρωπαϊσμού, του Μπάμπη και του Στουρνάρα, που μας πήραν τα αυτιά ότι αυτά συμβαίνουν μόνο έξω από το ευρώ.

Η κυπριακή πολιτική ηγεσία μετά το όντως εντυπωσιακό όχι, ήρθε σε επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα. Κατάλαβε ότι η Γερμανία δεν κάνει πλάκα, ούτε μπλοφάρει, παρά τις έγκυρες αναλύσεις του αριστερού ευρωπαϊσμού. Και για να σώσει τα ελάχιστα που έχουν απομείνει πλέον να σωθούν (γιατί τα περισσότερα έχουν ήδη χαθεί), η κυπριακή Βουλή είναι μπροστά στο δίλημμα: Μένει στο ευρώ με τους όρους της Γερμανίας, ή φεύγει και παντρεύεται τη ρώσικη αρκούδα;

Το μέλλον μας δεν βρίσκεται στην ευρωζώνη

Το μέλλον μας δεν βρίσκεται στην ευρωζώνη. Να οργανώσουμε την έξοδο τώρα! 


Οι δραματικές εξελίξεις στην Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για σκέψη και για δράση, πρέπει να ωθήσουν σε ενεργοποίηση και σε κίνηση λαού και αριστεράς. 

Το σοκ και δέος, η αμηχανία και το πάγωμα δεν πρέπει να επιτρέψουν να περάσει αυτή η εξέλιξη παγιώνοντας ένα νέο πιο αρνητικό τοπίο. 

Στην ουσία έχουμε την κήρυξη μιας μισο-χρεοκοπίας στην πιο μικρή, ευάλωτη χώρα της ευρωζώνης! Είναι άμεσα αναγκαίο να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα και να τροφοδοτηθεί η πολιτική συνθηματολογία και δράση:

Ελληνικό αδιέξοδο εντός ευρώ

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε ένα κρίσιμο, ιστορικής σημασίας, σημείο καμπής έχει οδηγηθεί η ελληνική οικονομία συμπληρώνοντας τρία χρόνια από την υιοθέτηση του πρώτου Μνημονίου, καθώς όλες μα όλες οι προβλέψεις έχουν ανατραπεί επί τα χείρω, χωρίς από την άλλη να διαφαίνεται καμία προοπτική ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας και τερματισμού του εφιάλτη αυτού.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: Η ανεργία, με βάση εκτιμήσεις του ΚΕΠΕ, θα συνεχίσει την ανοδική της πορεία, ξεπερνώντας το 30% και, αν περάσει η απαίτηση της τρόικας για 25.000 απολύσεις στο Δημόσιο φέτος, το ποσοστό των ανέργων θα προσλάβει εφιαλτικές διαστάσεις, καθώς το ένα κύμα απολύσεων στο Δημόσιο θα διαδέχεται το άλλο. Το διαθέσιμο εισόδημα ως αποτέλεσμα της περικοπής των μισθών και της αύξησης των φόρων έχει μειωθεί κατά 50% και θα υποστεί ακόμη μεγαλύτερη μείωση με την εφαρμογή των μέτρων του τρίτου Μνημονίου.

Τα έσοδα στα δημόσια και ασφαλιστικά ταμεία υπολείπονται σταθερά των στόχων και οι αποκλίσεις θα αυξάνονται ακολουθώντας κατά πόδας την εξάπλωση της φτώχειας και της ανεργίας, όσες ρυθμίσεις κι αν ανακοινώσουν.

Ευρώ και ΕΕ καταρρέουν στη συνείδηση των Ευρωπαίων

του Γιώργου Δελαστίκ

Μεγάλες αλλαγές κυοφορούνται στην Ευρώπη, όπως όλα δείχνουν. 

Η αποκάλυψη του αποκρουστικού προσώπου της Γερμανίας και της ΕΕ με την πολιτική που επέβαλαν για τη διάσωση του ευρώ και η οποία οδηγεί σε πρωτοφανή για καιρό ειρήνης οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση των λαών της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, απειλώντας να κάνει το ίδιο στην Ιταλία και την Κύπρο, έχει επιφέρει ριζικές ανατροπές στις συνειδήσεις των λαών της Γηραιάς Ηπείρου. Η εμπιστοσύνη τους προς την ΕΕ και το ευρώ έχει καταρρεύσει παντού. Οι ενθουσιώδεις και θετικές διαθέσεις έχουν πλέον μεταστραφεί σε αρνητικές ή και εχθρικές.

Ο Γερμανός πρώην επίτροπος αρμόδιος για τη διεύρυνση της ΕΕ, Γκίντερ Φερχόιγκεν, αποτυπώνει το νέο κλίμα: «Η ΕΕ δεν εκλαμβάνεται από μεγάλο αριθμό πολιτών ως χρήσιμος και καλοπροαίρετος εταίρος, αλλά ως άπληστο τέρας ανάληψης όλο και περισσότερων αρμοδιοτήτων... Όποιος επιθυμεί με μια εν μέρει επιθετική ρητορική "περισσότερη Ευρώπη" πρέπει να γνωρίζει ότι από ένα ευρύ τμήμα της κοινής γνώμης αυτή η επιθυμία για "περισσότερη Ευρώπη" δεν εκλαμβάνεται ως υπόσχεση, αλλά ως απειλή!» υπογράμμισε προειδοποιώντας πρωτίστως τους πολιτικούς της χώρας του.

«Το ευρώ φέρνει καταστροφή»

Ο Αμερικανός οικονομολόγος Τζέιμς Γκαλμπρέιθ είναι οξύτερος:

«Η επιβίωση του ευρώ γίνεται με κόστος την καταστροφή των κοινωνικών θεσμών και με τεράστιο ποσοστό ανεργίας στην περιφέρεια. Μιλάμε για καταστροφή», δήλωσε.

Οι Ιταλοί «μαχαίρωσαν» το ευρώ

    του Γιώργου Δελαστίκ

Ελπίδες σε όλους τους εργαζόμενους και τους λαούς της Ευρώπης γέννησε το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών.

Ο δεξιός Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο Μπέπε Γκρίλο έκαναν σημαία τους τον αντιγερμανισμό και την πολιτική κατά του ευρώ και της ΕΕ και ακριβώς στη βάση αυτή θριάμβευσαν, κερδίζοντας αθροιστικά το 55% των ψήφων.

Ο γερμανόδουλος Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι, νυν κεντροαριστερός τύπου Βενιζέλου και το πάλαι ποτέ κομμουνιστής, ξέμεινε στο 30%. Ο ιταλικός λαός «ξέσκισε» και ξεφτίλισε πολιτικά τον εγκάθετο πρωθυπουργό Μάριο Μόντι, τον οποίον είχε επιβάλει στη Ρώμη η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ επειδή είναι τυφλό όργανο του Βερολίνου, δίνοντάς του μόνο 10%.

Ο θρίαμβος των αντιγερμανικών, αντι-ευρώ και αντι-ΕΕ πολιτικών δυνάμεων στην Ιταλία άνοιξε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο μια θυελλώδη συζήτηση γύρω από το αν επίκειται ή όχι η κατάρρευση του ευρώ. «Η πολιτική της λιτότητας σπατάλησε την τελευταία δυνατότητα. Η οργή του λαού κατέλαβε την Ιταλία και αργά ή γρήγορα θα καταλάβει και την Ισπανία και την Πορτογαλία. Υπάρχουν ενδείξεις ότι θα καταλάβει επίσης και τη Γαλλία», έγραφε την Τετάρτη στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ ένας εκ των κορυφαίων αρθρογράφων των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς του Λονδίνου, ο γερμανικής καταγωγής Βόλφγκανγκ Μινχάου. «Οι Έλληνες είναι προς στιγμήν κάπως ναρκωμένοι, αλλά και εκεί δεν λειτουργεί πολιτικά η στρατηγική της προσαρμογής – ούτε καν μετά από έξι χρόνια ύφεσης», προσθέτει. «Η Ευρώπη μπορεί να πλησιάζει σε μια καθαρή επιλογή: Ή να εγκαταλείψει το ευρώ ή να το κρατήσει και να δει την πολιτική κρίση να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο», έγραψε προχτές στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς και ο πασίγνωστος και στην Ελλάδα Μαρκ Μαζάουερ. «Μπορεί να βρίσκεται μπροστά μας ένα διαφορετικό μέλλον, στο οποίο η Ευρώπη να ταυτίζεται με τη στασιμότητα, την ανεργία και την τυραννία» προειδοποιεί.

«Οι ιταλοί ψήφισαν βίαια κατά ευρώ, Γερμανίας, ΕΕ»

του  Γ. Δελαστίκ

Παρόλο που τελικά αποτελέσματα δεν υπήρχαν την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το πολιτικό μήνυμα που έστειλαν οι Ιταλοί ψηφοφόροι σε όλους τους λαούς των χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΕ ήταν σαφέστατο. 

Η Ιταλία σχίστηκε στα δύο και η πλειοψηφία των Ιταλών στράφηκαν με την ψήφο τους εναντίον της πολιτικής λιτότητας που ασκεί η ΕΕ κατ' απαίτηση του Βερολίνου.

Η Αίτνα εκρήγνυται!

Ο ίδιος άλλωστε ο αντιπρόεδρος του γερμανόφιλου Δημοκρατικού Κόμματος Ενρίκο Λέτα δεν περίμενε τα τελικά αποτελέσματα για να βγει στο τρίτο κρατικό κανάλι της ιταλικής τηλεόρασης και να δηλώσει ευθέως: «Ένα αποτέλεσμα με τον Μπερλουσκόνι γύρω στο 30% και τον Γκρίλο γύρω στο 25% σημαίνει ότι το 55% των Ιταλών ψηφοφόρων ψήφισε με βίαιο τρόπο εναντίον της Ευρώπης, του ευρώ και της Γερμανίας». Έτσι είναι. 

Το κυρίαρχο στοιχείο των ιταλικών εκλογών είναι η αντιγερμανική ψήφος, η ψήφος κατά του ευρώ - και αυτή η στάση προέρχεται από έναν λαό κατεξοχήν ευρώφιλο σε υπέρμετρο βαθμό, από έναν λαό επίσης που ποτέ δεν μισούσε τη Γερμανία. 

Και όμως, ήταν αρκετή η υιοθέτηση από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι μιας δημαγωγικής αλλά ανοιχτά εκφραζόμενης αντιγερμανικής γραμμής και αμέσως το δεξιό κόμμα του εκτινάχθηκε σε δημοτικότητα μεταξύ των δεξιών ψηφοφόρων.

Η Ιταλία «εκπλήσσει» και αμφισβητεί το ευρώ!

Η ιταλική ριζοσπαστική αριστερά πλήρωσε συμβιβασμούς και την υποταγή της σε ευρώ και ΕΕ!

Αυτό που συνέβη στις Ιταλικές εκλογές θα εθεωρείτο πριν από λίγα χρόνια, ίσως και πριν από λίγους μήνες, αδιανόητο.

Η πλειοψηφία, των Ιταλών πολιτών, που πήγαν στις κάλπες, αμφισβήτησε με εκείνη ή την άλλη μορφή και ένταση, το ευρώ αλλά και την Γερμανική ΕΕ!

Τόσο ο Σύλβιο Μπερλουσκόνι, εκφράζοντας σε σημαντικό βαθμό τα συμφέροντα και μεγάλων τμημάτων του Ιταλικού επιχειρηματικού κατεστημένου, όσο και κυρίως ο Μπέμπε Γκρίλο, εκφράζοντας περισσότερο λαϊκές τάξεις, έθεσαν, λίγο πολύ, σε αμφισβήτηση της προοπτική της Ιταλίας στην ευρωζώνη και υπό ερώτημα τις Γερμανικές επιλογές στην ΕΕ.

Αντίθετα, τα ακραιφνή φιλο-ευρώ και φιλο-ΕΕ κόμματα του σκληρού νεοφιλελεύθερου «μεταρρυθμιστικού» τόξου, όπως η Κεντροαριστερά του Μπερσάνι και το κεντρώο μόρφωμα του Μόντι, είδαν τα ποσοστά τους να υστερούν σε σχέση με τις προβλέψεις και σε ορισμένες περιπτώσεις να βυθίζονται!

Τεχνητή αισιοδοξία - Κοινωνικός όλεθρος

του Κώστα Λαπαβίτσα

Βγαίνουμε από την κρίση; 
Φάνηκε φως στο τούνελ;  
Αυτό διατείνεται ο κ. Στουρνάρας και όλος ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης. 

Απομακρύνθηκε ο κίνδυνος της εξόδου από το ευρώ, σύντομα θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και από το δεύτερο μισό του 2013 θα περάσουμε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Βρίθει ο τύπος με άρθρα για τις Κασσάνδρες - συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος - που είχαν, λέει, προβλέψει την συντέλεια του κόσμου, αλλά υποτίμησαν την αποφασιστικότητα των πολιτικών να διασώσουν το ευρώ και την ΕΕ. Χώρια που πρότειναν ακραίες λύσεις που θα είχαν φέρει τον Αρμαγεδδώνα. Ενώ οι στιβαροί Μέρκελ και Σαμαράς μας έβαλαν τελικά στο δρόμο της ανάπτυξης μέσα στο ευρώ.

Αναρωτιέται κανείς για την σχέση όσων τα λένε αυτά με την πραγματικότητα. Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, για παράδειγμα, δείχνουν ότι ή αξία των λιανικών πωλήσεων τον Οκτώβριο του 2012 συρρικνώθηκε κατά 16.5%, δηλαδή με ρυθμό διπλάσιο από την προηγούμενη χρονιά. Ακόμη χειρότερα, συρρικνώθηκε και ό όγκος των πωλήσεων κατά 16.8%. Που σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πτώση των τιμών, αλλά ότι συντρίβεται η ίδια η λαϊκή κατανάλωση.