«Άντε γαμήσου εργατιά»

του Άρη Χατζηστεφάνου

Στείλαμε στην ευρωβουλή έναν ποδοσφαιριστή, ένα μοντέλο και τρεις φασίστες. Μετατρέψαμε ολόκληρους δήμους σε αρένες νονών της νύχτας, υπακούοντας στις εντολές ποδοσφαιρικών ομάδων και της εκκλησίας. Πήραμε ένα παρουσιαστή, με μυστηριώδη χρηματοδότηση και στήριξη από τους μεγαλύτερους εργολάβους και εκδότες, ο οποίος ξέπλενε για χρόνια τις αμαρτίες του υπουργείου δημόσιας τάξης (και όχι μόνο), και τον κάναμε πολιτικό του 6% – ενώ μας ορκιζόταν, σε κάθε ευκαιρία, ότι δεν έχει ούτε πρόγραμμα ούτε όραμα για το μέλλον.
Καταξιώσαμε τους ναζιστές σαν τρίτη πολιτική δύναμη στη χώρα. Δώσαμε ψήφο ανοχής στον πλέον ακροδεξιό πρωθυπουργό που έχει γνωρίσει η χώρα ενώ διασώσαμε από βέβαιη πανωλεθρία τα δυο κόμματα που επανέφεραν το εργασιακό καθεστώς του 19ου αιώνα θυσιάζοντας το 25% του ΑΕΠ και το 35% της αγοραστικής δύναμης του μέσου νοικοκυριού.
Για να μην έχουμε αυταπάτες, ένας στους δυο Έλληνες ψήφισε είτε για τη συνέχιση του μαρτυρίου του, είτε για τη μετατροπή της χώρας σε μια ακροδεξιά ή φασιστική κόλαση.
Ζώα! Ε ζώα.

Με αφορμή το ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε…

γράφει ο Michael Theødosiadis 

Μόλις πριν από λίγες μέρες, οι δημιουργοί των Debtocracy και Catastroika κυκλοφόρησαν την τρίτη τους κατά σειρά δουλειά, το ντοκιμαντέρ με τίτλο ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε., με στόχο (όπως άλλωστε είναι προφανές) να προβληθούν στο ευρύ κοινό τα οικονομικά αίτια που συνέβαλαν στην άνοδο των φασιστικών καθεστώτων κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Σε γενικές γραμμές, το μήνυμα της ταινίας συνοψίζεται ως εξής: ο φασισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αντίδραση του κεφαλαίου (όπως είχε πει και ο Τρότσκι 1996, σ.9), δηλαδή μια συντονισμένη επίθεση της αστικής τάξης στο οργανωμένο εργατικό κίνημα. Αναμφισβήτητα, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι Ιταλοί φασίστες, οι Γερμανοί ναζί και οι Έλληνες ομόλογοί τους υπήρξαν μπροστάρηδες στα κέρδη κάποιων μεγαλοβιομηχάνων ή ότι οι φιλελεύθεροι ηγέτες κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου έκλειναν το μάτι στα φασιστικά καθεστώτα. Ωστόσο, ο πυρήνας αυτής της σκέψης που, ούτε λίγο ούτε πολύ, καταλήγει στο εξής αξίωμα: ο φασισμός και ο καπιταλισμός πάνε πάντα χέρι χέρι, είναι μάλλον ανεπαρκής. Και αυτό διότι οποιαδήποτε αναγωγή στον οικονομισμό, επισκιάζει τις βαθύτερες πτυχές των εν γένει υπαρκτών καταστάσεων όπως αυτές διαμορφώνονται από το σύνολο των εκάστοτε ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων, οδηγώντας μας συχνά σε υπεραπλουστεύσεις και ντετερμινιστικά ή συνωμοσιολογικά σενάρια: αναμφίβολα, τα φασιστικά καθεστώτα σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή στήριξαν τα οικονομικά συμφέροντα των μεγαλοβιομηχάνων. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι ο φασισμός υπήρξε κατ’ ανάγκη γέννημα θρέμμα μιας συνωμοσίας ισχυρών και τίποτε άλλο. Συνεπώς, θα ήταν ωφέλιμο να προβάλουμε μια νέα προσέγγιση στο φαινόμενο αυτό, εξετάζοντας παράλληλα τρία πολύ σημαντικά ερωτήματα:

Από τον Έβρο μέχρι το Φαρμακονήσι τα σύνορα της Ευρώπης είναι τεράστια αφανή νεκροταφεία

Για όλους εκείνους που δήθεν ξυπνάνε μια μέρα και ανακαλύπτουν, "έκθαμβοι" και "ευαίσθητοι", τον φασισμό μπροστά στα μάτια τους -για να μπορέσουν ήσυχα, μετά, να ξαναπέσουν για ύπνο. Όλα δουλεύουν όπως θα 'πρεπε, μην ξεχνιόμαστε.

Ακολουθεί ένα σύντομο απόσπασμα από την πολιτική εκδήλωση "Η ΑΝΤΙΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ 
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ", του antifa community

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ

Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

Τη στιγμή που μιλάμε, ο εν εξελίξει ''4ος Παγκόσμιος Πόλεμος'', εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και με τα ανά τον πλανήτη αφεντικά να ανοίγουν όλο και περισσότερο τα χαρτιά των διακρατικών τους ανταγωνισμών, απλώνει πλέον τα μέτωπα του σε πολλές περιοχές της Ασίας και της Αφρικής. Ο πόλεμος αυτός, εκτός από τα να αφήνει πίσω του ισοπεδωμένες χώρες, ρημαγμένες υποδομές και τους δολοφονημένους πληθυσμούς τους, συνοδεύει με εφιαλτική ακρίβεια τους υπηκόους των χωρών αυτών στην αναγκαστική τους πορεία φυγής προς την ευρώπη.

Για την Ουκρανική εξέγερση και τα πραγματικά διλήμματα

Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων (ακόμα και στις χώρες-δορυφόρους) η παραδοσιακή αντισημιτική και πρώην «καταπιεσμένη» (από τον κομμουνισμό) ακροδεξιά επιστρέφει δριμύτερη, επιθετικότερη και πάνω απ’ όλα θυματοποιημένη. Στην Ουκρανία όμως αποκτά ένα ακόμη χαρακτηριστικό: δεν είναι μονάχα ο αντικομουνισμός και ο κατάφωρος αντισημιτισμός των Ουκρανών φασιστών που καταφέρνουν να κινητοποιούν τον όχλο αλλά και ο έντονος αντί-Ρωσισμός τους, δεδομένου ότι συγχέουν την τραγωδία του Holodomor με την πολιτική ηγεμονία της Ρωσίας, ως κυρίαρχη δύναμη στο σύμπλεγμα της ΕΣΣΔ[1] και, ως εκ τούτου, υπεύθυνη για τους εκατομμύρια θανάτους [2]. 

γράφει ο Michael Theodosiadis

Εδώ και τρεις μήνες πλέον οι πλατείες του Κιέβου γεμίζουν με διαδηλωτές διαφόρων πεποιθήσεων (κυρίως όμως φιλελεύθερους ευρωπαϊστές και φανατικούς ακροδεξιούς) οι οποίοι, με σκοπό να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους στην απόφαση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς να παγώσει τις διαδικασίες για εμπορική σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην υπογράψει την ιστορική συμφωνία στρέφοντας το βλέμμα της προς τη Ρωσία, ξεχύθηκαν στους δρόμους. Η κλιμάκωση των ταραχών και η γενίκευση των συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής είχε ως αποτέλεσμα ο αριθμός των νεκρών να ξεπεράσει τους 50. Όπως όμως όλα δείχνουν οι κινητοποιήσεις έχουν πλέον για τα καλά παραδοθεί στο έλεος παραστρατιωτικών φασιστικών ομάδων, κάτι που άλλωστε ήταν εμφανές και από την αρχή.

Κρίση στην ευρωζώνη: η περίπτωση της Ιταλίας

Κρίση στην ευρωζώνη: η περίπτωση της Ιταλίας

του Γιάννη Εμμανουηλίδη  

Η Ιταλία διαμορφώθηκε σε ισχυρό ανεξάρτητο κράτος το 1860 - 1870. Στο νέο βασίλειο της Ιταλίας κυριαρχούν οι μεγαλοαστοί, αλλά υπάρχουν και ισχυρές ημιφεουδαρχικές παραδόσεις, κυρίως στον καθυστερημένο Νότο.

Η Ιταλία το 1870 - 1900 είναι μια σχετικά μεγάλη καπιταλιστική δύναμη, αλλά σαφώς πιο αδύναμη από την Βρετανία, τη ραγδαία ανερχόμενη Γερμανία, ακόμη και τη Γαλλία. Η βιομηχανία αναπτύσσεται στο Βορρά. Γύρω στα 1880 ο πληθυσμός της Ιταλίας πλησιάζει τα 30.000.000, αλλά μόνον 2.000.000 έχουν εκλογικά δικαιώματα.

Οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες προκαλούν αιματηρές εξεγέρσεις (Σικελία - Δεκέμβριος 1893, Σικελία & Μιλάνο - Απρίλης & Μάης 1896). Στις 6 - 9 Μάη 1896, στο Μιλάνο, ο στρατός σκότωσε περίπου 500 εξεγερμένους «για να επιβάλλει την τάξη». Το 1892 - 95 ιδρύεται το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, αλλά ισχυρές παραμένουν και οι αναρχικές ιδέες.

Η Ιταλία μετατρέπεται σε μια (σχετικά αδύνατη) ιμπεριαλιστική χώρα.

1973-2013: Απειλούν να εισβάλλουν και στο πολυτεχνείο, σε περίπτωση που εκπέμψει από εκεί η ΕΡΤ

Εισβολή αστυνομικών δυνάμεων στο Πολυτεχνείο, σε περίπτωση που εκπέμψει από εκεί η ΕΡΤ, σχεδιάζει η ΕΛ.ΑΣ σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές της Εφημερίδας των Συντακτών.

Η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου έλαβε αυστηρή προειδοποίηση απο την Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής ότι σε περίπτωση που παραχωρηθεί χώρος εντός του Πολυτεχνείου και γίνει απόπειρα εκπομπής της ΕΡΤ από εκεί, το κτήριο θα αποκλειστεί και θα ακολουθήσει εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων. 

Η ΠΟΣΠΕΡΤ από την πλευρά της εξέδωσε το παρακάτω Δελτίο Τύπου:

ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13/11/2013

Μετά από 40 χρόνια, το ίδιο φασιστικό πρόσωπο από τους… κυβερνώντες. Απείλησαν την πανεπιστημιακή κοινότητα και τις πρυτανικές αρχές για κατάληψη του Πολυτεχνείου από τα ΜΑΤ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αν εξέπεμπε ο διαδικτυακός ραδιοφωνικός σταθμός της ΕΡΤ από τις εγκαταστάσεις του ΕΜΠ. Τι πραγματικά φοβήθηκαν; Την αλήθεια που εκπέμπουμε εδώ και 5 μήνες; Την κατακραυγή του λαού ενάντια στις φασιστικές μεθόδους που ακολουθούν για να επιβάλλουν τις μνημονιακές πολιτικές;

Η ΕΡΤ ήταν, είναι και θα παραμείνει ανοιχτή.

Η στήριξη και η αλληλεγγύη του κόσμου στην Ελλάδα, στη διασπορά και στην παγκόσμια κοινότητα, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε, και θα συνεχίσουμε.

Μια Νυρεμβέργη για δημοσιογράφους και επιχειρηματίες

Πίσω από την επέτειο της Νυρεμβέργης κρύβονται δίκες επιχειρηματιών, εκδοτών και δικαστών που στήριξαν το φασισμός.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Μόνο ο όχλος και οι ελίτ προσελκύονται από τον απολυταρχισμό. Για τον υπόλοιπο κόσμο χρειάζεται προπαγάνδα.
Χάνα Αρεντ

Το 1961 κυκλοφορεί στις ΗΠΑ η ταινία «Η δίκη της Νυρεμβέργης» του Στάνλεϊ Κράμερ. Σε αντίθεση με την κοινή μέχρι τότε πρακτική ο κινηματογραφικός φακός απομακρύνεται από το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο, που καταδίκασε τα ανώτατα στελέχη του ναζιστικού κόμματος, και αναζητά την ιστορία μιας παράλληλης διαδικασίας που πραγματοποιήθηκε μερικά χρόνια αργότερα, στα ίδια δικαστικά έδρανα αλλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Η ταινία περιγράφει τις λεγόμενες 12 «επακόλουθες δίκες της Νυρεμβέργης» που έφεραν στο εδώλιο ορισμένους από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες που στήριξαν και επωφελήθηκαν από την άνοδο του Χίτλερ – όπως ο Φρίντριχ Φλικ, ο Άλφρεντ Κρουπ και τα στελέχη της εταιρείας IG Farben. Όλες οι επιχειρήσεις κατηγορήθηκαν για τη χρήση αιχμαλώτων πολέμου σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας αλλά και για την οικονομική στήριξη της ναζιστικής θηριωδίας.

Από το “μνημόνιο ή δραχμή” στο “μνημόνιο ή φασισμός” !

του Κώστα Λαπαβίτσα

Τέτοιος είναι ιστορικά ο χαρακτήρας του φασισμού και γι' αυτό αποδείχτηκε τόσο επικίνδυνος στην Ευρώπη και αλλού. Η αποτελεσματική αντιμετώπισή του στην Ελλάδα απαιτεί ξεκάθαρη αντίληψη της φύσης του.
 

Το γνησιότερο πολιτικό τέκνο των Μνημονίων είναι η Χρυσή Αυγή. Το κόμμα αυτό παρουσιάζεται ως... 'αντισυστημικό', ενώ στην πραγματικότητα είναι ο τελικός στυλοβάτης των σάπιων κοινωνικών σχέσεων που έφεραν την κρίση. Δεν είναι όμως ένα απλό εργαλείο στα χέρια των κύκλων εξουσίας, μια σύγχρονη μορφή του παρακράτους της μετεμφυλιοπολεμικής περιόδου. Απεναντίας, πρόκειται για τερατογένεση που έχει σχετική ανεξαρτησία και μπορεί να απειλήσει το κυρίαρχο πλέγμα πολιτικής εξουσίας.

Τέτοιος είναι ιστορικά ο χαρακτήρας του φασισμού και γι' αυτό αποδείχτηκε τόσο επικίνδυνος στην Ευρώπη και αλλού. Η αποτελεσματική αντιμετώπισή του στην Ελλάδα απαιτεί ξεκάθαρη αντίληψη της φύσης του. Είναι βέβαιο ότι αυτοί που έφεραν τη χώρα σ' αυτήν την κατάντια – και που συνεχίζουν να κυβερνούν – δεν πρόκειται να τον εξουδετερώσουν.

Μια γελοία κωμωδία...

Δεν τσιμπάμε στον κάλπικο (αντι)φασισμό της αστικής πολιτικής

Αν δεν επρόκειτο για το φασισμό, θα χαρακτηρίζαμε γελοία κωμωδία τα όσα εκτυλίσσονται τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας, μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από μαχαιροβγάλτη των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής. 

Υπουργοί, βουλευτές, δημοσιογράφοι, παράγοντες της αστικής ζωής, δικαστές και εισαγγελείς «πέφτουν από τα σύννεφα» με αυτά που μαθαίνουν για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής!

Οι συνεπείς αντιφασίστες, βέβαια, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ούτε ψήγμα νέας είδησης στα όσα βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας και διατυμπανίζονται από τα ΜΜΕ, που –κατά τη γνώριμη συνήθειά τους– έχουν ήδη «ξεχειλώσει» το θέμα, για να προκαλέσουν την κούραση και τη βαρεμάρα των τηλεθεατών και ακροατών τους. Όλα αυτά έχουν αποκαλυφθεί και καταγγελθεί εδώ και χρόνια και ιδιαίτερα την τελευταία τριετία που η νεοναζιστική συμμορία άρχισε να σημειώνει εκλογική άνοδο και διεύρυνση της κοινωνικής της επιρροής. Όλα, μηδενός εξαιρουμένου. Το μόνο νέο είναι πως έχουμε νεκρό Έλληνα, γιατί νεκρούς μετανάστες είχαμε ήδη, όπως και τραυματίες, μετανάστες και Έλληνες.

Η «δημοκρατία σας» βρωμάει φασισμό

Η «δημοκρατία σας» βρωμάει φασισμό 

Στις 13/8 το βράδυ δολοφονείται ο Θανάσης Καναούτης στο Περιστέρι από τον ελεγκτή και τον οδηγό του τρόλεϊ στο οποίο επέβαινε, επειδή δεν είχε εισιτήριο. Ο οδηγός και ο ελεγκτής αφήνονται ελεύθεροι χωρίς περιοριστικούς όρους.

Στις 14/8 σύντροφοι και συντρόφισσες στη Θεσσαλονίκη προχώρησαν σε παρεμβάσεις διαμαρτυρίας στο κέντρο της πόλης. Μετά από επίθεση της αστυνομίας συλλαμβάνονται 13 άτομα τα οποία θα δικαστούν   τη Τρίτη 27/8 με την κατηγορία «διακεκριμένες περιπτώσεις φθοράς κατά συναυτουργία».

Μας εξοργίζει αυτός ο ανερυθρίαστος κανιβαλισμός ελεγκτών «πού κάνουν καλά τη δουλειά τους»

Πού δεν υπολογίζουν την ζωή μπροστά στα φράγκα.

Πού τσαμπουκαλεύονται μπροστά στους «τζαμπατζήδες» με ύφος χιλίων ράμπο

Πού αρνούνται να δεχτούν το εισιτήριο που προσφέρει κάποιος άλλος γιατί πολύ απλά δεν τους νοιάζει αν θα κοπεί ένα ακόμα εισιτήριο.

Για να μην επαναληφθεί αυτή τη φορά η Ιστορία! NO PASARAN!*

του Γιώργου Μητραλιά 

 

Ένα πράγμα που οι Ευρωπαίοι είχαν όλο το χρόνο να μάθουν για τα καλά είναι ότι ούτε η κρίση, ούτε οι κοινωνικές τραγωδίες που την συνοδεύουν  είναι ειδικά ελληνικές. Και δυστυχώς, όλα δείχνουν ήδη ότι ένα άλλο πράγμα που θα έχουν όλο το χρόνο να μάθουν είναι ότι η  νεοναζιστική Χρυσή Αυγή δεν είναι αποκλειστικότητα μόνο των Ελλήνων. Χωρίς αμφιβολία, ένας τέτοιος ισχυρισμός θα γίνει δεκτός από κάποιους με μπόλικο σκεπτικισμό: «Στη χώρα μας, ούτε οι παραδόσεις μας, ούτε η κουλτούρα μας, ούτε το ταμπεραμέντο μας δεν θα επιτρέψουν ποτέ παρόμοια φαινόμενα». Είναι ακριβώς αυτό που έλεγαν όλοι οι Έλληνες  –ακόμα και οι πιο οξυδερκείς αριστεροί-  ακόμα και μόλις πριν από ένα χρόνο  όταν ένας ή δυο «παλαβοί» με αχαλίνωτη φαντασία τους προειδοποιούσαν ότι η φαιά πανούκλα είχε αρχίσει να εισβάλει στη κοινωνία τους.  Εξάλλου, όλα αυτά δεν ήταν διόλου πρωτότυπα. Ήταν σαν να επαναλαμβανόταν η ιστορία, εκείνη του μεσοπολέμου: Στ’αλήθεια, ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι «οι παραδόσεις», «η κουλτούρα» ή  «το ταμπεραμέντο» των Ιταλών ή των Γερμανών θα είχαν επιτρέψει τη γέννηση και την άνοδο στην εξουσία του φασισμού και του ναζισμού;… 

Φασισμός είναι ....

του Νίκου Μπογιόπουλου

Φασισμός είναι η υπονόμευση του συλλογικού και η θρησκεία του άφατου ατομισμού. 

Στην οικονομία, λατρεύει τον «ιδιώτη». 

Στην πολιτική, διακηρύττει το θατσερικό δόγμα «η κοινωνία δεν είναι τίποτα, το άτομο είναι το παν». 

Είναι το ανταγωνιστικό μοντέλο συμβίωσης που αναπαράγει το πρότυπο «ο άνθρωπος, λύκος για τον άνθρωπο» και σε συνθήκες κρίσης διαποτίζει τον κοινωνικό ιστό με το δηλητήριο «ο θάνατος σου, η ζωή μου».
 

Είναι η παραχάραξη της έννοιας «αλληλεγγύη» σε φαρισαϊκή «φιλανθρωπία». Η προσπάθεια γελοιοποίησης ή και αντιποίησης του «ένας για όλους και όλοι για έναν» ώστε να στρώνεται το έδαφος στη λογική «ο καθένας για την πάρτη του».

Είναι το κράτος του «κοινωνικού αυτοματισμού», που αναγορεύει το «φραγγέλιο» σε «λύση», καλλιεργεί το μικροαστικό ιδεολογικό κατακάθι και ανάγει το λιντσάρισμα σε απενοχοποιημένη «πολιτική δράση».
 

Είναι η ελεεινολόγηση του «άλλου» και του «διαφορετικού» από εκείνους που εκμεταλλεύονται τον «διαφορετικό», που τον θέλουνε δούλο τους, και που τώρα τον κλείνουνε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με αλαλαγμούς περί «επανακαταλήψης των πόλεων μας».

Ανοιχτή Επιστολή από τις Γυναίκες της Χαλκιδικής

Ανοιχτή Επιστολή από τις Γυναίκες της Χαλκιδικής

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

 

Οι γυναίκες της Χαλκιδικής στέλνουν μήνυμα αξιοπρέπειας, αγώνα και αποφασιστικότητας. Καλούν όλες τις γυναίκες της Ελλάδας και του κόσμου να σταθούν στο πλευρό τους και να δηλώσουν τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους.

Από την πρώτη ήδη ημέρα συλλογής υπογραφών, πάνω από 1700 γυναίκες από την Ιερισσό, Ν.Ρόδα, Ουρανούπολη, Αμμουλιανή και Μ. Παναγία, έχουν προσυπογράψει το κείμενο. Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται σε ολόκληρη τη Χαλκιδική.

Θα υπάρχει συνεχής ενημέρωση για την πορεία συλλογής υπογραφών, ενώ μπορείτε να επικοινωνήσετε με τις αγωνιζόμενες γυναίκες της Χαλκιδικής στην ηλεκτρονική διεύθυνση sintfor@gmail.com

Ακολουθεί το κείμενο της επιστολής:

To 1/3 θα γλιτώσει;

του Οδυσσέα Ιωάννου

Απογοήτευση νιώθει μόνο όποιος έπεσε από τα σύννεφα. Όποιος μεγάλωσε με την Ιστορία των σχολικών βιβλίων και τράφηκε με όλα τα γλυκάδια της κολακείας για τον λαό του, το αίμα του, τους προγόνους του. Tον μύθο πως σε όλα τα όμορφα υπήρχε λαός ενωμένος και σε όλες τις καταστροφές κάποιες προδοτικές και ανίκανες μειοψηφίες. 

Έτσι, δεν διαβάσαμε για το σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού που, αν περνούσε από το χέρι του, δεν θα έμπαινε σε πόλεμο με τους Ιταλούς το ’40, γιατί τα αντικομμουνιστικά του αντανακλαστικά ήταν ισχυρότερα από την εναντίωσή του στον Χίτλερ. Ούτε για το ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό που μια χαρά την έβγαζε με τη χούντα των συνταγματαρχών, κοιτούσε τη δουλίτσα του και σίγουρα δεν αξίζει την αυθαίρετη άθροισή του στον “ενωμένο λαό” που έριξε τη Χούντα. 
Αλλά και Ιστορία να μην ξέρει, υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι να σε βγάλουν στην κοινότοπη διαπίστωση πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι, που δεν σκέφτονται σαν κι εσένα.

Το ... μαχαίρι στο κόκκαλο..

του Θ. Σκαμνάκη
 
Την Πέμπτη η φοροδιαφυγή υπέστη ένα καίριο πλήγμα! Μετά τον Λάκη Γαβαλά, ένας ακόμα από εκείνους τους υπεύθυνους για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, ο Γιώργος Κιμούλης συνελήφθη, για χρέη στην εφορία! 

Όπως γίνεται κατανοητό, και μετά την απαλλαγή από τη Βουλή των βασικών υπευθύνων για την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, η φορολογική δικαιοσύνη στρέφεται τώρα απερίσπαστη προς τους πραγματικούς υπαίτιους της κρίσης και αντιμετωπίζει το πρόβλημα στην καρδιά του.
 
Επιτέλους ένα μαχαίρι που φτάνει στο κόκκαλο! Δεν έχει σημασία που κάποιες καταγγελίες και οι απειλές εναντίον δημοσιογράφων για τις αποκαλύψεις σχετικά με το λαθρεμπόριο πετρελαίου δεν βρίσκουν αρμόδια ευήκοα ώτα, όπως δεν βρίσκουν και πολλούς δημοσιογράφους και μέσα πρόθυμα να ασχοληθούν με το θέμα (προφανώς το θεωρούν άνευ ιδιαίτερης σημασίας και θεαματικότητας). 

Σημασία έχει πως επιτέλους το νερό μπαίνει στ’ αυλάκι και από εκεί θα κυλήσει ομαλά και θα φτάσει ως τον τελευταίο οφειλέτη που διαφεύγει.

Φασισμός/ναζισμός: Ιανός και κένταυρος της πολιτικής

Κρίση – εμπειρία – τάξη

Το «Σύστημα» δεν είναι αρραγές. Η πολιτισμική συνθήκη του υπαρκτού φιλελευθερισμού δεν είναι ολοκληρωτική. Όπου υπάρχει εξουσία υπάρχει και αντίσταση, πάντα κάτι διαφεύγει των μηχανισμών υποκειμενοποίησης, η αντίσταση είναι εμμενής στην εξουσία (Foucault)• υποκείμενο της δεν μπορεί παρά να είναι οι ίδιοι οι καταπιεζόμενοι-εκμεταλλευόμενοι, και όχι κάποιος που καθοδηγεί το βλέμμα τους απ' έξω. 

Οι περισσότεροι υποτελείς κραυγάζουμε ενάντια στο Σύστημα που μας κλέβει τη ζωή και την αξιοπρέπεια, αντιστεκόμαστε περισσότερο ή λιγότερο «παραμορφωμένα», συνειδητά ή ασυνείδητα (Holloway). Τα υποκείμενα πάντα σκέφτονται και κρίνουν όσα συμβαίνουν στους ίδιους και τον κόσμο γύρω τους (δεν σκέφτονται μόνο οι φιλόσοφοι και οι διανοούμενοι), ποτέ δεν φτάνουν σε μια κατά Arendt θεμελιώδη συνθήκη ακρισίας.

Η πρόσληψη της εμπειρίας δεν είναι μονόπλευρη, μονόμπαντη, αλλά γίνεται μέσα από «πολύχρωμους» πολιτισμικούς φακούς (π.χ. ένα υποκείμενο μπορεί να αντιλαμβάνεται την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα και με τα μάτια του έθνους που βάλλεται από εξωτερικούς εχθρούς, ταυτόχρονα όμως δεν «γουστάρει» στρατό - πειθαρχία - αυστηρή ιεραρχία).

Ο Νταλί και ο Φασισμός

του Vicente Navarro

Η Σκοτεινή Πλευρά του Νταντά

Η ισπανική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία πραγματοποιήθηκε υπό την κυριαρχία των συντηρητικών δυνάμεων που έλεγχαν το μηχανισμό του φασιστικού κράτους από το 1939 ως το 1978. Η ηγεσία των δημοκρατικών δυνάμεων είχε μόλις βγει από τη φυλακή ή είχε επιστρέψει στην Ισπανία από την εξορία και δεν μπορούσε να συγκριθεί με τις τεράστιες δυνάμεις που η Ακροδεξιά είχε στους πολιτικούς θεσμούς και στα μέσα ενημέρωσης, στα οποία ο έλεγχος της ήταν σχεδόν απόλυτος. Η κινητοποίηση των εργαζομένων ενάντια στη δικτατορία είχε συμβάλει στον τερματισμό της. 

Από το 1974 μέχρι το 1976, η Ισπανία είχε το μεγαλύτερο αριθμό απεργιών στην Ευρώπη, με στόχο τον τερματισμό της δικτατορίας. Ο Φράνκο πέθανε στο κρεβάτι του αλλά η δικτατορία τελείωσε στους δρόμους, με κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Αυτή η λαϊκή πίεση ήταν σε θέση να τροποποιήσει, αλλά όχι να τσακίσει, το μηχανισμό του δικτατορικού κράτους.

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει

39 χρόνια μετά, αφού έχουν πέσει τόνοι λάσπης και διαστρέβλωσης από το σύστημα και διάφορους «αριστερούς» καλοθελητές, η λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου παραμένει κόκκινος φάρος για την πάλη του λαού μας. 

Παραμένει η κορυφαία στιγμή αντίστασης και πάλης της νεολαίας και των εργαζόμενων μαζών των τελευταίων δεκαετιών, με σαφή αντιιμπεριαλιστικά και αντιφασιστικά χαρακτηριστικά. 

Το πολιτικό στίγμα που άφησε παρακαταθήκη ο λαός με την πάλη του το 1973 έχει μείνει αδικαίωτο και ανεκπλήρωτο. 

Η σύγκρουση του λαού μας με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τα ντόπια φασιστικά του στηρίγματα, οι πόθοι του για ανεξαρτησία, ελευθερία και λαοκρατία δεν εκπληρώθηκαν και είναι χρέος δικό μας να συνεχίσουμε τον αγώνα αυτό ενάντια στους σύγχρονους ντόπιους και ξένους δυνάστες, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους λακέδες του, ενάντια στο φασισμό και κάθε του έκφραση.

Φιλελευθερισμός – Ολοκληρωτισμός: Μια Ανομολόγητη Σχέση

του Γιώργου Π.

Ίσως μετά από έναν μεγάλο πόλεμο δούμε να αποκαθίστανται σε ορισμένες περιοχές οι παλαιές οικονομικές συνθήκες για μια σύντομη περίοδο. Αλλά τότε θα ξαναρχίσει η ίδια διαδικασία : ο φασισμός δεν γεννήθηκε τυχαία.
Max Horkheimer

Η νεότερη Δύση, εδώ και αιώνες, διέπεται από δύο κοινωνικές φαντασιακές σημασίες εντελώς αντίθετες μεταξύ τους, έστω και αν αλληλοεπηρεάζονται : το πρόταγμα της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, τον αγώνα για τη χειραφέτηση του ανθρώπου, χειραφέτηση διανοητική και πνευματική, αλλά και πρακτική, μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα· και το παράφρον καπιταλιστικό πρόταγμα της απεριόριστης εξάπλωσης μιας ψευδοορθολογικής ψευδοκυριαρχίας πάνω στη φύση, που έχει πάψει εδώ και καιρό να αφορά μόνο τις παραγωγικές δυνάμεις και την οικονομία και έχει γίνει πρόταγμα συνολικό (και για αυτό ακόμη πιο τερατώδες), απόλυτης κυριαρχίας πάνω στα φυσικά, στα βιολογικά, στα ψυχικά, στα κοινωνικά και στα πολιτιστικά δεδομένα. Ο ολοκληρωτισμός είναι μονάχα το προκεχωρημένο φυλάκιο αυτού του προτάγματος κυριαρχίας –που άλλωστε αντιστρέφεται μέσα στην ίδια του την αντίφαση, αφού ακόμα και η περιορισμένη εργαλειακή ορθολογικότητα του κλασικού καπιταλισμού γίνεται στους κόλπους του ανορθολογικότητα και παραλογισμός, όπως έδειξαν ο σταλινισμός και ο ναζισμός.
Κορνήλιος Καστοριάδης

Ι. Μια νέα οπτική γωνία
Συνηθίζουμε να λέμε ότι η άνοδος του φασισμού/νεοναζισμού/ολοκληρωτισμού[1] τελεί σε μεγάλο βαθμό σε συνάρτηση με το υπάρχον καθεστώς και τις επιδιώξεις της κυρίαρχης τάξης. Συγκεκριμένα, προβάλλεται σταθερά η ερμηνεία εκείνη, σύμφωνα με την οποία, η δράση των φασιστικών ομάδων εξυπηρετεί τις πολιτικές και άλλες επιδιώξεις της άρχουσας τάξης κατά την διεξαγωγή της ταξικής πάλης.

Το ΟΧΙ με άλλη ματιά

Το μεταξικό καθεστώς με το βλέμμα του Γ. Σεφέρη 

[...] Αυτά λέει λοιπόν ο Γ. Σεφέρης. "Σε τέτοια χάλια είχαμε φτάσει..."

Αυτός ήταν ο πατριωτισμός των τότε "Ελλήνων εθνικιστών", την ώρα που ο λαός έδινε την ψυχή και το αίμα του στο μέτωπο.

Αν μας ζητούσε κανείς να πούμε "πως και γιατί" ο Ι. Μεταξάς είπε το περίφημο "ΟΧΙ" στον πρέσβη της Ιταλίας Γκράτσι εκείνο το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου του 1940, θα λέγαμε πολύ απλά:
Το είπε γιατί με βάση τη σκληρή λογική της εποχής την οποία εξέτασε προσεκτικά από όλες τις πλευρές (είχε αρχίσει ο 2ος Παγκόσμιος πόλεμος και μαζί το ξανασχεδίασμα του χάρτη της Ευρώπης), παρότι μέσα του ήθελε να πει ΝΑΙ, κάτι τέτοιο ήταν εντελώς αδύνατο και παράλογο. Και βέβαια ο Ι. Μεταξάς μπορεί να ήταν φασίστας, αλλά παράλογος δεν ήταν. Κάθε άλλο μάλιστα.
Οι παρακάτω δηλώσεις του εκείνων των χρόνων λένε τόσα όσα χρειάζονται για να καταλάβουμε.

Στις 3 Μαρτίου του 1934 ο Ι. Μεταξάς στο Συμβούλιο των Πολιτικών αρχηγών: «Αν και είναι βεβαίως παράτολμον εις την πολιτική να δημιουργή κανείς δόγματα, η Ελλάς δύναται να θέση ως δόγμα πολιτικόν ότι εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνου εις το οποίον θα ευρίσκετο η Αγγλία. Δυνάμεθα τούτο να το θεωρήσωμεν ως δόγμα. Εγώ τουλάχιστον το ασπάζομαι»