Η αραβική επανάσταση - θα τολμήσουμε άραγε να ονομάσουμε έτσι τις εξεγέρσεις και τις υπόλοιπες διαμαρτυρίες που αναπτύσσονται στα νότια της Μεσογείου;- δεν παύει να προκαλεί έκπληξη, ακόμη και θαυμασμό. Λόγω του δυναμισμού της, καταρχήν, τον οποίο ουδείς είχε προβλέψει. Με την αποφασιστικότητά της, επίσης, που αιφνιδιάζει όλο τον κόσμο. Και μετά, κυρίως, λόγω της απουσίας επικεφαλής. Ο αραβικός λαός αρεσκόταν στη λατρεία του «ζαΐμ» του, του ηγέτη του. Κυρίως στην Αίγυπτο. Ο Νάσερ μάγευε τα πλήθη. Εκατομμύρια πολίτες παρακολούθησαν την κηδεία του, το 1970, ξεχνώντας ή συγχωρώντας τις χειροπιαστές του αποτυχίες.
