Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ – Με αποφασιστικότητα.

του Σπύρου Μαρκέτου

Από την ίδρυσή μας, τον Φεβρουάριο του 2012, θέσαμε δυο στρατηγικούς στόχους: Πρώτον, τον λογιστικό έλεγχο και τελικά τη διαγραφή του δημόσιου χρέους, το οποίο χρησιμοποιούν οι καπιταλιστές ως μοχλό για να πτωχεύσουν την κοινωνία και να συγκεντρώσουν όλο τον πλούτο στα χέρια τους˙ δεύτερον, την έξοδο από την ευρωζώνη, ως πρώτο βήμα απεμπλοκής από τις μνημονιακές και αντιλαϊκές πολιτικές που κυριαρχούν στην Ε.Ε. και ως προϋπόθεση για τον εκδημοκρατισμό της χώρα μας.

Εξαρχής γνωρίζαμε ότι ο αγώνας θα ήταν δύσκολος. Η μηχανισμός του δημόσιου χρέους και η δυναστική του λειτουργία συσκοτιζόταν συστηματικά από τα όργανα του πλέγματος εξουσίας και, δυστυχώς, αποσιωπώνται ή παραβλέπονται  ακόμη και από μια μερίδα της αριστεράς. Παράλληλα, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα παρουσιάζεται από τους μεν  σαν καταστροφική προοπτική και από τους δε σαν έκφραση εθνικισμού, με αποτέλεσμα την τρομοκράτηση του κόσμου που δεν γνωρίζει το πώς λειτουργεί η καπιταλιστική οικονομία.

Αυτοί ή εμείς;

του Σπύρου Μαρκέτου

Ο Σπύρος Μαρκέτος  συμμετέχει σήμερα, Κυριακή 8 Ιούλη, στην κεντρική εκδήλωση του 16ου αντιρατσιστικού φεστιβάλ στην Αθήνα, με τίτλο : Ρατσιστική και φασιστική βία: προκλήσεις και προοπτικές του αντιφασισμού στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μαζί με τους Μπερνάρ Σμιτ και Έντβιν Μοντάρι, με συντονιστή τον Θανάση Κούρκουλα. Το παρακάτω κείμενο παρουσιάζει σκέψεις που θα κατατεθούν στην εκδήλωση  
  

Φωτογραφία από εκδήλωση στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ

Αυτοί ή εμείς;

Η εκλογική απογείωση της Χρυσής Αυγής προκάλεσε, ακατανόητα, έκπληξη. Πώς εμφανίστηκε και πού πηγαίνει το νεοναζιστικό κόμμα, που μέσα σε μερικούς μήνες πέρασε από το 0,3 στο 7%; Εκφράζει πρόσκαιρες εθνικές παραξενιές, ή αποτυπώνει μια πανευρωπαϊκή τάση; Ήρθε για να μείνει; Μια σύντομη απάντηση στο τελευταίο ερώτημα θα ήταν πως μεγάλο μέρος από αυτές τις ψήφους είναι ψήφοι διαμαρτυρίας, δεν είναι τυχαίο όμως ότι δόθηκαν σ’ ένα φασιστικό κόμμα, και αν η αριστερά δεν κινητοποιηθεί εγκαίρως θα βρεθεί αντιμέτωπη μ’ ένα αληθινό φασιστικό κίνημα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Για να καταλάβουμε γιατί ήρθε στο προσκήνιο ο φασισμός πρέπει πρώτα πρώτα να κοιτάξουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Όλες τις προηγούμενες δεκαετίες οι προσπάθειες των διάφορων Μιχαλολιάκων δεν είχαν φέρει αποτέλεσμα. Σήμερα βρήκαν απήχηση επειδή η πραγματικότητα προσώρας τους ευνοεί. Είναι πλέον χρήσιμοι στους ισχυρούς. Το πλέγμα εξουσίας στη χώρα μας εξαπέλυσε έναν αμείλικτο κοινωνικό πόλεμο. Ξέροντας ότι δεν μπορεί να κερδίσει σε συνθήκες δημοκρατίας, στήνει ένα μαζικό κίνημα, τη Χρυσή Αυγή, για να συντρίψει την αριστερά, την οποία δεν μπορεί να νικήσει το επίσημο κράτος.

Ο τελευταίος σοσιαλδημοκράτης

του Σπύρου Μαρκέτου

Στον ιστορικό και δημόσιο διανοούμενο Τόνυ Τζουντ, που πέθανε πρόσφατα, ταίριαζαν οι χαρακτηρισμοί με τους οποίους ο ίδιος περιγράφει το ίνδαλμά του, τον Άρθουρ Καίσλερ: πνευματώδης και διασκεδαστικός, γενναίος και αντισυμβατικός, μανιακός αντικομμουνιστής, όχι ιδιαίτερα δημοφιλής αλλά για τους φίλους του πολύτιμος, ξεσήκωνε θύελλες στο πέρασμά του –“αλλά ακριβώς γι’ αυτό υπάρχουν οι διανοούμενοι”- έβλεπε πολλά πράγματα σωστά και τα έβλεπε πριν από πολλούς άλλους. Μάλιστα, όπως λέει για τον Καίσλερ, αλλά θα μπορούσε να μιλά και για τον εαυτό του, “πίσω από τις κρίσεις οργής και τους καυγάδες, πέρα από τη βιαιότητα και τη θηρευτική σεξουαλικότητα, τις εκκεντρικότητες και την πολυπραγμοσύνη, μοιάζει να υπήρχε ένα σταθερό ρεύμα ηθικής μέριμνας και πολιτικής οξυδέρκειας που χάρισε στα καλύτερα γραπτά του μια λάμψη καθόλου πρόσκαιρη”.[1] Πουθενά δεν υποστηρίζει πάντως ότι ο Καίσλερ, που ανάμεσα στις πολλές του ασχολίες έγραψε και βιβλία με ιστορικές φιλοδοξίες, ήταν μεγάλος ιστορικός.

Tariq Ali - Αναιρέσεις - Η Εποχή των Άκρων είναι Εδώ

Οι Αναιρέσεις 2012 παρουσιάζουν:


Η εποχή των άκρων είναι εδώ. Επιστρέφει η εποχή των επαναστάσεων;

Ο Ταρίκ Αλί, συγγραφέας, ιστορική μορφή της αριστεράς, των διεθνών κινημάτων και της μαχόμενης διανόησης σε μια προφεστιβαλική εκδήλωση των Αναιρέσεων 2012 στη Θεσσαλονίκη.

Πηγή: Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ

Ειρωνείες

του Σπύρου Μαρκέτου

Η πολυπόθητη απελευθέρωση από το ευρώ πλησιάζει μετά την εκλογική συντριβή των τριών χουντικών κομμάτων. Καλώντας να κυβερνήσει μόνος του ο Σύριζα, ο εκπρόσωπος των βιομηχάνων Δασκαλόπουλος έδειξε πως ένα σημαντικό κομάτι του πλέγματος εξουσίας έχει πλέον αποδεχτεί το μοιραίο, και κύριο μέλημά τους είναι τώρα να φορτώσουν την ευθύνη στην αριστερά ώστε, κρύβοντας τον δικό τους ρόλο στην καταστροφή που ζούμε, κατόπιν να παραστήσουν τους τιμητές. Τρέμουν προπαντός μη σκάσει στα δικά τους χέρια το κανόνι του ευρώ.

 Μια νέα ιστορική περίοδος άνοιξε την περασμένη κυριακή. Με την ψήφο τους οι λαοί της Ελλάδας και της Γαλλίας, και πιθανότατα μεθαύριο και ο ιρλανδικός με το δημοψήφισμά του, έδειξαν πως η στοιχειώδης δημοκρατία συγκρούεται πλέον με την ανάγκη του καπιταλιστικού συστήματος να εγκαινιάσει έναν νέο κύκλο συσσώρευσης στηριγμένο στην υπερεκμετάλλευση. Αμφισβητούν δηλαδή έμπρακτα τις καταστατικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης. Ακόμη πιο δραματικές νότες προσθέτει η αβέβαιης έκβασης κοινωνική επανάσταση που εκτυλίσσεται ταυτόχρονα στο κέντρο του αραβικού κόσμου, την Αίγυπτο. Ο κόσμος μας του χρόνου τέτοιον καιρό, ή ίσως και το ερχόμενο καλοκαίρι, θα είναι πολύ διαφορετικός από τον σημερινό.

Πώς φίλησα τον Μουσολίνι – Γιώργος Μαργαρίτης

Ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφει την παρουσία των φασιστικών ιδεών στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου

”Το βιβλίο του Σπύρου Μαρκέτου αποτελεί για τον σημερινό αναγνώστη μια έκπληξη ταυτόχρονα και μια αποκάλυψη. Ο συγγραφέας με εξαιρετικά γλαφυρό και πειστικό τρόπο περιγράφει τη γοητεία που άσκησε ο φασισμός στις πολιτικές ελίτ της χώρας μας σε όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου….Δεν είναι συχνό φαινόμενο στην απόκεντρη χώρα μας να προσεγγίζονται ακαδημαϊκά τα θέματα της εθνικής μας ιστορίας με τέτοιο κοσμοπολίτικο τρόπο. ”

Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ

Γράφει ο Γιώργος Μαργαρίτης

Εάν σήμερα ακούγαμε κάποιον- ή κάποια  να μας μιλάει για τη γοητεία του Μουσολίνι  ή για την αντίστοιχη του Χίτλερ, το πιθανότερο είναι ότι θα ενοχλούμασταν.

Το να διακηρύξει κάποιος δημόσια ότι τον γοητεύουν όχι τα πρόσωπα αλλά οι ιδέες, οι πολιτικές πρακτικές, οι προθέσεις, τα σχέδια και οι πράξεις των ηγετών του φασισμού, θα τον κατέτασσε αυτόματα σε εκείνη τη μειοψηφία των ακροδεξιών που θεωρούνται μάλλον ως ηθικό στίγμα παρά ως πολιτική παρουσία στις ευρωπαϊκές μας κοινωνίες. Ακόμα και διάσημοι νοσταλγοί ή οπαδοί της φασιστοναζιστικής θεωρίας παίρνουν τις αποστάσεις τους από τους «πρώτους διδάξαντες» κάθε φορά που επιθυμούν να διεκδικήσουν έναν πιο κεντρικό πολιτικό ρόλο.

Συνέντευξη με τον Σπύρο Μαρκέτο: Πώς θα σταματήσουμε τους φασίστες;

Υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα για το τι σημαίνει φασιστική απειλή σε καιρούς κρίσης; 

Όλος ο κόσμος ξέρει το πιο πρόχειρο τέτοιο παράδειγμα, τη ναζιστική Γερμανία. Όταν οι καπιταλιστές της χτυπήθηκαν από το κραχ του 1929, καταστροφικό όσο και η σημερινή κρίση στην Ελλάδα, για να κρατήσουν τα προνόμιά τους έδωσαν την εξουσία στον Χίτλερ. Η αριστερά, απορροφημένη από τις διαιρέσεις της, δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα τον κίνδυνο. Μόλις δυνάμωσαν οι ναζί την τσάκισαν, κι έστησαν το απάνθρωπο καθεστώς τους. Εξαπέλυσαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ώσπου εντέλει κατέστρεψαν κι εκείνους που τους είχαν φτιάξει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να υποτιμάς τον φασισμό. Οι ηγέτες του αρχικά φαίνονται γελοίοι, ο Χίτλερ και ο Μουσσολίνι ακριβώς έτσι έμοιαζαν στους συγχρόνους τους, αλλά είναι επικίνδυνοι. Δεν πρέπει να τους δώσουμε καμιά ευκαιρία να δυναμώσουν.