Η σύγχρονη μάχη της Ηλεκτρικής

Η σύγχρονη μάχη της ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ

 

της Φλώρας Παπαδέδε

13 Οκτώβρη 1944, η Μάχη της Ηλεκτρικής: Μια μέρα μετά την Απελευθέρωση της Αθήνας, οι Ελασίτες του Πειραιά και οι εργαζόμενοι στο θερμοηλεκτρικό σταθμό του Αγ. Γεωργίου στο Κερατσίνι –ιδιοκτησία τότε της Αγγλικής POWER- έδιναν μάχη με τους Γερμανούς για να αποτρέψουν την ανατίναξη του εργοστασίου. Έντεκα πατριώτες χάθηκαν για να σωθεί αυτή η πολύτιμη υποδομή, να εθνικοποιηθεί την επαύριο και να αποτελέσει βασικό εργαλείο για μια καλύτερη ζωή και μέλλον.

Λίγους μήνες αργότερα, οι επιζήσαντες ήρωες της μάχης απολύθηκαν από την Ηλεκτρική ως «αντεθνικά στοιχεία» και σύρθηκαν στην Ελ Τάμπα, στα Μακρονήσια και στις φυλακές.

  

Μα ποτέ κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος! Δέκα χρόνια μετά ένα κομμάτι από αυτά που ονειρεύτηκαν και πάλεψαν για τον τόπο τους είχε κατακτηθεί. Η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού ήταν πραγματικότητα. Στήνονταν οι πρώτες λιγνιτικές Μονάδες που παρήγαγαν φθηνό ρεύμα και κατασκευάζονταν το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Υψηλής Τάσης που θα καθιστούσε δυνατή την ηλεκτροδότηση και του τελευταίου χωριού. Το 1956, η Ηλεκτρική ανήκε πια στη ΔΕΗ και λειτουργούσε «σε όφελος του δημόσιου συμφέροντος».

Τα σαγόνια του καρχαρία και το ΔΝΤ

Τα σαγόνια του καρχαρία και το ΔΝΤ  

του Κώστα Λαπαβίτσα

 

Δεν έχει τύχη τελικά η επικοινωνιακή επίθεση της κυβέρνησης. Όλα όσα λέει για το τέλος της κρίσης, τη διαφαινόμενη ανάκαμψη και την ανταμοιβή του ελληνικού λαού για τις θυσίες του, συνεχώς αποδεικνύονται κούφια λόγια. Τελευταία ψυχρολουσία τα στοιχεία των εθνικών λογαριασμών για το πρώτο τρίμηνο του 2013 που μόλις ανακοίνωσε η Ελ.Στατ.

Στις 15 Μαΐου, καθώς η κυβερνητική εκστρατεία αισιοδοξίας επιταχυνόταν, η Ελ.Στατ. δημοσιοποίησε τη ‘γρήγορη’ εκτίμηση της για το ΑΕΠ του πρώτου τριμήνου του 2013 που έδειχνε συρρίκνωση 5.3% σε ετήσια βάση. Αμέσως κινητοποιήθηκαν οι μηχανισμοί και δήλωσαν ότι ήταν ‘μόνο’ 5.3%, άρα η συρρίκνωση επιβραδύνεται. Φως στο τούνελ! Από κοντά και οι βαθυστόχαστοι ερευνητές των τραπεζών με τα τριμηνιαία δελτία τους μας πληροφόρησαν ότι, αυτό ήταν, περνάμε πλέον σε χαμηλότερους ρυθμούς συρρίκνωσης του ΑΕΠ, τα επόμενα τρίμηνα η συρρίκνωση θα επιβραδυνθεί κι άλλο και θα περάσουμε, επιτέλους, σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης το 2014. Το πρόγραμμα είναι μεν οδυνηρό, αλλά φέρνει αποτελέσματα.

Είναι άξια θαυμασμού η εκστρατεία του μνημονιακού στρατοπέδου γιατί στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία παραμένει σε βαθύτατη ύφεση και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η κατάσταση αλλάζει ουσιαστικά. Δε χρειάζεται να πάμε μακριά για να βεβαιωθούμε. Μας το λέει η Ελ.Στατ.

"Η έρημος που ονόμασαν ειρήνη"

Τελικά πέτυχε το μνημόνιο;
 
του Κώστα Λαπαβίτσα

Περάσαμε τα δύσκολα διακηρύσσει η κυβέρνηση Σαμαρά, μας έδωσαν τα εύσημα από το ΔΝΤ και την Κομισιόν και η Ελλάδα είναι έτοιμη για ανάκαμψη. Πλήθος οι γραφίδες στον Τύπο και οι φωνές στην τηλεόραση που επαναλαμβάνουν το μήνυμα προς ενημέρωση των ιθαγενών. Δικαιώθηκαν όσοι στήριξαν τη μνημονιακή πολιτική, αποδείχθηκε ότι είχαν ψυχραιμία και σοβαρότητα, ενώ η κριτική εξ αριστερών ήταν επιπόλαιη και λανθασμένη. Η Ελλάδα έδειξε υπομονή και εγκράτεια και τώρα θα ανταμειφθεί.

Γιατί αυτή η επιθετική αισιοδοξία;

Ο κύριος λόγος είναι η σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών – η χώρα κινείται προς πρωτογενές πλεόνασμα μέσα στο 2013. Παράλληλα, το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών, που είχε φτάσει το γιγαντιαίο μέγεθος του 15% του ΑΕΠ το 2008, έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Επομένως, οσον αφορά το ΔΝΤ και τους δανειστές ‘εταίρους’ μας που κοιτούν κυρίως αυτά τα στοιχεία, η ελληνική οικονομία κοντεύει να βγει από την εντατική.

Το πανηγύρι των απατεώνων

του Γιώργου Δελαστίκ

Τρελό πανηγύρι έχουν στήσει πάνω από το κουφάρι της Ελλάδας οι κάθε λογής απατεώνες, με πρώτους τους πολιτικούς της κυβέρνησης. 

Ταΐζουν τον κοσμάκη με παραμύθια. Αφού …«μαζί φάγαμε» τα καμιά πενηνταριά δισεκατομμύρια ευρώ των φετινών δανείων που όχι οι εργαζόμενοι, αλλά ούτε καν η αγορά δεν είδε το χρώμα τους, την εβδομάδα αυτή ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και η κυβερνητική προπαγάνδα άρχισαν να μας τρέφουν με «κινεζικές επενδύσεις» – δηλαδή …κατσαρίδες, ακρίδες, σκορπιούς, φίδια, μέδουσες και άλλες «λιχουδιές» κινεζικού τύπου!

Υποκρίνονται ότι πιστεύουν κιόλας τις ανοησίες που μας λένε. «Έρχεται η ανάπτυξη!» διαλαλεί ο πρωθυπουργός, την ώρα ακριβώς που η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωνε τα προσωρινά στοιχεία για το πρώτο τρίμηνο που έδειχναν μείωση του ΑΕΠ κατά 5,3%!

Οι ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν ελλείμματα

Χάριν του κάθε Μελισσανίδη που θα εισπράττει στο εξής τα κέρδη των πρώην ΔΕΚΟ θα απολύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Έτη φωτός απέχει από την πραγματικότητα η εικόνα σταθεροποίησης που επιχειρεί να εμφανίσει η κυβέρνηση στα δημόσια οικονομικά. Έτσι, το πλεόνασμα που εμφανίζεται στην εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού κατά το πρώτο τρίμηνο, με βάση τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Γενικό Λογιστήριο την Τρίτη ύψους 520 εκ. ευρώ (έναντι ελλείμματος ύψους 334 εκ. ευρώ πέρυσι) δεν είναι παρά αποτέλεσμα «δημιουργικής οικονομικής»! Όχι δημιουργικής λογικής ή στατιστικής μιας κι αυτές οι τεχνικές αφορούν παιχνίδια με αριθμούς και ποσοστά που ελάχιστα επηρεάζουν την πραγματικότητα. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με καθυστερήσεις πληρωμών – πραγματικών χρημάτων δηλαδή – που επισείουν τεράστια προβλήματα στην οικονομία, από καθυστερήσεις καταβολής μισθών μέχρι χρεοκοπίες επιχειρήσεων, βαθαίνοντας την ύφεση. 

Ειδικότερα, η μαγική εικόνα που παρουσιάστηκε, ήταν αποτέλεσμα της ματαίωσης δαπανών από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ύψους 671 εκ. ευρώ, κι επίσης της παρακράτησης φόρων από το δημόσιο ύψους 467 εκ. ευρώ, οι οποίοι έπρεπε να είχαν αποδοθεί στους πολίτες. Αν λοιπόν είχαν γίνει αυτές οι δαπάνες, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν έλλειμμα ύψους 618 εκ. ευρώ, κι όχι πλεόνασμα. Κι αυτό παρά τη σφαγή που έχει επέλθει σε κάθε λογής κοινωνική δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Η Ευρώπη του φόβου

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
 
Παρ’ ότι η Ευρώπη κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες συμπεριφερόταν σαν το νησί της χαράς, στην πραγματικότητα οικοδομήθηκε πάνω στον φόβο. Μια ορατή πηγή του φόβου μέχρι το 1989 ήταν για την τότε ΕΟΚ η ύπαρξη ανταγωνιστικού πόλου στην ίδια ήπειρο, αυτού που -κατ’ ευφημισμόν- αποκαλείτο υπαρκτός σοσιαλισμός. Ωστόσο, ο υπαρκτός καπιταλισμός της Ευρώπης, που στον πυρήνα του ήταν κυρίως ο γαλλογερμανικός άξονας, αντλούσε τα οικοδομικά του υλικά από πέντε θεμελιώδεις φοβίες που διαπέρασαν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες από τον Α΄ μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο πρώτος φόβος είναι αρχέγονος, αλλά την περίοδο 1939-1945 απέκτησε διάσταση υπαρξιακή για την ανθρωπότητα: ήταν ο φόβος του θανάτου, της ολοκληρωτικής καταστροφής, ενσαρκωμένης κυρίως στη ναζιστική θηριωδία. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες με αρκετή προθυμία εκχώρησαν σταδιακά κομμάτια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας τους προκειμένου να αποτραπεί η επανάληψη του εφιάλτη. Κάτι αντίστοιχο, εξάλλου, γινόταν παράλληλα στην ανατολική Ευρώπη με την KOMEKON, έστω κι αν εκεί οι κυριαρχίες των χωρών εκχωρήθηκαν μέχρι εξαφανίσεως.

Το πριγκιπάτο της φαυλότητας

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

«Τις μικρές εξουσίες να φοβάσαι», έλεγε ο ρεπόρτερ - ερευνητής Πρίφτης, ήρωας του ομώνυμου σίριαλ του 1991, εποχή κατά την οποία η ιδιωτική τηλεόραση μπουσούλαγε, τολμούσε τη σάτιρα και δεν είχε εξελιχθεί σε τερατώδη διαπλοκή. Ο Πρίφτης, για όσους δεν θυμούνται ή δεν ξέρουν λόγω ηλικίας, ήταν η καρικατούρα ενός δημοσιογράφου που κυνηγούσε τις μεγάλες αποκαλύψεις κατά της εξουσίας, αλλά πάντα σκόνταφτε στη μικροεξουσία των ιδιοκτητών της εφημερίδας του. Εξ ου και ο πικρός καημός του: «Τις μικρές εξουσίες να φοβάσαι!».

Στο μεταξύ, οι εξουσίες μεγάλωσαν. Έγιναν γιγαντιαίες, δυσκίνητες, τόσο που δεν χωρούσαν στον ελλαδικό μικρόκοσμο, έπιασαν όλο τον χώρο και τον χρόνο, μέχρι που έσκασαν όλες μαζί, σαν φούσκες. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ελληνικής κρίσης, που η τεράστια κοινωνική πλειοψηφία τη ζει σαν τραγωδία και η ελίτ σαν φάρσα, είναι η ταχύτητα με την οποία συρρικνώθηκαν οι μικρομέγαλες εξουσίες μπροστά στην εισβολή των επιτηρητών με τη θεσμική περιβολή της τρόικας. 

Οι τραπεζίτες, η επιχειρηματική διαπλοκή, το μιντιακό λόμπι, οι προμηθευτές, το κομματικό σύστημα, τα «πελατάκια» που τους περιστοιχίζουν, τα golden boys and girls που πηγαινοέρχονταν μεταξύ ακριβοπληρωμένων κρατικών θέσεων και ιδιωτικών οφιτσίων, υποθέτοντας ότι ολόκληρο το σύμπαν θα συνωμοτούσε πάντα για να τους εξασφαλίζει χρήμα και κύρος.

Η Ε.Ε. μεταξύ ύφεσης και κοινωνικού πολέμου

Σε όλη την Ευρώπη η λιτότητα οδηγεί στη βίαιη ανακατανομή των εισοδημάτων εις βάρος των ασθενέστερων και κοιτώντας τις αντιδράσεις των πολιτών σε κάθε χώρα βλέπεις ότι σε κάποιες εξ αυτών η κοινωνική έκρηξη αποτελεί κοντινό ενδεχόμενο.

του Μιχάλη Ψύλου 

 «Πού βαδίζει η Ευρώπη, χορεύοντας στον ρυθμό της λιτότητας;» διερωτάται ο σχολιαστής του γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου «France 24», Σεμπαστιάν Σεΐτ. «Οι ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούν να τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς τους, εφαρμόζοντας πολιτικές δημοσιονομικής λιτότητας, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Οι περισσότεροι δείκτες είναι μαύροι. Το 2013, η ύφεση θα συνεχίσει να μαστίζει την ευρωζώνη. Η μηδενική ανάπτυξη οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας, η οποία έχει ήδη περάσει στη ζώνη του ευρώ το 11%».

Το γαλλικό Παρατηρητήριο των Οικονομικών Συνθηκών (OFCE) στις προβλέψεις του για το 2013 κάνει λόγο για ένα επερχόμενο «φιάσκο της λιτότητας».

Οι ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με επικεφαλής τους Γερμανούς, έχουν εξαπολύσει έναν αδυσώπητο κοινωνικό πόλεμο εναντίον των εργαζομένων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. Επιχειρείται μια βίαιη ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων. Παντού σχεδόν περικόπτουν, μειώνουν μισθούς και συντάξεις.

Τραγικά λάθη και απλή υποκρισία

του Κώστα Λαπαβίτσα
 

Βρέθηκε λοιπόν ο υπαίτιος της ελληνικής τραγωδίας: το λάθος του ΔΝΤ. Οι τεχνοκράτες έκαναν λάθος εκτίμηση του ‘πολλαπλασιαστή’, το πρόγραμμα έγινε υπερβολικά σκληρό, η πραγματική οικονομία συντρίφτηκε. Αυτό ήταν.

Πρώτοι στον χορό οι πολιτικοί, ως συνήθως. Η ΝΔ θυμήθηκε την αντίσταση του Ζαππείου και θέλει τώρα να αξιοποιήσει το λάθος για να πετύχει συναινετική χαλάρωση του προγράμματος. Από κοντά και η ΔΗΜΑΡ. 

Ακολουθεί πλήθος οικονομολόγων, δημοσιογράφων και σχολιαστών που φαίνεται ότι είχαν κάνει καλύτερες επιστημονικές προβλέψεις από τους ‘υπαλλήλους’ του ΔΝΤ, αλλά δεν τις αποκάλυπταν από μετριοφροσύνη.

Έκανε όντως λάθος το ΔΝΤ; Ναι, έκανε και είναι αυταπόδεικτο. Το πρώτο Μνημόνιο προέβλεπε ύφεση 3.5%, με επιστροφή στην ανάπτυξη και στις αγορές το 2011. Βαδίζουμε αισίως για συνολική συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά τουλάχιστον 25% και παραμένουμε αποκομμένοι από τις αγορές. Πόσο πιο έξω να πέσει κανείς;

Θαύματα στην κόλαση

Θαύματα στην κόλαση

Θα ακούσατε ίσως, ότι σύμφωνα με κάποια στοιχεία, ήδη βρισκόμαστε προ δημιουργίας "πρωτογενούς πλεονάσματος"!

Αυτά τα "αισιόδοξα" νέα συνοδεύτηκαν από τα τραγικά στοιχεία για την ανεργία με το επίσημο 27%  (που είναι πολύ παραπάνω) και το απίστευτο 61% για τους νέους έως 24 ετών.

Δεν είναι φυσικά απίθανο εφ' όσον η κυβέρνηση προχωράει σε πρωτοφανείς περικοπές των πιο στοιχειωδών δαπανών στο Δημόσιο τομέα , που φτάνουν σε σημείο να μην υπάρχουν χρήματα ούτε για να κινηθούν ασθενοφόρα ή και περιπολικά, ή για βασικές ανάγκες σχολείων, νοσοκομείων, δημοσίων κτηρίων, υπηρεσιών  κ.α., να υπάρξει πράγματι το περίφημο και άνευ ουσίας «πρωτογενές πλεόνασμα».

Όταν δεν πληρώνεις κανέναν και για τίποτα, πλην τραπεζών φυσικά, όλο και κάτι μπορεί να σου μείνει.

Την ίδια στιγμή όμως που κάποιοι θα πανηγυρίζουν για το θρίαμβο των αριθμών, κάποιοι άλλοι θα χάνουν τις ζωές τους την ώρα που θα συγκρούονται με την ωμότητα της πραγματικότητας του καπιταλισμού. Θα χάνουν τις δουλειές τους, τα σπίτια και τις μικρές τους περιουσίες, την υγεία και την ισορροπία τους, την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά, την περηφάνεια και την αυτοεκτίμησή τους. Και μαζί θα χάνονται και άνθρωποι ανάμεσα σε... ανθρώπους.

Γερμανικά παραμύθια, ανυποψίαστες παρθένες και τοξικά μαντζούνια....

του Σπύρου Μ. Αλεξίου

Στις πρωτόγονες κοινωνίες, όταν οι άνθρωποι βρίσκονταν αντιμέτωποι με τα φυσικά φαινόμενα στρέφονταν στους μάγους-θεραπευτές της φυλής για να τα εξηγήσουν. 
Και όταν άστραφτε και βρόνταγε ο ουρανός, «θύμωσε ο Θεός» έλεγε ο μάγος. 
Και αν τύχαινε και πέρναγε και καμιά γυναίκα τη βουτούσαν και την έκαιγαν στην πυρά για να εξευμενιστεί ο θεός… 
Και αν από κακή σύμπτωση με τη θυσία έβγαινε τυχαία ο ήλιος, ο μάγος αισθανόταν δικαιωμένος και το κακό είχε γίνει: σε κάθε νεροποντή έκαιγαν και μια παρθένα! 
 
Μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει, όμως οι μάγοι-θεραπευτές δεν έχουν εκλείψει. Όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’90 η γερμανική οικονομία βυθιζόταν στην ύφεση, ο «μάγος» Σρέντερ ξέθαψε από το ντουλάπι με τα φίλτρα του νεοφιλελευθερισμού τη Λιτότητα. Την ονόμασε «Ατζέντα 2010» και αποτελούσε ένα μοντέλο διάλυσης των εργασιακών κεκτημένων και δικαιωμάτων: Ευέλικτες σχέσεις εργασίας, πάγωμα μισθών, κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων. Για να μη μακρυγορούμε, ό,τι ακριβώς βιώνουμε εδώ και δύο χρόνια στην Ελλάδα.

Τεχνητή αισιοδοξία - Κοινωνικός όλεθρος

του Κώστα Λαπαβίτσα

Βγαίνουμε από την κρίση; 
Φάνηκε φως στο τούνελ;  
Αυτό διατείνεται ο κ. Στουρνάρας και όλος ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης. 

Απομακρύνθηκε ο κίνδυνος της εξόδου από το ευρώ, σύντομα θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και από το δεύτερο μισό του 2013 θα περάσουμε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Βρίθει ο τύπος με άρθρα για τις Κασσάνδρες - συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος - που είχαν, λέει, προβλέψει την συντέλεια του κόσμου, αλλά υποτίμησαν την αποφασιστικότητα των πολιτικών να διασώσουν το ευρώ και την ΕΕ. Χώρια που πρότειναν ακραίες λύσεις που θα είχαν φέρει τον Αρμαγεδδώνα. Ενώ οι στιβαροί Μέρκελ και Σαμαράς μας έβαλαν τελικά στο δρόμο της ανάπτυξης μέσα στο ευρώ.

Αναρωτιέται κανείς για την σχέση όσων τα λένε αυτά με την πραγματικότητα. Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, για παράδειγμα, δείχνουν ότι ή αξία των λιανικών πωλήσεων τον Οκτώβριο του 2012 συρρικνώθηκε κατά 16.5%, δηλαδή με ρυθμό διπλάσιο από την προηγούμενη χρονιά. Ακόμη χειρότερα, συρρικνώθηκε και ό όγκος των πωλήσεων κατά 16.8%. Που σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πτώση των τιμών, αλλά ότι συντρίβεται η ίδια η λαϊκή κατανάλωση.

Το χρέος εργαλείο για την «κινεζοποίηση»

«Η Βόρεια Ευρώπη δεν θέλει το ελληνικό χρέος να είναι πολύ βιώσιμο. Στο μυαλό τους, χρειάζεται το χρέος στην Ελλάδα να είναι σχεδόν μη βιώσιμο, ώστε να υλοποιεί τις μεταρρυθμίσεις η χώρα».
Γκάμπριελ Στερν
οικονομολόγος,Exotix Ltd

Κυνικός, αλλά άκρως αποκαλυπτικός ο οικονομολόγος μιας εταιρίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, αποκαλύπτει αυτό που εμείς υποστηρίζουμε από τη στιγμή που ψηφίστηκε το πρώτο Μνημόνιο.

 Ότι το πρόβλημα για τους καπιταλιστές δεν είναι το ελληνικό δημόσιο χρέος, αλλά το χρέος αποτελεί ένα εργαλείο για την προώθηση και ολοκλήρωση της «κινεζοποίησης» του ελληνικού λαού.

Αυτή τη στιγμή γίνεται σε διεθνές επίπεδο μια συζήτηση για την από εδώ και πέρα διαχείριση του ελληνικού χρέους. Μια συζήτηση άτυπη, στην οποία όμως παίρνουν μέρος παράγοντες όπως η Λαγκάρντ, ο Σόιμπλε, ο Ντράγκι, ο Γιούνκερ, ο Ρεν, ο Νταλάρα. Κι από κοντά μια ολόκληρη στρατιά συμβούλων τους και θεσμικών οικονομολόγων, οι απόψεις των οποίων «μετράνε».

Ανεξάρτητα από το τι υποστηρίζει η κάθε πλευρά, και μόνο το γεγονός της δημόσιας συζήτησης, που γίνεται με εκατέρωθεν διαξιφισμούς και δηλητηριώδη βέλη, πιστοποιεί ότι το πρόβλημα δεν λύθηκε με το περιβόητο PSI+, για το οποίο τόσο μελάνι χύθηκε στη χώρα μας και τόσα πανηγύρια στήθηκαν όταν συνομολογήθηκε, μαζί με την ψήφιση του Μνημόνιου-2. Κι έχουν περάσει από τότε μόλις οχτώ μήνες!

Οι εξώσεις οδηγούν τους Ισπανούς σε αυτοκτονίες

Την πρόθεση της Μαδρίτης να εξασφαλίσει μία «προσωρινή διακοπή των εξώσεων» ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Μαριάνο Ραχόι, στον εγκληματικό απόηχο της αυτοκτονίας μιας 53χρονης γυναίκας, η οποία πήδηξε από τον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας όπου διέμενε ενώ πλησίαζαν οι δικαστικοί κλητήρες για την εκδιώξουν.

Πρόκειται τουλάχιστον για τη δεύτερη αυτοκτονία λόγω έξωσης που καταγράφεται στην Ισπανία και προκάλεσε λαϊκή κατακραυγή

Συνολικά, υπολογίζεται πως περίπου 350.000 άνθρωποι έχουν εκδιωχθεί από τις εστίες τους λόγω οφειλών προς τις τράπεζες, ενώ ακόμα 200.000 εκτιμάται πως αντιμετωπίζουν άμεσα τον ίδιο κίνδυνο.

Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο κατά τους τελευταίους μήνες, καθώς η ανεργία έχει «σκαρφαλώσει» σε δυσθεώρητα ύψη (25,8% τον Σεπτέμβριο), η ύφεση της οικονομίας συνεχίζεται (-0,4% το τρίτο τρίμηνο, πέμπτο διαδοχικό τρίμηνο συρρίκνωσης) και οι τράπεζες έχουν περιορίσει πολύ την παροχή ρευστότητας στην αγορά, στον απόηχο της κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων. Και η κατάσταση θα χειροτερέψει άμεσα λόγω κρίσης...

Έξω από το ευρώ, μια απλούστευση

των Danilo Corradi και Marco Bertorello

Η κρίση του ευρώ κουβαλάει μαζί της ένα πλήθος προβλημάτων και πιθανές λύσεις. Οι οικονομικές πολιτικές που ακολουθούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο αποκαλύπτουν όλες τις αντιφάσεις τους, συντομεύοντας τις εξελίξεις και καθιστώντας επείγουσες τις αποφάσεις για ριζική αλλαγή. 

Στην κρίση αντιστοιχεί η επιστροφή μιας εθνικής πολιτικής, ικανή να λύσει τα σημερινά προβλήματα. 

Ο κίνδυνος είναι, η αντίθεση στις περικοπές  και στη λιτότητα να διολισθήσει προς  προγράμματα εθνικής αναδίπλωσης, που δεν αντιμετωπίζουν τα παγκόσμια προβλήματα και αρνούνται μια προσέγγιση συστημική και πραγματικά εναλλακτική. 

Σε κάθε περίπτωση, το σημείο εκκίνησης αντιπροσωπεύεται από την περίπτωση της Ελλάδας.

Η Ελλάδα βγαίνει, ή είναι έξω;

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν

του Μ. Γκίβαλου

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν: Η κυβέρνηση συνεργασίας των «τριών ιεραρχών του Μνημονίου» υπέγραψε εν τάχει το νέο επίσημο σύμφωνο «νομιμοφροσύνης» και παράδοσης της χώρας στους διεθνείς κερδοσκόπους και στην ηγεμονία του Δ' Ράιχ.

Η «επιστολή» Σαμαρά, την οποία μετέφερε ως υπηρεσιακός «γραμματοκομιστής» ο κ. Κάρολος Παπούλιας, αποτελεί συνέχεια και επικύρωση του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης και της προσωπικής δήλωσης «μνημονιακής νομιμοφροσύνης», την οποία είχε ο ίδιος υπογράψει -όπως και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος- την περίοδο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Όμως η «θέση» αυτής της ελληνικής κυβέρνησης, δηλαδή η δήλωση πλήρους υποταγής και υπακοής, δεν διατυπώνεται καν σε «νεκρό χρόνο», αλλά στην πιο κρίσιμη Σύνοδο των τελευταίων ετών: Σε μια συγκυρία όπου αρχίζει να αμφισβητείται τόσο η νεοφιλελεύθερη περιοριστική δημοσιονομική στρατηγική όσο και η ίδια η διαμορφωμένη πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρωζώνη και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Η κρίση έφτασε και στη Γερμανία

Τα μηνύματα που έρχονται απ' όλες τις μεριές λένε ότι τελικά η Γερμανία θα υποκύψει και ότι ανάμεσα στα πολλά Nein θα αρχίσει να βάζει και μερικά Ja. 

Η Ισπανία για παράδειγμα, θα τσιμπήσει το δανειάκι της για τις τράπεζες από το EFSF, αλλά χωρίς τις ουρίτσες των Μνημονίων και της τρόικας, όπως γινόταν μέχρι τώρα με την Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία. 

Οι τράπεζες θα δανείζονται απ' ευθείας, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και την ευγενική χορηγία των φορολογουμένων. 

Η αλλαγή αυτή δεν έχει ακόμα τελεσφορήσει, αλλά τα πράγματα πάνε μάλλον, προς την κατεύθυνση αυτή.

Έκθεση ΓΛΚ: Το Μνημόνιο απέτυχε (έλα! δεν το πιστεύω!)

Σάλος αναμένεται να ξεσπάσει με την απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους όπου γίνεται λόγος για πλήρη εκτροχιασμό του Προϋπολογισμού του 2012 με μαύρη τρύπα 1,3 δισ. ευρώ.

Στην απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου που δημοσιεύει το περιοδικό Επίκαιρα, απεικονίζεται το φάντασμα της πτώχευσης που πλανάται πάνω από τη χώρα. Τα στοιχεία προκαλούν σοκ, και μάλιστα διπλό καθώς -όπως αποκαλύπτει το περιοδικό- τα στοιχεία αυτά έχουν ήδη παρουσιαστεί στους πολιτικούς αρχηγούς κατά τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών, προκαλώντας τουλάχιστον δέος στα κομματικά επιτελεία.

Στην τετρασέλιδη έκθεση που συνέταξε το Τμήμα Εσόδων της Διεύθυνσης Προϋπολογισμού Γενικής Διεύθυνσης περιγράφεται το αδιέξοδο της ελληνικής οικονομίας. Καταρχήν, στην εκτίμηση για την πορεία των εσόδων του τακτικού προϋπολογισμού για το 2012, φαίνεται ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, καθώς τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου εκτιμούν ότι η «μαύρη τρύπα» για το 2012 θα φτάσει στα 1,3 δισ. ευρώ σε σχέση με το στόχο του συμπληρωματικού προϋπολογισμού που ψηφίστηκε από τη Βουλή το Φεβρουάριο!

Ο επίλογος της κρίσης αναβάλλεται

Μόνη βεβαιότητα στις αποφάσεις των 27 της Ε.Ε. η πάση θυσία ενίσχυση των τραπεζών και ο βίαιος μετασχηματισμός των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσω της λιτότητας.

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Επί δυο χρόνια, από σύνοδο σε σύνοδο, οι ηγέτες της Ε.Ε. και ο σκληρός πυρήνας της ευρωκρατίας, υπό τη μπαγκέτα της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας, προσπαθούν να γράψουν τον επίλογο της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη. Και κάθε φορά ο επίλογος αυτός αναβάλλεται, ενώ στο «μυθιστόρημα» προστίθεται απλώς ένα ακόμη κεφάλαιο. Αυτό περίπου έγινε και το προηγούμενο διήμερο, στη σύνοδο κορυφής των 27.
 

Το περίφημο δημοσιονομικό σύμφωνο που δεσμεύει τις κυβερνήσεις ες αεί σε πολιτικές διαρκούς λιτότητας υπογράφτηκε με την επισημότητα που θα του προσέδιδε κάποιο κύρος. Αλλά υπογράφηκε μόνο από τους 25 εκ των 27 ηγετών, με τη Βρετανία και την Τσεχία να επιμένουν στην αυτοεξαίρεσή τους. Έτσι, και επισήμως πια, το σύμφωνο αυτό δεν είναι παρά μια διακυβερνητική συνεργασία των 25, αβέβαιης θεσμικής βαρύτητας. Κι αυτό δεν είναι το μόνο του πρόβλημα. 

Το τοπίο σκοτεινιάζει κι άλλο, όσο οι λαοί αργούν να παρέμβουν δυναμικά

Τιμωρία για όσους παραβαίνουν τους κανόνες για το έλλειμμα από τους Μερκοζύ!

"Θα υποβαθμίσουμε όλη την Ευρωζώνη" λέει η S&P!
 

του Γιώργου Σαρρή

Ακούσαμε πριν λίγες ώρες τους 2 ηγέτες Γαλλίας-Γερμανίας να κάνουν μια εισαγωγή στο σχέδιο αλλαγής των Ευρωπαϊκών συνθηκών.

Την κεντρική ιδέα την ξέραμε και είχε να κάνει πρώτο με τον έλεγχο των προϋπολογισμών των κρατών από την ΕΕ και όχι από τα ξεχωριστά κοινοβούλια και δεύτερο με την αυτόματη επιβολή κυρώσεων για όσους δεν συμμορφώνονται με τους κανόνες για το χρέος και το έλλειμμα στο 3%. 

Το πώς θα γίνουν αυτά ακριβώς ας περιμένουμε να το δούμε τις επόμενες μέρες.