του Οδυσσέα ΙωάννουΑπογοήτευση νιώθει μόνο όποιος έπεσε από τα σύννεφα. Όποιος μεγάλωσε με την Ιστορία των σχολικών βιβλίων και τράφηκε με όλα τα γλυκάδια της κολακείας για τον λαό του, το αίμα του, τους προγόνους του. Tον μύθο πως σε όλα τα όμορφα υπήρχε λαός ενωμένος και σε όλες τις καταστροφές κάποιες προδοτικές και ανίκανες μειοψηφίες.
Έτσι, δεν διαβάσαμε για το σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού που, αν περνούσε από το χέρι του, δεν θα έμπαινε σε πόλεμο με τους Ιταλούς το ’40, γιατί τα αντικομμουνιστικά του αντανακλαστικά ήταν ισχυρότερα από την εναντίωσή του στον Χίτλερ. Ούτε για το ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό που μια χαρά την έβγαζε με τη χούντα των συνταγματαρχών, κοιτούσε τη δουλίτσα του και σίγουρα δεν αξίζει την αυθαίρετη άθροισή του στον “ενωμένο λαό” που έριξε τη Χούντα.
Αλλά και Ιστορία να μην ξέρει, υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι να σε βγάλουν στην κοινότοπη διαπίστωση πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι, που δεν σκέφτονται σαν κι εσένα.
