Σαν σήμερα το 1963 δολοφονείται από παρακρατικούς ο Γρηγόρης Λαμπράκης

Σαν σήμερα το 1963 δολοφονείται από παρακρατικούς ο αγωνιστής της αριστεράς Γρηγόρης Λαμπράκης.

Να σημειώσουμε ότι για την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη προσήχθησαν στο εδώλιο 32 άτομα, μέλη του κρατικού και του παρακρατικού μηχανισμού της εποχής

Ομόφωνη ήταν η ετυμηγορία των ενόρκων, παρά την αντίθετη πρόταση του Εισαγγελέα:
Ο ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΔΕΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ!

Από τους 32 μόνο 3 καταδικάσθηκαν για σωματικές κακώσεις! για συνέργεια και για τραυματισμό!

Στα χρόνια της χούντας οι καταδικασθέντες αποφυλακίσθηκαν και όλοι οι εμπλεκόμενοι κρατικοί και παρακρατικοί ανέλαβαν υψηλές θέσεις και αξιώματα.

Το συμπέρασμα απλό:  Η κρατική εξουσία σε όλα τα επίπεδα και με τις διακρίσεις της (γι αυτούς, που εξακολουθούν να πιστεύουν, ότι ισχύει αυτή η ρομαντική διάκριση των εξουσιών του Μοντεσκιέ) ήταν, είναι και θα είναι πάντα σε άριστη σχέση συνεργασίας με το παρακράτος, επίσημο και ανεπίσημο.

Πεζοδρόμιο και παρακράτος

Πεζοδρόμιο και παρακράτος

Αντώνης και Βαγγέλης φοβούνται το πεζοδρόμιο επειδή λατρεύουν το παρακράτος

του Γιώργου Παπαχριστοδούλου

Όσοι νόμισαν ότι το καθεστωτικό, κυβερνητικό θεώρημα των δύο άκρων εγκαταλείφθηκε, γελάστηκαν. Αποσύρθηκε προσωρινά – για χάρη της μιντιακής διαχείρισης της πραγματικότητας. Την επανέφερε, εμπλουτισμένη, ο Αντώνης Σαμαράς στην κοινοβουλευτική συζήτηση της πρότασης μομφής του ΣΥΡΙΖΑ (Κυριακη 10 Νοεμβριου 2013) εκστομίζοντας, δυο τρεις φορές, τη λέξη «πεζοδρόμιο». Επιχείρησε να ταυτίσει την αξιωματική αντιπολίτευση με το πεζοδρόμιο και παράλληλα να την προειδοποιήσει ότι «αυτά πλέον δεν θα γίνουν ανεκτά». 

Δεν αναφερόμαστε προφανώς στη χυδαία εκδοχή της λέξης, αλλά στην ταύτισή της με τους ανυπότακτους και ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες, όπως εκτυλίχτηκαν στην ελληνική ιστορία τα τελευταία 50 χρόνια.

Ιστορικά, καθιερώθηκε στην ταραγμένη μετεμφυλιακά δεκαετία του ’60, με τις διαδηλώσεις της νεολαίας και αποκορύφωμα τα Ιουλιανά του 1965, όταν η ακηδεμόνευτη λαϊκή αντίσταση ξήλωνε κυριολεκτικά τα πεζοδρόμια της Σταδίου και άλλων δρόμων της Αθήνας για να αντισταθεί στην κρατική καταστολή. Ζητώντας, εκτός από την εκδίωξη της βασιλείας (πολιτειακό) και κάτι περισσότερο: δημοκρατία. Σε μία απόπειρα να πάψει η εσωτερίκευση της ήττας της αριστεράς και να αντικατασταθεί με τη σύγκρουση με το πολιτικό κατεστημένο.

"Θεσμοί" και παρακράτος

του Γ. Σταματόπουλου

Πρώτον. Ένας Γ. Μουρούτης είναι διευθυντής του Γραφείου     Τύπου   του πρωθυπουργού (με γεια του και χαρά του, να τον χαίρονται, το κόμμα του, οι δικοί του, οι φίλοι του και όσοι ακόμη...).
 
Δεύτερον. Δυνατότητα πρόσβασης στο βιβλίο εισόδου της Βουλής    έχει κάποιος μόνο αφού προηγηθεί εισαγγελική εντολή.

Τρίτον. Ο κύριος Μουρούτης διαχέει στο Διαδίκτυο ότι ουδεμίαν χρείαν εισαγγελέως έχει για να εισχωρήσει στην ταυτότητα όσων επισκεπτών καταχωρίζονται στο βιβλίο εισόδου της Βουλής.

Αυτός γνωρίζει ποιος (και πότε... και τι και πώς) μπαίνει στη Βουλή για να επισκεφθεί τον αρχηγό της αντιπολίτευσης, προκαλώντας έτσι αμηχανία σε όσους έχουν ακόμη κάποια δημοκρατική ευαισθησία, σε όσους, διάβολε, θεωρούν πως είναι απαραβίαστα τα άρθρα του Συντάγματος, οι κανονισμοί της Βουλής. 

Αλλά ποιος κανονισμός, ποια βουλή και κυρίως ποιο σύνταγμα...

Τι άραγε προστατεύει το ελληνικό κράτος στις Σκουριές;

(Για όποιον δεν το γνωρίζει, οι Σκουριές είναι η τοποθεσία στο όρος Κάκαβος της ΒΑ Χαλκιδικής όπου σχεδιάζεται να γίνει η πρώτη ανοιχτού πηγαδιού εξόρυξη χρυσού)

Κάτι σημαντικό πρέπει να προστατεύει το ελληνικό κράτος στις Σκουριές...

Το πρώτο ερώτημα που γεννιέται στον πολίτη που μαθαίνει -όσο τον αφήνουν να μάθει τα τείχη της στρέβλωσης και της σιωπής που έχουν στήσει τα συστημικά ΜΜΕξαπάτησης- για τα γεγονότα στις Σκουριές της Χαλκιδικής, είναι γιατί άραγε τόση κρατική κινητικότητα στην περιοχή; Τόσες διμοιρίες ΜΑΤ, τόση κρατική ασφάλεια, τόσα οχήματα, τόσα ελικόπτερα, τόσα χημικά, τόσες σφαίρες, τόσο χρήμα, δεν μπορεί να χρησιμοποιούνται χωρίς λόγο. Κάτι το πολύ σημαντικό και το πολύ δικό του θα έχει να προστατέψει το ελληνικό κράτος και που αν το χάσει, θα ζημιώσει τόσο πολύ που αξίζει να πληρώσει με τα κοψίματα από μισθούς και συντάξεις για την προστασία του. 

Και ποιος άραγε επιβουλεύεται αυτή τη σημαντική περιουσία του ελληνικού κράτους -με τα τόσα οφέλη- που πρέπει πάση θυσία να προστατευτεί; 
Μήπως μηχανορραφούν απέναντι σε αυτή τη δημόσια περιουσία οι κάτοικοι της περιοχής που διαδηλώνουν ειρηνικά στο δάσος τους όπου γιορτάζουν κάθε χρόνο την Πρωτομαγιά τους; Μήπως βυσσοδομούν οι λίγοι θερμόαιμοι που -όπως συνήθως- παρεισδύουν σε διαδηλώσεις; 
Μήπως αυτή η κρατική επιχείρηση βίας γίνεται για λόγους συνταγματικούς, για την εφαρμογή των νόμων που παραβιάζονται ή για την τήρηση της δημόσιας τάξης που διασαλεύεται ή για την προστασία της εργασίας όπως γρυλίζουν κάποιοι της εταιρείας; 
Μήπως τέλος πάντων το ελληνικό κράτος προστατεύει το περιβάλλον και τους πολύτιμους φυσικούς πόρους της περιοχής (γη, δάση, νερά, αέρα, θάλασσες κλπ, κλπ), δηλαδή το χρυσάφι της ανάπτυξης, που απειλούνται, αλλά άραγε από ποιους και γιατί;

Τι ΔΕΝ προστατεύει το ελληνικό κράτος στις Σκουριές:

Πόσοι νεκροί εργάτες-απεργοί ακόμα;

του Σπύρου Πλακιά

«..Να λείπεις… δεν είναι τίποτα να λείπεις, αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι αυτά έχεις λείψει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο..»
Γ. Ρίτσος «Οι γειτονιές του κόσμου»

Πίκρα. Μετά το ξάφνιασμα, το φόβο και την οργή, αυτό είναι που μένει. 

Μια αίσθηση πίκρας στο στόμα, ανακατεμένη με μπόλικα χημικά. Πίκρας για ό,τι έγινε, αλλά κυρίως  για ό,τι δεν έγινε, για ό,τι δεν συνεχίστηκε, για ό,τι μοιάζει να πήγε χαμένο, για εκείνον που «έφυγε». 

Και δημιουργείται μια αίσθηση ότι συνολικά, σαν κίνημα, σαν κοινωνία, έχουμε εθιστεί στο θάνατο. Γιατί παλιότερα, για μια τέτοιου είδους δολοφονία θα είχαν σηκωθεί οι πέτρες.

Το πάθος ενάντια (και ανάμεσα) στην αριστερά είναι δυνατότερο από αυτό ενάντια στα αφεντικά;

του Π. Μαυροειδή

Πρώτη φορά τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ήταν τόσο πρόθυμα να δείχνουν χωρίς φειδώ τηλεοπτικού χρόνου, κόσμο και όχι φωτιές.  Μόνο που  έδειχναν ανθρώπους με κοκκινόμαυρες  σημαίες (αλλά και με μολότοφ και πέτρες) να επιτίθενται  σε άλλους με κόκκινους σημαίες .

Ο αποτροπιασμός υποτίθεται ότι ήταν για τη δολοφονική επίθεση συγκεκριμένων  τυχοδιωκτικών  αναρχικών ομάδων  κατά των μελών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Στην πραγματικότητα η ασυγκράτητη χαρά ήταν για την εικόνα   «κόκκινου εναντίον κόκκινου». Και ιδιαίτερα ήθελαν να φαίνεται αυτό το πάθος. Ο ζητούμενος συνειρμός, κάτι παραπάνω από σαφής: φανταστείτε πως θα σφαχτούν μεταξύ τους και τι χάος θα επικρατήσει αν  αποσυρθεί γενικά η αστυνομία και πολύ περισσότερο αν πέσει η κυβέρνηση.

Τα προβοκατόρικα συγχαρητήρια του ΛΑΟΣ, του Αlter και του Αντένα στο ΚΚΕ για τη «περιφρούρηση της Βουλής», έχουν στόχο να πλήξουν το ηθικό της εργατικής βάσης του. Να αναστείλουν θετικές αγωνιστικές διεργασίες συνάντησης με το μαχητικό αγώνα. Να ενεργοποιήσουν συντηρητικά αντανακλαστικά της ηγεσίας του ΚΚΕ, όπως η  αδικαιολόγητη και αλόγιστη «περιφρούρηση» του ΠΑΜΕ από τις δυνάμεις του ταξικού ρεύματος και του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων.