του Σπύρου Μαρκέτου
Στον ιστορικό και δημόσιο διανοούμενο
Τόνυ Τζουντ, που πέθανε πρόσφατα, ταίριαζαν οι χαρακτηρισμοί με τους
οποίους ο ίδιος περιγράφει το ίνδαλμά του, τον Άρθουρ Καίσλερ:
πνευματώδης και διασκεδαστικός, γενναίος και αντισυμβατικός, μανιακός
αντικομμουνιστής, όχι ιδιαίτερα δημοφιλής αλλά για τους φίλους του
πολύτιμος, ξεσήκωνε θύελλες στο πέρασμά του –“αλλά ακριβώς γι’ αυτό
υπάρχουν οι διανοούμενοι”- έβλεπε πολλά πράγματα σωστά και τα έβλεπε
πριν από πολλούς άλλους. Μάλιστα, όπως λέει για τον Καίσλερ, αλλά θα
μπορούσε να μιλά και για τον εαυτό του, “πίσω από τις κρίσεις οργής και
τους καυγάδες, πέρα από τη βιαιότητα και τη θηρευτική σεξουαλικότητα,
τις εκκεντρικότητες και την πολυπραγμοσύνη, μοιάζει να υπήρχε ένα
σταθερό ρεύμα ηθικής μέριμνας και πολιτικής οξυδέρκειας που χάρισε στα
καλύτερα γραπτά του μια λάμψη καθόλου πρόσκαιρη”.[1]
Πουθενά δεν υποστηρίζει πάντως ότι ο Καίσλερ, που ανάμεσα στις πολλές
του ασχολίες έγραψε και βιβλία με ιστορικές φιλοδοξίες, ήταν μεγάλος
ιστορικός.