Στις πρωτόγονες κοινωνίες, όταν οι άνθρωποι βρίσκονταν αντιμέτωποι με τα φυσικά φαινόμενα στρέφονταν στους μάγους-θεραπευτές της φυλής για να τα εξηγήσουν.
Και όταν άστραφτε και βρόνταγε ο ουρανός, «θύμωσε ο Θεός» έλεγε ο μάγος.
Και αν τύχαινε και πέρναγε και καμιά γυναίκα τη βουτούσαν και την έκαιγαν στην πυρά για να εξευμενιστεί ο θεός…
Και αν από κακή σύμπτωση με τη θυσία έβγαινε τυχαία ο ήλιος, ο μάγος αισθανόταν δικαιωμένος και το κακό είχε γίνει: σε κάθε νεροποντή έκαιγαν και μια παρθένα!
Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, όμως οι μάγοι-θεραπευτές δεν έχουν εκλείψει. Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’90 η γερμανική οικονομία βυθιζόταν στην ύφεση, ο «μάγος» Σρέντερ ξέθαψε από το ντουλάπι με τα φίλτρα του νεοφιλελευθερισμού τη Λιτότητα. Την ονόμασε «Ατζέντα 2010» και αποτελούσε ένα μοντέλο διάλυσης των εργασιακών κεκτημένων και δικαιωμάτων: Ευέλικτες σχέσεις εργασίας, πάγωμα μισθών, κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων. Για να μη μακρυγορούμε, ό,τι ακριβώς βιώνουμε εδώ και δύο χρόνια στην Ελλάδα.
