Αίγυπτος - Εξέγερση και πραξικόπημα

[....] Τη διασάλευση της «δημοκρατικής» (βλέπε κοινοβουλευτικής) ομαλότητας τη θεωρούν σημαντικότερο συμβάν από μια εξέγερση δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που εντάσσεται μάλιστα σε μια αλληλουχία εξεγέρσεων σε διάφορα σημεία του πλανήτη, μια αλληλουχία που πιθανόν να σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας σημαντικής επαναστατικής ιστορικής περιόδου. 

[...] Απολύτως δικαιολογημένα πανηγύρισαν οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία Ταχρίρ και στην υπόλοιπη χώρα την πτώση μιας ακόμα ανάλγητης και ανίκανης κυβέρνησης. Από την άλλη μεριά η πραξικοπηματική στρατιωτική επέμβαση έγινε όχι γιατί η κυβέρνηση Μόρσι αμφισβητούσε τα συμφέροντα των ισχυρών παιχτών της περιοχής, αλλά γιατί δεν μπόρεσε να αποτρέψει την κλιμάκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας και κινητοποίησης, όπως είχε ως έργο να κάνει με τις ευχές του κατεστημένου. Η κυβέρνηση Μόρσι απέτυχε στην αποστολή της και οι ελίτ έπρεπε να βρουν ικανότερο πολιτικό προσωπικό για τη διασφάλιση μιας στοιχειώδους έστω κοινωνικής συναίνεσης ή ανοχής που θα επιτρέψει την απρόσκοπτη  πραγμάτωση των στρατηγικών τους επιδιώξεων. 

του Σπύρου Ραυτόπουλου

Για πολλούς σχολιαστές το πιο αξιοσημείωτο γεγονός στην Αίγυπτο  είναι αρνητικό: η πραξικοπηματική επέμβαση του στρατού. Τη διασάλευση της «δημοκρατικής» (βλέπε κοινοβουλευτικής) ομαλότητας τη θεωρούν σημαντικότερο συμβάν από μια εξέγερση δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που εντάσσεται μάλιστα σε μια αλληλουχία εξεγέρσεων σε διάφορα σημεία του πλανήτη, μια αλληλουχία που πιθανόν να σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας σημαντικής επαναστατικής ιστορικής περιόδου. Το σοκ και η ενόχλησή τους δεν προέρχονται όμως μόνο από τη επέμβαση του στρατού. Προέρχονται και από τη διαπίστωση ότι η κοινωνία σε κάποιες περιόδους και συνθήκες σαν τις σημερινές μοιάζει να ξεπερνάει τα οργανωτικά σχήματα στα οποία οι ίδιοι πιστεύουν και με τα οποία κάποιοι συνδέουν τις προσωπικές πολιτικές και επαγγελματικές τους διαδρομές. Αυτός είναι και ο λόγος που τα μεγαλύτερα τμήματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς θεωρούν (και σωστά) τα αυθόρμητα κινήματα διαταραχές του πολιτικού ρου, ασύμβατες με τη δική τους πολιτική υπόσταση. Οι μεγάλες εξεγέρσεις δεν περιμένουν κομματικές εγκρίσεις, δεν χρειάζονται παραταξιακές σφραγίδες, αψηφούν τις πολιτικές ηγεσίες, αγνοούν τις εκλογικές επετηρίδες και τις πολιτικές νόρμες. Κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιχειρεί να πετύχει ή να διατηρήσει το πολιτικό κατεστημένο: τη δημιουργία σιωπηλών μαζών που έχουν μόνο το δικαίωμα εκλογής πολιτικών διαχειριστών. Οι συνθήκες ζωής και οι επιδιώξεις ενός λαού είναι σύμφωνα με την δυτική πολιτική παράδοση και την κοινοβουλευτική ορθοδοξία ζητήματα που η διαχείρισή τους εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα ολιγαρχιών, εξουσιοδοτημένων ιεραρχικών οργάνων και εκλεγμένων αντιπροσώπων και προβλέπεται σε κομματικά προγράμματα και στρατηγικές εξουσίας. Οι εξεγέρσεις δείχνουν αντιθέτως πως συστήματα σχεδόν πλήρους πολιτικής ετερονομίας όπως αυτά που γνωρίσαμε δεν λειτουργούν.

Μαθαίνουμε λοιπόν μέσω τμήματος της ελληνικής αριστερής -και όχι μόνον- αρθρογραφίας ότι οι διαδηλωτές που πανηγύρισαν την ανατροπή του καθεστώτος  στην Αίγυπτο αποτελούν μάζες παραπλανημένων, οι οποίες αυτό που επικροτούν είναι απλώς ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Είχαν βέβαια προηγηθεί οι παραπλανημένοι που απογοήτευσαν (πάντα με εκλογικούς όρους) την αριστερά ψηφίζοντας τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και φέρνοντας τον Μόρσι στην εξουσία. Οι σημερινοί παραπλανημένοι τοποθετούνται αντίθετα σε μια κοσμική αστική αντιπολίτευση, ίσως διαποτισμένη σε σημαντικό βαθμό από τη νοσταλγία του καθεστώτος Μουμπάρακ. Με άλλα λόγια 33 εκατομμύρια διαδηλωτών τάσσονται λόγω συμφερόντων ή απερισκεψίας υπέρ του παλιού καθεστώτος ή του στρατιωτικού κατεστημένου,  υπέρ των συμφερόντων των Αμερικανών, του Ισραήλ και του ιμπεριαλισμού!

Αυτό που απασχολεί πολλούς αναλυτές δεν είναι η νέα συγκλονιστική λαϊκή κινητοποίηση στην Αίγυπτο. Αυτή την κινητοποίηση η οποία και μόνο λόγω του όγκου της καταγράφεται ασφαλώς σήμερα ως σημαντικό κεφάλαιο της παγκόσμιας ιστορίας, τη θεωρούν προφανώς έλασσον πολιτικό συμβάν συγκρίνοντάς την με μια από τις συνέπειές της, την ανάληψη στρατιωτικής δράσης στο προσκήνιο! Όσο η δράση του στρατού και της αστυνομίας περιοριζόταν στο παρασκήνιο με εξαφανίσεις και βασανιστήρια πολιτών, με εγχειρήσεις χωρίς αναισθητικό σε τραυματισμένους διαδηλωτές και επιθέσεις ακόμα και μέσα σε νοσοκομεία, ο δημοκράτης Μόρσι, παρά τα παράπονά του για το στρατό, φρόντιζε να ανταμείβει στρατιωτικά στελέχη με προαγωγές σε ένα αναίσχυντο και προκλητικό παζάρι διατήρησης της εξουσίας του. Αλλά επειδή το να βγεις με το υπόλοιπο πλήθος στους δρόμους και να ζητήσεις εδώ και τώρα ανατροπή ενός καταπιεστικού καθεστώτος με συγκεκριμένες -ακόμα μάλιστα και με καταγεγραμμένες διεκδικήσεις- δεν εμπίπτει στο κοινοβουλευτικό τελετουργικό, ενώ ακόμα χειρότερα, μπορεί να επιφέρει και στρατιωτική δικτατορία, καλύτερα να κάτσεις στα αυγά σου, «να οργανωθείς» (εννοείται κομματικά και παραταξιακά) και την επόμενη φορά να ψηφίσεις σωστά! Αυτή είναι με δυο κουβέντες η κυριαρχούσα λογική.

Βασική προτεραιότητα των σύγχρονων ολιγαρχιών είναι η προάσπιση της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, διότι αποδείχτηκε ιστορικά ότι ο ασφαλέστερος τρόπος διαιώνισης του ταξικού διαχωρισμού υπέρ τους, είναι η ύπαρξη ενός νομιμοποιητικού πολιτικού θεσμικού πλαισίου που δίνει στις μάζες την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στη διαμόρφωση πολιτικής και αφήνει εν λευκώ στις ιεραρχίες την πραγματική διακυβέρνηση. Αυτό λοιπόν που εν προκειμένω θεωρούν σημαντικό διάφοροι αναλυτές, αριστεροί και μη, είναι όχι οι βαθύτερες αιτίες και η ίδια η εκδήλωση μιας ακόμα εξέγερσης που εντάσσεται σε ένα διαρκώς διευρυνόμενο εξεγερσιακό τόξο, αλλά το  φόντο και τα συμπαρομαρτούντα: η βεντέτα μεταξύ κοινωνικών ομάδων, ο εντοπισμός υποκινητών, η αποκάλυψη της υπονομευτικής δράσης του προηγούμενου καθεστώτος, ο ύποπτος ρόλος του Αλ Ζαζίρα και των υπόλοιπων ΜΜΕ, ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ.

Κάποιοι έσπευσαν να πουν ότι η κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας «έπρεπε να πέσει» διότι ήταν εμπόδιο στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των Αμερικανών. Ή δεν διάβασαν το κείμενο των εξεγερμένων Tamarod ή τους διέφυγε η καταληκτική του αιτίαση: «Σας απορρίπτω…. γιατί η Αίγυπτος ακολουθεί ακόμα τα βήματα των ΗΠΑ». Άλλωστε το πόσο εμπόδιζε η κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας τα σχέδια της Δύσης μας το είπε ο ίδιος ο Ομπάμα, ο οποίος πριν καλά-καλά αλλάξει χέρια η εξουσία κάλεσε τους στρατιωτικούς να την παραδώσουν αμέσως πίσω στη «δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση Μόρσι»! Κάποιοι άλλοι δεν είδαν στην κινητοποίηση παρά μια ρεβάνς των κοσμικών αστικών  και μικροαστικών στρωμάτων, παραγνωρίζοντας ότι το κείμενο του κινήματος Tamarod  συνυπέγραψε και μεγάλος αριθμός ισλαμιστών.

Σήμερα, μερικά μόλις εικοσιτετράωρα μετά την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, γίνεται πια ξεκάθαρο ότι τα συμφέροντα των προστατών της περιοχής δεν κινδύνευαν άμεσα ούτε από το καθεστώς Μουμπάρακ ούτε από την κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Κινδύνευαν από το γεγονός ότι κανένα από τα καθεστώτα αυτά δεν κατάφερε να αποσπάσει την επιθυμητή για το σύστημα κοινωνική νομιμοποίηση. Το πρώτο καθεστώς την είχε απολέσει προ δεκαετιών με αποτέλεσμα την προηγούμενη εξέγερση, ενώ το δεύτερο δεν κατάφερε να την ξανακερδίσει για λογαριασμό του κατεστημένου με αποτέλεσμα την πρόσφατη ανατροπή. Τα σχέδια των διεθνών τραπεζιτών, των πολυεθνικών και των λοιπών ελίτ, στα οποία περιλαμβάνεται η περαιτέρω εκμετάλλευση και γεωπολιτική χρησιμοποίηση της Αιγύπτου και η ομηρία του λαού της, κινδύνεψαν και εξακολουθούν να κινδυνεύουν μόνο λόγω τέτοιων εξεγέρσεων, λόγω της λαϊκής ανυπακοής, λόγω της αμφισβήτησης μιας έξωθεν και άνωθεν επιβαλλόμενης πολιτικής ομαλότητας με κοσμικό, στρατιωτικό ή ισλαμικό περίβλημα. Κινδύνεψαν επειδή ο καταπιεσμένος Αιγυπτιακός λαός δεν έδειξε να τρώει το κουτόχορτο της κοινοβουλευτικής παρωδίας που επιχείρησαν -και σίγουρα θα ξαναεπιχειρήσουν αργά ή γρήγορα- να του πουλήσουν ως δημοκρατία.

Έτσι ανέλαβε προληπτικά δράση ο στρατός, αφενός εμφανιζόμενος στις μάζες ως παραδοσιακός προστάτης λαού και έθνους και αφετέρου ικανοποιώντας φίλους του και υπενθυμίζοντας σε αμφισβητίες εντός των μεγάλων δυνάμεων ότι παραμένει ο καταλληλότερος συνομιλητής και εγγυητής των συμφερόντων τους, με τα ισχυρά φιλοδυτικά τμήματα του οποίου οφείλουν πάντα να διαπραγματεύονται προς αμοιβαίο όφελος. Όταν οι κοινοβουλευτικές παραστάσεις εξελίσσονται σε φιάσκο οι ένοπλες δυνάμεις αποτελούν πάντα χρυσές εφεδρείες του συστήματος.

Οι θρηνωδίες για το τέλος της… δημοκρατικής κυβέρνησης Μόρσι, ακούγονται εντελώς φάλτσες στα αφτιά της πλειονότητας των Αιγυπτίων πολιτών που ζουν με τις οικονομικές συνέπειες από την αποπληρωμή ληστρικών δανείων στους διεθνείς τραπεζίτες, με τους εκβιασμούς του ΔΝΤ, με τις συνέπειες των συνθηκών του ελεύθερου εμπορίου βιομηχανικών και γεωργικών προϊόντων με την ΕΕ, με την αυξανόμενη ανεργία, με την ελλειμματική δημόσια υγεία και εκπαίδευση, με τη συμμετοχή στον αποκλεισμό των αδελφών τους της Γάζας, με την ατιμωρησία ενόχων για κατά συρροή εγκλήματα, με την κυβερνητική υποκρισία και τα αποτελέσματα από την επιμελή προσπάθεια διασφάλισης των διεθνών γεωπολιτικών και κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων στη χώρα, σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων και ελευθεριών.

Η λαϊκή εξέγερση στην Αίγυπτο έγινε για όλους τους προαναφερθέντες λόγους και απολύτως δικαιολογημένα πανηγύρισαν οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία Ταχρίρ και στην υπόλοιπη χώρα την πτώση μιας ακόμα ανάλγητης και ανίκανης κυβέρνησης. Από την άλλη μεριά η πραξικοπηματική στρατιωτική επέμβαση έγινε όχι γιατί η κυβέρνηση Μόρσι αμφισβητούσε τα συμφέροντα των ισχυρών παιχτών της περιοχής, αλλά γιατί δεν μπόρεσε να αποτρέψει την κλιμάκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας και κινητοποίησης, όπως είχε ως έργο να κάνει με τις ευχές του κατεστημένου. Η κυβέρνηση Μόρσι απέτυχε στην αποστολή της και οι ελίτ έπρεπε να βρουν ικανότερο πολιτικό προσωπικό για τη διασφάλιση μιας στοιχειώδους έστω κοινωνικής συναίνεσης ή ανοχής που θα επιτρέψει την απρόσκοπτη  πραγμάτωση των στρατηγικών τους επιδιώξεων.

Είναι ωστόσο βέβαιο πως καλού κακού διατηρούν πάντα σχέδια που προβλέπουν το ξέσπασμα εμφυλίου. Σε μια χώρα που λόγω οικονομικών συνθηκών, θρησκευτικών και κοινωνικών αντιπαλοτήτων, ανομίας, κρατικής αυθαιρεσίας και βίας μοιάζει με μπαρουταποθήκη, είναι αρκετά εύκολο να ξεσπάσει εμφύλιος κάτι που ήδη έχει γίνει σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Αυτός ο κίνδυνος άλλωστε θα μεγαλώνει στα επόμενα χρόνια και θα περιλαμβάνει όλο και περισσότερες χώρες. Παρά τις απρόβλεπτες συνέπειες από ένα τέτοιο ενδεχόμενο στην Αίγυπτο, τα αφεντικά του κόσμου φυσικά θα το προτιμούσαν αντί του ενδεχομένου εγκαθίδρυσης οποιασδήποτε κυβέρνησης υπό πραγματικό λαϊκό έλεγχο. 

Σε συνεννόηση με τους στρατιωτικούς θα επιχειρήσουν λοιπόν να επιβάλουν ένα νέο καστ θεατρίνων του κοινοβουλευτισμού, ικανότερων στην ερμηνεία του διπλού ρόλου που προβλέπουν τέτοιου είδους σενάρια: το ρόλο του δημοκράτη και το ρόλο του πιστού τοποτηρητή των συμφερόντων τους σε ένα κράτος-κλειδί για τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή. Ο θεατρικός αυτός εκδημοκρατισμός προβλέπει μάλιστα και δημοψήφισμα για έγκριση νέου συντάγματος της χώρας! Οι παραστάσεις απλώς διεκόπησαν προσωρινά διότι χρειάζονται μερικές ήσσονος σημασίας αλλαγές στο συγκεκριμένο σενάριο και στα πρόσωπα του έργου προκαλώντας την οργή των μέχρι χθες πρωταγωνιστών, Αδελφών Μουσουλμάνων. Ωστόσο ο πολιτικός θίασος συνεχίζει πυρετωδώς τις πρόβες στο παρασκήνιο. Ας περιμένουμε να δούμε τα τρέιλερ των νέων παραστάσεων, αλλά κυρίως τις αντιδράσεις της… πλατείας.

Το κίνημα Rebel και η νέα ανατροπή στην Αίγυπτο

Η προσπάθεια του κινήματος Rebel ξεκίνησε στις 28 Απριλίου του 2013 θέτοντας ως στόχο τη συλλογή 15 εκατομμυρίων υπογραφών μέχρι τις 30 Ιουνίου. Ωστόσο οι προσδοκίες ξεπεράστηκαν κατά πολύ αφού μέχρι τις 29 Ιουνίου 2013 είχαν μαζευτεί περί τα 22 εκατομμύρια υπογραφές! Έτσι φτάσαμε στην ανατροπή της κυβέρνησης Μόρσι και στις μεγαλειώδεις πορείες των εκατομμυρίων πολιτών που πανηγύρισαν χθες στις πόλεις της Αιγύπτου.

Γράφει ο πάροικος

Λέγεται ότι στο τελευταίο μόνο διάστημα που περιλαμβάνει την προεδρία του Μοχάμεντ Μόρσι στην Αίγυπτο οι δυνάμεις καταστολής σκότωσαν περισσότερους πολίτες από όσους είχαν σκοτωθεί κατά την 29χρονη αυταρχική διακυβέρνηση του Χόσνι Μουμπάρακ!

Με την αιγυπτιακή οικονομία υπό κατάρρευση, με ελλείψεις σε καύσιμα και ηλεκτρισμό, με την ατιμωρησία των ενόχων του προηγούμενου καθεστώτος και με νέο αυταρχισμό, η οργή του κόσμου δεν σταμάτησε να φουντώνει.

Το κίνημα ανυπακοής Tamarod (Rebel) που πρωταγωνίστησε στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού στην Αίγυπτο στρεφόταν κατά της πολιτικής της κυβέρνησης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και ζητούσε τη διενέργεια πρόωρων εκλογών. Οι διεκδικήσεις του συνοψίστηκαν σε ένα κείμενο που άρχιζε ως εξής:

«Σας απορρίπτω…. γιατί η ασφάλεια δεν έχει αποκατασταθεί ακόμα
Σας απορρίπτω…. γιατί δεν υπάρχει ακόμα τόπος για τον στερημένο
Σας απορρίπτω…. γιατί ζητιανεύουμε ακόμα δάνεια από το εξωτερικό
Σας απορρίπτω…. γιατί δεν υπήρξε ακόμα δικαιοσύνη για τους μάρτυρες
Σας απορρίπτω…. γιατί δεν έμεινε πια αξιοπρέπεια ούτε για μένα ούτε για την πατρίδα μου
Σας απορρίπτω…. γιατί η οικονομία κατέρρευσε και εξαρτάται μόνο από τη ζητιανιά
Σας απορρίπτω…. γιατί η Αίγυπτος ακολουθεί ακόμα τα βήματα των ΗΠΑ
………………………………………………………………»

Το αυθόρμητο αυτό κίνημα γιγαντώθηκε σε ελάχιστο χρόνο όταν ο κόσμος συνειδητοποίησε ότι οι ούτως ή άλλως περιορισμένης αποτελεσματικότητας διαμαρτυρίες και οι συγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία της χώρας μειώνονταν σε μαζικότητα εξαιτίας της αστυνομικής βίας κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους.

Η προσπάθεια του κινήματος Rebel ξεκίνησε στις 28 Απριλίου του 2013 θέτοντας ως στόχο τη συλλογή 15 εκατομμυρίων υπογραφών μέχρι τις 30 Ιουνίου. Ωστόσο οι προσδοκίες ξεπεράστηκαν κατά πολύ αφού μέχρι τις 29 Ιουνίου 2013 είχαν μαζευτεί περί τις 22 εκατομμύρια υπογραφές! Έτσι φτάσαμε στην ανατροπή της κυβέρνησης Μόρσι και στις μεγαλειώδεις πορείες των εκατομμυρίων πολιτών που πανηγύρισαν χθες στις πόλεις της Αιγύπτου.

Με παρέμβαση του στρατού ο Μόρσι τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό, το σύνταγμα ανεστάλη, η κυβέρνηση αντικαταστάθηκε με μεταβατική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του ανώτατου δικαστή Adly Mansou. Ο στρατηγός Abdul Fatah Saeed Hussein Khalil Al-Sisi σε διάγγελμά του προανήγγειλε κυβέρνηση συνεργασίας και αλλαγή του συντάγματος. Είχε προηγηθεί 48ωρη προθεσμία στην κυβέρνηση για επίλυση της πολιτικής κρίσης, στην οποία η κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας δεν ανταποκρίθηκε.

Λίγο μετά την ομιλία του στρατηγού, ο Μόρσι σε ένα σύντομο βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα προσέφυγε στις γνωστές απέλπιδες προσπάθειες στις οποίες καταφεύγουν συχνά οι διεφθαρμένοι ηγέτες πριν την οριστική πτώση τους: «Είμαι ο εκλεγμένος πρόεδρος της Αιγύπτου […] Μας έκλεψαν την επανάσταση […] Είμαι έτοιμος να καθίσω δίπλα με οποιονδήποτε και να διαπραγματευτώ με οποιονδήποτε […]»

Ο Μόρσι, όπως και κάθε τύραννος, έψαχνε την τελευταία στιγμή απεγνωσμένα κάποιον για να διαπραγματευτεί την διατήρηση της εξουσίας του.  Το μόνο που δεν του είχε περάσει από το μυαλό ένα χρόνο τώρα ήταν το να διαπραγματευτεί με το λαό του που τον εξέλεξε.

Φυσικά οι ΗΠΑ και ο Ομπάμα έσπευσαν να εκφράσουν την ανησυχία τους για την ανατροπή μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης…. Είναι γνωστές οι διαχρονικές ανησυχίες των αμερικανικών κυβερνήσεων για την… δημοκρατία αν και εκφράζονται έντονα και συνήθως έμπρακτα μόνο όταν κινδυνεύουν συγκεκριμένα αμερικανικά συμφέροντα. Διότι κατά τα άλλα η αμερικανική διοίκηση δεν έχει τον παραμικρό ενδοιασμό να συνεργάζεται με διεφθαρμένες κυβερνήσεις και αυταρχικά καθεστώτα με τα οποία έχει ή βρίσκει κοινά επιχειρηματικά συμφέροντα, είτε άμεσα είτε μακροπρόθεσμα. Για αυτό και ο Ομπάμα κάλεσε χθες τον Αιγυπτιακό στρατό να επιστρέψει την εξουσία στον ανατραπέντα πρόεδρο της χώρας και κάλεσε –ως συνήθως- τις πολιτικές δυνάμεις να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δηλαδή σε ένα τραπέζι στο οποίο θα παρακαθίσουν όλοι οι εραστές της εξουσίας και ασφαλώς σε εξέχουσες θέσεις οι υποστηρικτές των αμερικανικών συμφερόντων τα οποία κινδυνεύουν. Αυτοί που συνήθως λείπουν από ένα τέτοιο τραπέζι βέβαια είναι οι κατ’ εξοχήν ενδιαφερόμενοι, οι απλοί πολίτες, αυτοί που ουσιαστικά προκάλεσαν την ανατροπή. Αλλά αυτό δεν εμπίπτει στη δημοκρατία που έχει κατά νου ο πρόεδρος των ΗΠΑ.

Είναι καλό να θυμόμαστε πως ένας στρατός δεν είναι ποτέ δημοκρατική δύναμη, ιδίως ένας στρατός που αποτελούσε πάντα εγγυητή ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες στην Αίγυπτο. H συνέχεια δεν θα είναι ρόδινη, αλλά το παρήγορο είναι ότι ο αιγυπτιακός λαός συνεχίζει να διεκδικεί όσα του ανήκουν και συνειδητοποιεί ότι αποτελεί σημαντικό παράγοντα των εξελίξεων. Αυτό για το οποίο πανηγυρίζει είναι η ανατροπή μιας ακόμα κυβέρνησης που πρόδωσε τις ελπίδες του για δημοκρατία, δικαιοσύνη και ευημερία, και το γεγονός ότι πρόκειται για τη δεύτερη ανατροπή κυβέρνησης μέσα ελάχιστο πολιτικό χρόνο, γεγονός που αποδεικνύει τις τεράστιες δυνατότητές του στον καθορισμό των πολιτικοκοινωνικών εξελίξεων.

Σφοδρές συγκρούσεις στην Αίγυπτο με δυο νεκρούς κι εκατοντάδες τραυματίες

Αίγυπτος: σε μαζικές διαδηλώσεις καλεί η αντιπολίτευση!

Ένα χρόνο μετά την ανάληψη καθηκόντων από τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές ετοιμάζονται να κατέβουν για άλλη μία φορά την Κυριακή στο δρόμο σε διαμαρτυρία για τις πολιτικές της ισλαμιστικής κυβέρνησης και του προέδρου. 

Οι διαδηλώσεις είναι συνεχείς τις τελευταίες ημέρες -ενόψει και της επετείου- και ήδη έχουν στοιχίσει τη ζωή σε αρκετούς ανθρώπους, μεταξύ τους και έναν νεαρό αμερικανό, ενώ εκατοντάδες είναι οι τραυματίες.

Η αντιπολίτευση (που δεν έχει κατορθώσει να σχηματίσει ένα ενιαίο μέτωπο) ζητά ισχυρή συμμετοχή στις διαδηλώσεις που είναι προγραμματισμένες για το απόγευμα της Κυριακής. Πολλοί δηλώνουν ότι θα κατασκηνώσουν στην πλατεία Ταχρίρ μέχρι να φύγει ο Μόρσι.

Υποστηρίζει ακόμη η αντιπολίτευση ότι σχεδόν το μισό εκλογικό σώμα (22 εκατ. άνθρωποι) έχει υπογράψει αίτημα για αλλαγή.

«Αισθανόμαστε ότι βαδίζουμε σε αδιέξοδο και ότι η χώρα θα καταρρεύσει» λέει ο Μοχάμεντ ελ Μπαραντέι, πρώην διευθυντής της IAEA, και ζητά προσφυγή στις κάλπες.

Θα χυθεί αίμα στην Αίγυπτο

του Γιώργου Δελαστίκ

Πανηγύρισαν, φυσικά, έξαλλα οι εκατοντάδες χιλιάδες Αιγύπτιοι που κάθε μέρα και κάθε νύχτα μαζεύονταν στην πλατεία Ταχρίρ, όταν η αποτελούμενη από οπαδούς του Μουμπάρακ εκλογική επιτροπή υποχρεώθηκε τελικά να ανακοινώσει με οκτώ ημέρες καθυστέρηση ότι ο ισλαμιστής Μοχάμεντ Μουρσί είναι ο νικητής των προεδρικών εκλογών που διεξήχθησαν στις 16 και 17 Ιουνίου. 

Πρόκειται όμως για μια νίκη πολύ μικρότερης σημασίας από όσο φαντάζεται κανείς.

Όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, η ανακήρυξη ισλαμιστή προέδρου μοιάζει περισσότερο με την τελευταία πράξη πραξικοπηματικού σφετερισμού της εξουσίας εκ μέρους της στρατιωτικής χούντας των στρατηγών του Μουμπάρακ παρά με την ολοκλήρωση των διαδικασιών εκδημοκρατισμού της χώρας, όπως είχε υποσχεθεί ο στρατός μετά την ανατροπή του τυράννου από τη λαϊκή εξέγερση.

Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι αν δεν χυθεί και πάλι αίμα στην Αίγυπτο, η στρατιωτική χούντα θα έχει κατορθώσει να καταπνίξει την επανάσταση και τους πολιτικούς εκπροσώπους της, αλλά επιπλέον θα έχει εξουδετερώσει και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που εκμεταλλεύθηκαν την ανατροπή του καθεστώτος Μουμπάρακ για να κυριαρχήσουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Η επανάσταση χάθηκε στην κάλπη

του Γιώργου Δελαστίκ

Βαθιά απογοήτευση κυριάρχησε στα εκατομμύρια Αιγυπτίων που είχαν πιστέψει στην επανάσταση που ανέτρεψε τον Μουμπάρακ, όταν διέρρευσαν τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, πριν καν ανακοινωθούν επίσημα. Πρώτος με 25% ο υποψήφιος των Αδελφών Μουσουλμάνων Μοχάμεντ Μουρσί, τον οποίο οι ούτως ή άλλως αναξιόπιστες στην Αίγυπτο δημοσκοπήσεις έδιναν... πέμπτο! Δεύτερος με περίπου 24% ο αιμοσταγής τελευταίος πρωθυπουργός του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ, ο Αχμέντ Σαφίκ! Εκατοντάδες διαδηλωτές όρμησαν και έβαλαν φωτιά στα γραφεία του Σαφίκ στο Κάιρο, καθώς το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε πως η στρατιωτική χούντα βρικολάκιασε και απειλεί να κατακτήσει και μέσω γνήσιων εκλογών την εξουσία...

Σαμίρ Αμίν: Αντιιμπεριαλιστική δημοκρατική η επανάσταση στην Αίγυπτο

Συνέντευξη *

Με τι είδους επανάσταση μπορούμε να συγκρίνουμε ό,τι γίνεται σήμερα στον αραβικό κόσμο; Ή μήπως πρόκειται για κάτι που έχει αποκλειστικά τα χαρακτηριστικά των αραβικών χωρών;

 Όχι δεν πρόκειται για μοναδική επανάσταση, έχει κοινά σημεία με άλλες επαναστάσεις. Αλλά δεν είναι σωστό να μιλάμε γενικά για αραβικό κόσμο, καθώς κάθε ένα από τα κινήματα αυτά έχει τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και διαφέρει το ένα από το άλλο, ανάλογα με τη χώρα. 

Η Τυνησία, η Αίγυπτος διαφέρουν μεταξύ τους, η Λιβύη είναι επίσης πολύ διαφορετική και όλες οι υπόλοιπες χώρες ξεχωρίζουν. Είναι λοιπόν δύσκολο να κάνουμε γενικεύσεις, αλλά θα έλεγα ότι τουλάχιστον για τα ισχυρότερα κινήματα, με την έννοια των μελλοντικά πιο ελπιδοφόρων, και έχω ειδικά στον νου μου την Αίγυπτο και διόλου τη Λιβύη, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για αντι-ιμπεριαλιστικές, δημοκρατικές επαναστάσεις.

Η εργατική ανάταση πριν και μετά την εκδίωξη του Χ. Μουμπάρακ

Ο λαός στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια δεν ήθελαν απλά τα αιτήματά τους να ληφθούν υπόψη από την κυβέρνηση, αρνήθηκαν τη νομιμοποίηση της κυβέρνησης. Δεν ήθελαν το καθεστώς Μουμπάρακ ως συνομιλητή, ήθελαν να φύγει ο Χ. Μουμπάρακ. Δεν ήθελαν απλά μία νέα κυβέρνηση που θα έπρεπε να ακούει τη γνώμη τους, ήθελαν να μετασχηματίσουν το κράτος. Δεν έχουν απλώς γνώμη, αυτή είναι η αλήθεια της κατάστασης στην Αίγυπτο» έγραφε ο Σλάβοϊ Ζίζεκ σε άρθρο του στον Γκάρντιαν λίγες μέρες πριν την πτώση του δικτάτορα.

της Κατερίνας Σταυρούλα

Και μία εβδομάδα μετά την Παρασκευή της αποχώρησης έρχεται η «Παρασκευή της Νίκης και της Συνέχειας» για να επιβεβαιώσει την εκτίμησή του. Μία εβδομάδα που δεν ήταν στάσιμη. Μπορεί ο στρατός να έχει αναλάβει την κατάσταση μετάβασης και οι εικόνες των στρατιωτών να αδειάζουν την πλατεία Ταχρίρ τη Δευτέρα να έκαναν το γύρο του κόσμου, όμως οι εξελίξεις είναι καθημερινές και εξαρτώνται απολύτως από το ζωντανό πνεύμα της εξέγερσης που ακόμα βρίσκεται στο δρόμο.

Ο διορισμός επιτροπής από το στρατό με σκοπό τη συνταγματική μεταρρύθμιση έγινε δεκτός ως μια αμφιλεγόμενη κίνηση, με το δεδομένο ότι στη σύνθεσή της περιέχει και υποστηρικτές του καθεστώτος ενώ διαμαρτυρία εκφράστηκε γι’ αυτό τόσο από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, όσο και από σειρά δημοκρατικών οργανώσεων. Παράλληλα οι μεταρρυθμίσεις που προωθούνται έχουν να κάνουν με συγκεκριμένα άρθρα που αφορούν το θεσμό του προέδρου και τη δυνατότητα ίδρυσης κομμάτων, τη στιγμή που πολλοί ζητούν πλήρη αναδιαμόρφωση. Ταυτόχρονα η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία η Αίγυπτος βρίσκεται εδώ και 30 χρόνια δεν έχει αρθεί και οι χιλιάδες συλληφθέντες της εξέγερσης δεν έχουν αφεθεί ελεύθεροι.

Η λαϊκή εξέγερση στην Αίγυπτο και η επερχόμενη αλλάγή

Δείτε αυτό το βίντεο παραγωγή του Αλ Τζαζίρα για την προετοιμασία της αιγυπτιακής εξέγερσης. Μιλάνε οι πρωταγωνιστές.

Πηγή: youtube

Η Αίγυπτος ανάμεσα στην επανάσταση και το πραξικόπημα

  του Hossam el-Hamalawy*

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Επιτροπής ενάντια στο Χρέος: www.contra-xreos.gr

Από τις 11 Φεβρουαρίου 2011, και στη πραγματικότητα από ακόμα πιο πριν, ακτιβιστές των «μεσαίων τάξεων» επιμένουν για να βάλουν οι Αιγύπτιοι τέλος στις κινητοποιήσεις τους και να επιστρέψουν στη δουλειά τους, και αυτό στο όνομα του πατριωτισμού. Το έκαναν τραγουδώντας τις πιο γελοίες παραλλαγές πάνω στο θέμα : «Ας αρχίσουμε να δημιουργούμε μια νέα Αίγυπτο», «Ας εργαστούμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά», κλπ.

Στη περίπτωση που δεν το ξέρετε, οι Αιγύπτιοι είναι σήμερα μεταξύ εκείνων που εργάζονται πιο σκληρά στο κόσμο.

Αυτό το «αγωνιστικό» στρώμα θέλει να καταθέσουμε την εμπιστοσύνη μας στα χέρια των στρατηγών του Μουμπάρακ για να οργανώσουν τη μετάβαση στη δημοκρατία. Στη διάρκεια των 30 προηγούμενων χρόνων, αυτή η στρατιωτική χούντα αποτέλεσε τη σπονδυλική στήλη της δικτατορίας του Μουμπάρακ.

Η επανάσταση της αξιοπρέπειας - Η αραβική αφύπνιση

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη*

Μάλλον αποτελεί πλέον βεβαιωμένη -επιστημονικά- ιστορική αλήθεια, το γεγονός ότι η Άλωση της Βασιλεύουσας το 1204 και η ως εκ τούτου λεηλασία της ελληνικής Ανατολής, υπήρξε η πρώτη αποικιοκρατική διείσδυση των μητροπολιτικών δυνάμεων της Δύσης σ’ ένα πλανητικό παιχνίδι “ακριδών” που συνεχίζεται έκτοτε -εδώ και παραπάνω από 8 αιώνες- με αμείωτη ένταση . Τα συνοδά χαρακτηριστικά-κριτήρια, όπως η οικονομική και πολιτική εξάρτηση, η  πολιτιστική αλλοίωση και η  εκμετάλλευση των φυσικών της πόρων της αποικίας, αλλά και η πολιτική υποταγή των ιθαγενών, είναι και στην ελληνική περίπτωση περισσότερο από εμφανή.

Αίγυπτος: στα χέρια του στρατού το κλειδί των εξελίξεων (και η σύγκρουση Ομπάμα-Ισραήλ)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Στην αποφασιστικότερη φάση της μπαίνει η μάχη για την εξουσία στο Κάιρο, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, μάχη που θα κρίνει όχι μόνο την εξέλιξη του Αιγύπτου, αλλά θα επηρεάσει βαθειά το μέλλον όλου του ισλαμικού κόσμου, δεδομένης της κεντρικής σημασίας της Αιγύπτου για τον αραβικό κόσμο. (σ.σ. το άρθρο αυτό γράφτηκε μερικές ώρες πριν από την πτώση του Μουμπάρακ)


Το ζήτημα βέβαια δεν είναι μόνο «ποιος κυβερνά την Αίγυπτο», αλλά και «ποιος κυβερνά τον κόσμο».

Με οδύνες γεννιέται η νέα Μέση Ανατολή

του Λεωνίδα Βατικιώτη

(Επίκαιρα, 10-16/2/2011)

Σε αγώνα δρόμου έχουν επιδοθεί οι πολιτικές ελίτ του αραβικού κόσμου και της Δύσης για να προδιαγράψουν από τώρα, όσο ακόμη είναι καιρός, το σχήμα της νέας Μέσης Ανατολής που γεννιέται στην Πλατεία Ταχρίρ της αιγυπτιακής πρωτεύουσας. Η τελευταία φορά που έκανε την εμφάνισή του ο όρος της «νέας Μέσης Ανατολής» ήταν τον Ιούλιο του 2006, στο αποκορύφωμα της εισβολής του Ισραήλ στον μαρτυρικό Λίβανο. Ειπώθηκε δε από την προκάτοχο της Χίλαρι Κλίντον, την Κοντολίζα Ράις, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ όταν τα υπόλοιπα μέλη του ζητούσαν από τις ΗΠΑ να βάλουν ένα φρένο στην βαρβαρότητα του Ισραήλ. Η ξεχειλίζουσα ειρωνείας απάντηση τότε της αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών ήταν πως αυτό που συνέβαινε στο νότιο Λίβανο ήταν οι οδύνες γέννησης της νέας Μέσης Ανατολής. Γιατί να τις διακόψουν; Σήμερα ωστόσο άπαντες κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους ώστε το τζίνι που βγήκε από το λυχνάρι της Πλατείας Απελευθέρωσης (Ταχρίρ) να ξαναμπεί στη θέση του και να χειραγωγηθούν οι πολιτικές εξελίξεις πριν λάβουν ανεξέλεγκτο χαρακτήρα, τόσο εντός όσο και εκτός της Αιγύπτου.

Γκρέμισαν τον τύραννο

του Γιώργου Δελαστίκ 

Ωδή προς το μεγα­λείο της εξέγερσης του λαού της Αιγύπτου αποτέ­λεσε η προχθεσινή μέρα. Την ώρα που έπεφτε το σού­ρουπο, περνούσε πολιτικά στη ζώνη του λυκόφωτος και ο γαντζωμένος με απίστευτη λύσσα στην εξουσία τύραννος της χώρας, ο λαομίσητος Χόσνι Μουμπάρακ! 

Ο προσφάτως ορισθείς αντιπρόεδρος και επίδοξος συνεχιστής του καθεστώτος Ομάρ Σουλεϊμάν βγήκε στην κρατική τηλεόραση και ανακοίνωσε τη δήθεν παραίτηση και ουσιαστικά καθαίρεση του απεχθούς δικτάτορα. 

Τρελοί από χαρά, εκατομμύρια Αιγύπτιοι στο Κάιρο και δεκάδες εκατομμύρια σε όλη τη χώρα βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες πανηγυρίζοντας την εκκωφαντική πτώση του Μουμπάρακ. 

Η μεγάλη επανάσταση των Αράβων

τoυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Συσσωρευμένη οργή και ματαίωση δεκαετιών του αραβομουσουλμανικού κόσμου, ηθική, κοινωνική, πολιτική, εθνική, εκρήγνυνται τώρα μπροστά στα ένοχα και αμήχανα μάτια Ευρωπαίων και Αμερικανών, προκαλώντας νέο κύμα ανασφάλειας στο Ισραήλ, κράτος του Διαρκούς Πολέμου στη Μέση Ανατολή. Ο ίδιος ο πυρήνας της «Αυτοκρατορίας» διχάζεται τώρα βαθειά για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσει το νέο δεδομένο που, εκτός των άλλων, απειλεί καθεστώτα-στυλοβάτες της Pax Americana και Israeliana στη στρατηγικότερη περιοχή του κόσμου. ‘Ηδη, πολύ δύσκολα φαντάζεται κανείς πως θα μπορέσει π.χ. το Ισραήλ να συνεχίσει τον αποκλεισμό της Γάζας με οποιαδήποτε ελάχιστα δημοκρατική κυβέρνηση στην Αίγυπτο, αναγκασμένη, ακόμα κι αν δεν το θέλει, να παίρνει υπόψιν της τις διαθέσεις του πληθυσμού.

Le Soir: Επαναστάσεις χωρίς αρχηγούς που προκαλούν θαυμασμό

Η αραβική επανάσταση - θα τολμήσουμε άραγε να ονομάσουμε έτσι τις εξεγέρσεις και τις υπόλοιπες διαμαρτυρίες που αναπτύσσονται στα νότια της Μεσογείου;- δεν παύει να προκαλεί έκπληξη, ακόμη και θαυμασμό. Λόγω του δυναμισμού της, καταρχήν, τον οποίο ουδείς είχε προβλέψει. Με την αποφασιστικότητά της, επίσης, που αιφνιδιάζει όλο τον κόσμο. Και μετά, κυρίως, λόγω της απουσίας επικεφαλής.

Ο αραβικός λαός αρεσκόταν στη λατρεία του «ζαΐμ» του, του ηγέτη του. Κυρίως στην Αίγυπτο. Ο Νάσερ μάγευε τα πλήθη. Εκατομμύρια πολίτες παρακολούθησαν την κηδεία του, το 1970, ξεχνώντας ή συγχωρώντας τις χειροπιαστές του αποτυχίες.

Παραιτήθηκε ο Μουμπάρακ! Η λαϊκή εξέγερση γκρεμίζει το καθεστώς!

Ο διορισμένος αντιπρόεδρος Ομάρ Σουλεϊμάν ανακοίνωσε πως ο Μουμπάρακ παρέδωσε την εξουσία στο στρατό!

Ο αιγυπτιακός λαός πανηγυρίζει στους δρόμους! οι πολίτες απαιτούν αλλαγή και όχι εναλλαγή !

Ο Χόσνι Μουμπάρακ, αποτελεί παρελθόν για την Αίγυπτο. Όπως μετέδωσαν τα διεθνή πρακτορεία, στις 18:00, ο Χόσνι Μουμπάρακ παραιτήθηκε από το αξίωμα του Προέδρου της Αιγύπτου, σε λιγότερο από 24 ώρες από το χθεσινοβραδινό διάγγελμά του! 

Σύμφωνα με πληροφορίες δεν έχει εγκαταλείψει τη χώρα, αλλά παραμένει στο θέρετρο του στο Σαρμ Ελ-Σείχ στη χερσόνησο του Σινά, μαζί με την οικογένεια του...

Τα ποτάμια της λαϊκής οργής και αγανάκτησης που ξέσπασαν τελικά, μετά τη χθεσινοβραδινή παρέμβασή του υποχρέωσαν το Χόσνι Μουμπάρακ σε άτακτη φυγή! Η λαϊκή εξέγερση της Αγιύπτου, συνεχίζεται και κλιμακώνεται γκρεμίζοντας το καθεστώς!

Πήρε φωτιά πάλι η Αίγυπτος

του Γιώργου Δελαστίκ

Τελείωσε πολιτικά τον Χόσνι Μουμπάρακ ως πρόεδρο της Αιγύπτου η μεγαλειώδης εξέγερση του λαού της ανεξάρτητα από το πότε ακριβώς θα παραιτηθεί, φαίνεται όμως ότι βάλθηκε να τελειώσει και την κατ' όνομα... αντιπολίτευση! 

Τσάκισε κυριολεκτικά τις συνομιλίες καθεστώτος - αντιπολίτευσης το κολοσσιαίο πλήθος που συνέρρευσε προχθές στη θρυλική πλέον σε όλον τον κόσμο πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου. Τις απονομιμοποίησε πλήρως, καθιστώντας εμφανές ότι όλες οι αντιπολιτευτικές οργανώσεις, προσωπικότητες και κόμματα που προσήλθαν στις συζητήσεις υπό τον αντιπρόεδρο Ομάρ Σουλεϊμάν, άνθρωπο του Ισραήλ και των ΗΠΑ, δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση τον εξεγερμένο λαό.

Η πτώση του τελευταίου Φαραώ και οι αϋπνίες ΗΠΑ – Ισραήλ

του Λεωνίδα Βατικιώτη

(Επίκαιρα 3-9/2/2011)

Ποιος θυμάται άραγε το όραμα του Μπους και των Αμερικάνων νεοσυντηρητικών; Ένα απέραντο ντόμινο που θα ξεκίναγε από το Αφγανιστάν και το Ιράκ, με τη βοήθεια των αμερικανικών επεμβάσεων που έγιναν με πρόσχημα την αντιμετώπιση της λεγόμενης τρομοκρατικής απειλής, για να καταλήξει στη δυτική Αφρική που βρέχεται από τον Ατλαντικό, παρασέρνοντας όλα τα αραβικά καθεστώτα. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά, τα όνειρα παίρνουν την εκδίκησή τους και το ντόμινο ξεκίνησε. Με δύο διαφορές όμως: η πρώτη, και λιγότερη σημαντική, αφορά την κατεύθυνση του. Σημείο εκκίνησης δεν ήταν το Ιράκ ή το Αφγανιστάν αλλά η Τυνησία στη δυτική Αφρική όπου στις 14 Ιανουαρίου σημειώθηκε η πιο εκπληκτική «αλλαγή καθεστώτος» (regime change για να θυμηθούμε και την Μπουσική ορολογία) των τελευταίων ετών.

Νέα λαοθάλασσα στο Κάιρο κατά Μουμπάρακ

Το αντικυβερνητικό κίνημα δεν "ξεφουσκώνει"

Σημαίες και αντικυβερνητικά συνθήματα κυριάρχησαν και χθες στην πλατεία Ταχρίρ, στη μεγαλύτερη συγκέντρωση από τις 25 Ιανουαρίου, που ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις κατά του προέδρου Μουμπάρακ.

Το κίνημα κατά του Χόσνι Μουμπάρακ δεν υποχωρεί, παρά τις κινήσεις του καθεστώτος για εκτόνωση της κρίσης. Έτσι χθες, 15η ημέρα των κινητοποιήσεων, ο αριθμός των διαδηλωτών στην πλατεία Ταχρίρ ήταν ο μεγαλύτερος σε σχέση με την έναρξη, στις 25 Ιανουαρίου, του κινήματος διαμαρτυρίας κατά του Μουμπάρακ.

Αλάα ελ Ασουάνι: Θέλουμε μια πραγματικά νέα Αίγυπτο!

συνέντευξη της Ελένης Τσερεζόλε

"Πιστεύω ότι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στην Αίγυπτο θα συμπεριφερθεί πάντα με υπευθυνότητα. Οι διαδηλωτές που κατέβηκαν κατά εκατομμύρια στους δρόμους δεν θέλουν πόλεμο!

"Αισθάνομαι στους δρόμους, στις πλατείες, τη νέα Αίγυπτο. Τώρα βρισκόμαστε στο τέλος των αυταρχικών καθεστώτων, των δικτατοριών που κυριαρχούσαν στον αραβικό κόσμο έπειτα από την ανεξαρτησία του. Πρόκειται για τη δημοκρατική άνοιξη των αραβικών χωρών. Η δημοκρατία είναι μια ανθρώπινη ανάγκη".