Ο τελευταίος σοσιαλδημοκράτης

του Σπύρου Μαρκέτου

Στον ιστορικό και δημόσιο διανοούμενο Τόνυ Τζουντ, που πέθανε πρόσφατα, ταίριαζαν οι χαρακτηρισμοί με τους οποίους ο ίδιος περιγράφει το ίνδαλμά του, τον Άρθουρ Καίσλερ: πνευματώδης και διασκεδαστικός, γενναίος και αντισυμβατικός, μανιακός αντικομμουνιστής, όχι ιδιαίτερα δημοφιλής αλλά για τους φίλους του πολύτιμος, ξεσήκωνε θύελλες στο πέρασμά του –“αλλά ακριβώς γι’ αυτό υπάρχουν οι διανοούμενοι”- έβλεπε πολλά πράγματα σωστά και τα έβλεπε πριν από πολλούς άλλους. Μάλιστα, όπως λέει για τον Καίσλερ, αλλά θα μπορούσε να μιλά και για τον εαυτό του, “πίσω από τις κρίσεις οργής και τους καυγάδες, πέρα από τη βιαιότητα και τη θηρευτική σεξουαλικότητα, τις εκκεντρικότητες και την πολυπραγμοσύνη, μοιάζει να υπήρχε ένα σταθερό ρεύμα ηθικής μέριμνας και πολιτικής οξυδέρκειας που χάρισε στα καλύτερα γραπτά του μια λάμψη καθόλου πρόσκαιρη”.[1] Πουθενά δεν υποστηρίζει πάντως ότι ο Καίσλερ, που ανάμεσα στις πολλές του ασχολίες έγραψε και βιβλία με ιστορικές φιλοδοξίες, ήταν μεγάλος ιστορικός.

Πώς φίλησα τον Μουσολίνι – Γιώργος Μαργαρίτης

Ο Σπύρος Μαρκέτος περιγράφει την παρουσία των φασιστικών ιδεών στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου

”Το βιβλίο του Σπύρου Μαρκέτου αποτελεί για τον σημερινό αναγνώστη μια έκπληξη ταυτόχρονα και μια αποκάλυψη. Ο συγγραφέας με εξαιρετικά γλαφυρό και πειστικό τρόπο περιγράφει τη γοητεία που άσκησε ο φασισμός στις πολιτικές ελίτ της χώρας μας σε όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου….Δεν είναι συχνό φαινόμενο στην απόκεντρη χώρα μας να προσεγγίζονται ακαδημαϊκά τα θέματα της εθνικής μας ιστορίας με τέτοιο κοσμοπολίτικο τρόπο. ”

Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ

Γράφει ο Γιώργος Μαργαρίτης

Εάν σήμερα ακούγαμε κάποιον- ή κάποια  να μας μιλάει για τη γοητεία του Μουσολίνι  ή για την αντίστοιχη του Χίτλερ, το πιθανότερο είναι ότι θα ενοχλούμασταν.

Το να διακηρύξει κάποιος δημόσια ότι τον γοητεύουν όχι τα πρόσωπα αλλά οι ιδέες, οι πολιτικές πρακτικές, οι προθέσεις, τα σχέδια και οι πράξεις των ηγετών του φασισμού, θα τον κατέτασσε αυτόματα σε εκείνη τη μειοψηφία των ακροδεξιών που θεωρούνται μάλλον ως ηθικό στίγμα παρά ως πολιτική παρουσία στις ευρωπαϊκές μας κοινωνίες. Ακόμα και διάσημοι νοσταλγοί ή οπαδοί της φασιστοναζιστικής θεωρίας παίρνουν τις αποστάσεις τους από τους «πρώτους διδάξαντες» κάθε φορά που επιθυμούν να διεκδικήσουν έναν πιο κεντρικό πολιτικό ρόλο.

2011, Τίτλοι Τέλους

των Efor, Julien Febvre, Ian Delta

Θα μπορούσαμε να πούμε πως οι ημέρες του 2011 αποτέλεσαν μια μαύρη κηλίδα στο βιβλίο της πρόσφατης Ιστορίας. Στην πραγματικότητα, φυσικά, οι μέρες αυτές δεν μπορούν να εξετασθούν ξεχωριστά από τις ιστορικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών, αλλά μόνο ως συνέχεια και συνέπειά τους. 

Το 2011, λοιπόν, μπορεί ταυτόχρονα να ιδωθεί ως αποτέλεσμα-αντίδραση αλλά και ως εκκίνηση-ερέθισμα. Ως το αποτέλεσμα της κρίσης του καπιταλισμού, που οδηγεί σε σκληρότερες νεοφιλελεύθερες πολιτικές στρατηγικές, αλλά και ως εκκίνηση δράσης ενός παγκόσμιου κινήματος για την αυτονομία.

Η Αραβική Άνοιξη, ακόμη κι αν δεν πέτυχε όλα αυτά για τα οποία συνεχίζουν να δίνουν τη ζωή τους χιλιάδες πολίτες, αποτελεί την αφετηρία της αφύπνισης λαών που στέναζαν κάτω από δικτατορίες.  
Η τραγωδία της Φουκουσίμα έδωσε ώθηση στο κίνημα ενάντια στα πυρηνικά και στην αναζήτηση μεθόδων παραγωγής ενέργειας σε συνεργασία με τη φύση. Το κίνημα των Αγανακτισμένων σε Ευρώπη και Αμερική, επανέφερε τα προτάγματα της αυτονομίας, της άμεσης δημοκρατίας, της εναλλακτικής οικονομίας και έβγαλε ένα ογκώδες λίθο από το τείχος της απάθειας. 
Το ρατσιστικό πογκρόμ της Αθήνας και οι ναζιστικές θηριωδίες σε όλη την Ευρώπη αποκάλυψαν για άλλη μια φορά τον τρόμο που μπορεί να προκαλέσει ο ενστερνισμός εθνικιστικών και ναζιστικών ιδεοληψιών.  
Ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας αποτέλεσε ένα παράδειγμα σύγχρονου γαλατικού χωριού, που σε συνδυασμό με τον αγώνα των απεργών της χαλυβουργίας μας δείχνουν το δρόμο της αντίστασης ενάντια στις αποφάσεις της κάθε εξουσίας.  
Ο "αναγκαστικός" σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας, αλλά και η στάση των κομμάτων της αριστεράς σε διάφορες περιπτώσεις μας αποκάλυψαν ολοφάνερα πως το παρόν πολιτικο-οικονομικό σύστημα οδηγείται προς το τέλος, αρκεί εμείς να δράσουμε, δημιουργώντας την ιστορία μας μέσα από την αυτοθέσμιση, την αυτοοργάνωση, την κοινωνική αλληλεγγύη και τη στοχευμένη σύγκρουση με τις εκφάνσεις του φαντασιακού της κοινωνίας που πεθαίνει…