γράφει ο Michael Theodosiadis
Οκτώβριος 2010: Θύελλα αντιδράσεων ξεσπά έπειτα
από τις δηλώσεις της Γερμανίδας Καγκελάριου Άντζελα Μέρκελ, αναφορικά
με το μεταναστευτικό ζήτημα και την πολυπολιτισμική Δυτική
πραγματικότητα: «Η Γερμανία είναι μία χώρα που ζήτησε εργάτες τη
δεκαετία του ΄60. Για λίγο κοροϊδεύαμε τον εαυτό μας ότι οι μετανάστες
αυτοί δεν θα έμεναν και θα έφευγαν κάποια στιγμή. Η αντίληψη ότι θα
γινόμασταν «πολυεθνική» (χώρα) και ότι θα ζούσαμε ευτυχισμένοι ο ένας
δίπλα στον άλλο απέτυχε» Στον ίδιο τόνο, «το κρατικό μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας απέτυχε» διαμήνυσε, επίσης, από το Μόναχο λίγους μήνες αργότερα ο πρωθυπουργός της Βρετανίας.
Η ομιλία του σήκωσε κύμα έντονων διαφωνιών από την πλευρά της
αντιπολίτευσης του Εργατικού Κόμματος αλλά και της μουσουλμανικής
κοινότητας της Αγγλίας, καλωσορίστηκε όμως από ξενοφοβικά κόμματα και
ρατσιστικές οργανώσεις της Ευρώπης. Μάλιστα, μέλη της English Defence
League (που την ίδια μέρα διαδήλωναν στο Λούτον ενάντια στην
«ισλαμοποίηση» της Βρετανίας) εξέφρασαν ανοιχτά την ικανοποίησή τους
αναφορικά με τις δηλώσεις αυτές οι οποίες βέβαια αποτελούν αναπόσπαστο
κομμάτι της αποπροσανατολιστικής ρητορείας των ακροδεξιών λαϊκιστών, για
τους οποίους οι μετανάστες και οι εθνικές μειονότητες συνιστούν την
κατεξοχήν απειλή στα εθνικά συμφέροντα μιας χώρας, στρέφοντας έτσι την
κοινωνική οργή και την αγανάκτηση ενάντια σε αλλοεθνείς ή αλλόφυλους,
προς κάποιον ακίνδυνο (για τα καπιταλιστικά συμφέροντα) στόχο.