Ο σκληρός πυρήνας του κράτους..

Είναι ο σκληρός πυρήνας του κράτους, ηλίθιε!

Την στιγμή που μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας θρηνεί για τον χαμό εννέα παιδιών και τριών γυναικών στα νερά του Αιγαίου, ο ψυχίατρος του Ναζιστικού κόμματος, που εξέδιδε τα πιστοποιητικά βάση των οποίων έπαιρναν όπλα οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, επιστρέφει στη θέση του. Τη στιγμή που οι φωτογραφίες του πατέρα μετανάστη εργάτη με τα τρία πνιγμένα παιδιά, κατακλύζουν το διαδίκτυο, οι κάθε λογής ακροδεξιοί, φασίστες, κονφορμιστές ή απλά άρρωστοι πνευματικά, έχουν ως επιχείρημα το περιβόητο “..μα τι θέλετε επιτέλους… να ανοίξουμε τα σύνορα..;”.

Θα μπορούσαν όλα αυτά να ήταν ένα κακό όνειρο. Όμως, αποτελούν καθημερινή πραγματικότητα για χιλιάδες μετανάστες εργάτες όπως αποτελούν και την επίσημη -ανομολόγητη- πολιτική του ελληνικού κράτους για την παρανομοποίηση της εργασίας των μεταναστών εργατών.

Ένας απολογισμός μιας τραγωδίας, που δεν έχει τέλος

Απ’ τη Λαμπεντούζα και την Παγανή ως τη Μόρια

Λίγο έξω απ’ το νησάκι της Λαμπεντούζα στην Ιταλία, η θάλασσα «ξέβρασε» διακόσια έντεκα ανθρώπινα πτώματα προσφύγων, ενώ την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, εκατό πενήντα ακόμα ψυχές αγνοούνται. 

Ένας απολογισμός μιας τραγωδίας, που δεν έχει τέλος. Σήμερα στη Λαμπεντούζα, χθες στη Λέσβο, στη Σάμο, στον Έβρο... Μια ατέλειωτη σειρά χιλιάδων θανάτων στους τσιμεντένιους φράκτες-τείχη, στα σαπιοκάραβα των σύγχρονων δουλεμπόρων και στις φουρτουνιασμένες θάλασσες της Μεσογείου.

Στην ταινία «Welcome» του Γάλλου σκηνοθέτη Philippe Lioret, που διαπραγματεύεται την προσπάθεια ενός μετανάστη «Χωρίς Χαρτιά» να περάσει από το Καλαί στο Ντόβερ διασχίζοντας τη Μάγχη κολυμπώντας, είναι τόσο μεγάλη η δίψα του πρωταγωνιστή μετανάστη για να ζήσει με την αγαπημένη του στην Αγγλία, που ο εκπαιδευτής και προστάτης του στη Γαλλία, που υποδύεται ο Vincent Lindon, λέει σε μια σκηνή του έργου στην εν διαστάσει σύζυγό του: «Σκέψου πως θέλει να πάει κοντά στην κοπέλα του περνώντας τη Μάγχη κολυμπώντας, ενώ εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να σε διεκδικήσω ούτε περνώντας στο απέναντι πεζοδρόμιο».

1 ζωή =1,40 ευρώ, χωρίς εισιτήριο

Soviet shot n.9: 1 ζωή =1,40 ευρώ, χωρίς εισιτήριο

του Ονειρμού

Το παιδί χωρίς εισιτήριο έχασε τη ζωή του για 1,40 ευρώ. Αδιανόητο. Είναι αδύνατη η ισοδυναμία μιας ζωής με 1,40 ευρώ. 

Μολονότι νοητή, αν όχι και ευτελής σε έναν κόσμο που χιλιάδες δολοφονημένοι άμαχοι σε καιρό πολέμου ισοδυναμούν με μερικά βαρέλια πετρέλαιο. Το κοινό των δύο περιπτώσεων είναι η καταστολή, που κρύβεται πίσω από μια τέτοια ισοδυναμία.

Η υπολογισμένη και αποτιμημένη σε χρήμα ισοδυναμία μιας ζωής με ένα ποσοτικό μέγεθος αποκρύπτει την καταστολή, σε κάθε περίπτωση, της εξαναγκασμένης μετατροπής της ζωής σε χρηματική τιμή: πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή όταν δεν είναι άλλο παρά εργασιακή δύναμη, πόσο κοστίζει η παιδική εργασία, ή πόσο κοστίζουν τα παιδιά που πεθαίνουν από ασιτία ή επειδή δεν έχουν νερό, κάθε μερικά δευτερόλεπτα. Το παιδί στο Τρόλεϋ βίωσε την καταστολή από τον ελεγκτή, από την κατάσταση, από τον κοινωνικό κόσμο, έπαιξε κορώνα γράμματα τη ζωή του, σκοτώθηκε, έτσι που τελικά έγινε η ανταλλαγή, ίσχυσε η ισοδυναμία: 1 ζωή=1,40 ευρώ.

Σκέφτεσαι τον Ελεγκτή. Θα μπορούσε να είναι βγαλμένος από κάποιο έργο του Κάφκα.

Μ-ΕΡΤ-ικό από βλακεία...

Μ-ΕΡΤ-ικό από βλακεία και χαρά... 
 
του Διονύση Ελευθεράτου

Ας αναλογιστούμε: Ποιες «παρακατα­θήκες» θα έμεναν αναπάντητες, εάν το «αποφασίζομεν, διατάσσομεν, κλείνομεν την ΕΡΤ και απολύομεν 2.600 αν­θρώπους» αποδεικνυόταν ένας ακόμη άνετος καθεστωτικός καλπασμός, στα λιβάδια του κοινωνικού φόβου;

Δεν έχουμε παρά να μεταφέρουμε το βα­σικό «σκεπτικό» της θανατικής καταδίκης της ΕΡΤ στο σύνολο των «υποδίκων» της Ελλά­δας των Μνημονίων: Για περισ­σότερα -και με λιγότερη χρονο­τριβή- λουκέτα σε νοσοκομεία, σχολεία ή σε δημοτικές υπηρε­σίες, δεν θα χρειαζόταν η παρα­μικρή ειδική «θεσμική» επίφα­ση. Ούτε καν προχειροφτιαγμένες «μελέτες» που θα «τεκμηρί­ωναν» διάφορες «επικαλύψεις» ή «καλύψεις αναγκών από άλ­λες, κοντινές μονάδες». Θα αρ­κούσε η «αδιαφάνεια». Θα μπο­ρούσε η κυβέρνηση π.χ. να καταργήσει νοσοκομεία, με την απλή αιτίαση -βάσιμη ή μη- για «παρατράγουδα» στις προμήθει­ες υλικού.

Τραβηγμένο; Καθόλου. Κυ­βερνητικό «κεκτημένο» θα ήταν - και μάλιστα ακλόνητο- , εάν έλειπε η μάχη για την ΕΡΤ. Επειδή δε ο «κοι­νωνικός αυτοματισμός» είναι άχρηστος εάν δεν αλλάζει η φορά του, φανταζόμαστε με πόση ευ­κολία θα αντέστρεφε την «επιχειρηματολογία» της η εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Άννα Ασημακοπούλου... Τι είπε προσφάτως η ερίτιμος κυρία, ανερυθρίαστα; 'Οτι αν κλείνει ένα σχολείο στο Μπουρνάζι, ευθύνονται τα προνόμια των εργαζομένων της ΕΡΤ!

Η κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν είναι σχήμα λόγου

Φόβος και δουλεμπόριο-Νταχάου έκανε τον Πειραιά η Cosco-Απολύουν όποιον διαμαρτύρεται! 
 

Στην περίπτωση της Cosco στον Πειραιά η κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι καθημερινή πραγματικότητα για εκατοντάδες εργαζόμενους που προσλαμβάνονται μέσω εργολάβων – δουλεμπόρων κι απολύονται με την μεγαλύτερη ευκολία αν διαμαρτυρηθούν για τις μεσαιωνικές σχέσεις εργασίας. Μάρτυρας ο Δημήτρης Μπατσούλης που απολύθηκε επειδή διεκδίκησε τα δικαιώματα του: να δουλεύει σε ένα ασφαλές εργασιακό περιβάλλον. Έκτοτε έχει προσφύγει δικαστικά εναντίον της εργοδοσίας. 

Συνέντευξη στον Λεωνίδα Βατικιώτη

-    Ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας στην Cosco;

-  Ερχόμενη στην Ελλάδα η Cosco δε λειτούργησε όπως κάθε συνηθισμένος εργοδότης. Δεν προσέλαβε συγκεκριμένο προσωπικό με πλήρη σχέση εργασίας, δεν έκανε συλλογική σύμβαση, δεν πήγε σε μια διαδικασία εκπαίδευσης και κατάρτισης και ν’ αρχίσει να λειτουργεί. Τι κάνει; Δουλεύει όσο πιο ευκαιριακά μπορεί. Δηλαδή απ’ τους 600 -700 εργαζόμενους που πρέπει να δουλεύουν, γύρω στους 200 – 250 δουλεύουν με πλήρη σχέση εργασίας, με ατομικές συμβάσεις πάντα κατευθείαν με τη ΣΕΠ (Σταθμός Εμπορευματοκιβωτίων Πειραιά), όπως λέγεται η θυγατρική της Cosco. Κι από κει και πέρα έκανε την επιλογή να δουλεύει μ’ ένα σύστημα υπεργολάβων.

Bιομηχανία κατασκευής «επίορκων» υπαλλήλων!

του Μανώλη Λαμτζίδη*

Η στελέχωση της ελληνικής διοίκησης από έναν αριθμό «παραβατικών» δημοσίων υπαλλήλων είναι σύμπτωμα και εκδήλωση του μεταπολιτευτικού κράτους δομημένου σε «πελατειακά» πρότυπα και δομές!

Ο δημ. υπάλληλος «πελάτης» του «γαλαζοπράσινου» πολιτικού, πίστευε ότι είχε την άνεση να «παραβαίνει» τον όρκο του και να παρανομεί. Και κατά κανόνα απολάμβανε και «ασυλία» από τους «γαλαζοπράσινους» συνδικαλιστές.

Από την άλλη η υποχρηματοδοτούμενη δικαιοσύνη με ρυθμούς «χελώνας» μετά από επτά ή οκτώ χρόνια αποφαινόταν «αμετάκλητα» για την ενοχή του. Το ίδιο και η πειθαρχική δικαιοσύνη.

Από αυτό το σημείο όμως μέχρι του σημείου με βάση το νόμο Μανιτάκη (4093/2012) να ενοχοποιούνται και να στοχοποιούνται καθημερινά όλοι σχεδόν συλλήβδην οι δημόσιοι υπάλληλοι ως «επίορκοι» υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα.

Για να ικανοποιήσει η κυβέρνηση τις απαιτήσεις της Τρόικας για μαζικές απολύσεις δημοσίων κατάργησε το «τεκμήριο αθωότητας» (όλοι θεωρούνται αθώοι μέχρι να αποδειχθούν ένοχοι και όχι το αντίθετο), και επεξέτεινε το δραστικό μέτρο της θέσης σε αργία και διαθεσιμότητας όχι μόνο στις περιπτώσεις δίωξης για κακουργήματα, αλλά και σε μια σειρά πλημμελημάτων που δεν έχουν καμία σχέση με την παράβαση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων. Οι υπάλληλοι τίθενται έτσι σε αυτοδίκαιη αργία χωρίς την κρίση του Υπηρεσιακού Συμβουλίου, μόνο με την άσκηση δίωξης εναντίον τους.

Πως γίνεται η εκπαίδευση των "υπηκόων" να ζουν με το φόβο

"Αγαπητοί επιβάτες, παρακαλείστε να προσέχετε τα προσωπικά σας αντικείμενα"
 
του Μάρκου

Οι περιφράξεις και οι αποκλεισμοί δε δημιουργούνται μονάχα υψώνοντας τείχη και φράχτες. Μια φωνή από τα μεγάφωνα αρκεί για να χαρακτηρίσει έναν τόπο ως επικίνδυνο και να διαμορφώσει το καθεστώς επιτήρησης του. 
Στο μετρό, η φωνή που μας παρακαλεί να προσέχουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα από το Μοναστηράκι μέχρι τον Ευαγγελισμό, στο Σύνταγμα, το Πανεπιστήμιο και την Ομόνοια, σκοπό έχει να εντάξουμε στην καθημερινότητά μας το φόβο και να κοιτάμε το διπλανό μας με μισό μάτι, ειδικά αν αυτός είναι λίγο πιο μελαμψός και γενικότερα δεν ταιριάζει με τα στάνταρ της κανονικότητας με την οποία θα έπρεπε να συνταξιδεύουμε.

Την εποχή της καπιταλιστικής κρίσης και της επακόλουθης νόμιμης εξαθλίωσης και λεηλασίας των ζωών μας από τους κρατικούς μηχανισμούς και τους εντολείς τους, ανασύρονται από το παρελθόν αλλά και επινοούνται πολλοί και διάφοροι νέοι τρόποι εμφύσησης του φόβου και επίτευξης του αποπροσανατολισμού. 

Από τη μία η κρατική βία καταστέλλει κάθε προσπάθεια αντίστασης στην άθλια κανονικότητα που βιώνουμε και κάθε μορφή διεκδίκησης ενός διαφορετικού κόσμου. 
Από την άλλη ο ιδεολογικός πόλεμος υπέρ της νεοφιλελεύθερης τροπής των πραγμάτων, υπέρ της ανάπτυξης και της αναλωσιμότητας των ζωών μας, καλά κρατεί από τα MME.

Η Ευρώπη του φόβου

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
 
Παρ’ ότι η Ευρώπη κατά τις μεταπολεμικές δεκαετίες συμπεριφερόταν σαν το νησί της χαράς, στην πραγματικότητα οικοδομήθηκε πάνω στον φόβο. Μια ορατή πηγή του φόβου μέχρι το 1989 ήταν για την τότε ΕΟΚ η ύπαρξη ανταγωνιστικού πόλου στην ίδια ήπειρο, αυτού που -κατ’ ευφημισμόν- αποκαλείτο υπαρκτός σοσιαλισμός. Ωστόσο, ο υπαρκτός καπιταλισμός της Ευρώπης, που στον πυρήνα του ήταν κυρίως ο γαλλογερμανικός άξονας, αντλούσε τα οικοδομικά του υλικά από πέντε θεμελιώδεις φοβίες που διαπέρασαν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες από τον Α΄ μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο πρώτος φόβος είναι αρχέγονος, αλλά την περίοδο 1939-1945 απέκτησε διάσταση υπαρξιακή για την ανθρωπότητα: ήταν ο φόβος του θανάτου, της ολοκληρωτικής καταστροφής, ενσαρκωμένης κυρίως στη ναζιστική θηριωδία. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες με αρκετή προθυμία εκχώρησαν σταδιακά κομμάτια εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας τους προκειμένου να αποτραπεί η επανάληψη του εφιάλτη. Κάτι αντίστοιχο, εξάλλου, γινόταν παράλληλα στην ανατολική Ευρώπη με την KOMEKON, έστω κι αν εκεί οι κυριαρχίες των χωρών εκχωρήθηκαν μέχρι εξαφανίσεως.

To 1/3 θα γλιτώσει;

του Οδυσσέα Ιωάννου

Απογοήτευση νιώθει μόνο όποιος έπεσε από τα σύννεφα. Όποιος μεγάλωσε με την Ιστορία των σχολικών βιβλίων και τράφηκε με όλα τα γλυκάδια της κολακείας για τον λαό του, το αίμα του, τους προγόνους του. Tον μύθο πως σε όλα τα όμορφα υπήρχε λαός ενωμένος και σε όλες τις καταστροφές κάποιες προδοτικές και ανίκανες μειοψηφίες. 

Έτσι, δεν διαβάσαμε για το σημαντικό μέρος του ελληνικού λαού που, αν περνούσε από το χέρι του, δεν θα έμπαινε σε πόλεμο με τους Ιταλούς το ’40, γιατί τα αντικομμουνιστικά του αντανακλαστικά ήταν ισχυρότερα από την εναντίωσή του στον Χίτλερ. Ούτε για το ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό που μια χαρά την έβγαζε με τη χούντα των συνταγματαρχών, κοιτούσε τη δουλίτσα του και σίγουρα δεν αξίζει την αυθαίρετη άθροισή του στον “ενωμένο λαό” που έριξε τη Χούντα. 
Αλλά και Ιστορία να μην ξέρει, υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι να σε βγάλουν στην κοινότοπη διαπίστωση πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι, που δεν σκέφτονται σαν κι εσένα.

Όπως το ψήφισαν, έτσι θα το εφαρμόσουν;

Στο γύψο του φόβου, της βίας και της προπαγάνδας.

του Δημήτρη Υφαντή.

Η γεύση που αφήνουν τα γεγονότα της εβδομάδας είναι πικρή. Το ζοφερό περιβάλλον στους δρόμους, σε αντιδιαστολή με το χαζοχαρούμενο κλίμα της υπερψήφισης μέσα στο Kοινοβούλιο, αποτύπωσαν το βαθύ ρήγμα που βιώνει η κοινωνία. Αλλά δεν πρόκειται μόνο περί αυτού. 

Είναι κοινή πεποίθηση πως όσα «εκεί μέσα» αποφασίζονται, θα υλοποιηθούν στην κυριολεξία πάνω μας, συνθλίβοντας όχι μόνο τους βασικούς όρους εργασίας και ζωής, αλλά και δίνοντας τη χαριστική βολή στην ανάπηρη, πια, δημοκρατία. Οι εγκληματικές επιθέσεις των ΜΑΤ της 11ης Μάη αποδεικνύεται, σήμερα, πως ήταν προοίμιο για όσα ακολούθησαν. 

Το σκηνικό του τρόμου που επιδέξια έστησε και η ωμή βία, που με λύσσα εξαπέλυσε η κυβέρνηση στην Αθήνα το διήμερο 28 και 29 Ιούνη δεν αποτέλεσαν μία από τις συνήθεις κλιμακώσεις της καταστολής, στις οποίες επιδίδεται η εξουσία απέναντι σε μαζικές κινητοποιήσεις. Έχουμε μπει σε νέο στάδιο.