Πεζοδρόμιο και παρακράτος
Αντώνης και Βαγγέλης φοβούνται το πεζοδρόμιο επειδή λατρεύουν το παρακράτος
του Γιώργου Παπαχριστοδούλου
Όσοι νόμισαν ότι το καθεστωτικό, κυβερνητικό θεώρημα των δύο άκρων
εγκαταλείφθηκε, γελάστηκαν. Αποσύρθηκε προσωρινά – για χάρη της μιντιακής
διαχείρισης της πραγματικότητας. Την επανέφερε, εμπλουτισμένη, ο Αντώνης
Σαμαράς στην κοινοβουλευτική συζήτηση της πρότασης μομφής του ΣΥΡΙΖΑ (Κυριακη
10 Νοεμβριου 2013) εκστομίζοντας, δυο τρεις φορές, τη λέξη «πεζοδρόμιο».
Επιχείρησε να ταυτίσει την αξιωματική αντιπολίτευση με το πεζοδρόμιο και
παράλληλα να την προειδοποιήσει ότι «αυτά πλέον δεν θα γίνουν ανεκτά».
Δεν
αναφερόμαστε προφανώς στη χυδαία εκδοχή της λέξης, αλλά στην ταύτισή της με
τους ανυπότακτους και ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες, όπως εκτυλίχτηκαν στην
ελληνική ιστορία τα τελευταία 50 χρόνια.
Ιστορικά, καθιερώθηκε στην ταραγμένη μετεμφυλιακά δεκαετία του ’60, με τις
διαδηλώσεις της νεολαίας και αποκορύφωμα τα Ιουλιανά του 1965, όταν η
ακηδεμόνευτη λαϊκή αντίσταση ξήλωνε κυριολεκτικά τα πεζοδρόμια της Σταδίου και
άλλων δρόμων της Αθήνας για να αντισταθεί στην κρατική καταστολή. Ζητώντας,
εκτός από την εκδίωξη της βασιλείας (πολιτειακό) και κάτι περισσότερο:
δημοκρατία. Σε μία απόπειρα να πάψει η εσωτερίκευση της ήττας της αριστεράς και
να αντικατασταθεί με τη σύγκρουση με το πολιτικό κατεστημένο.
