Το μεγάλο ξέσπασμα του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, που εκφράστηκε με τις πλατείες πριν από τρεις μήνες και φόβισε τις συστημικές δυνάμεις, έχει αφήσει έντονα ίχνη και παρακαταθήκες - και δεν εννοούμε τα μη μαζικά καλέσματα (π.χ. 3 Σεπτέμβρη κ.λπ.) που έγιναν και γίνονται. Γιατί είναι φανερό πως έκλεισε ένας κύκλος με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και ανοίγει ένας άλλος, σε συνθήκες διαφορετικές: σε συνθήκες εσωτερικής χρεοκοπίας, βίαιης επίθεσης -με τα χαράτσια, τους φόρους, τις απολύσεις, την «εφεδρεία», τη φτώχεια, την εκποίηση δημόσιας περιουσίας- τεράστιας κρίσης στην Ευρωζώνη και έντονων διεργασιών για το μέλλον του ευρώ, ανοίγματος ενός νέου γεωπολιτικού ρήγματος στη Ν.Α. Μεσόγειο με άμεση εμπλοκή της χώρας.
Ο «Κανένας», που έκανε έντονη την παρουσία του στις πλατείες, δεν εξαφανίστηκε, αλλά υπάρχει μέσα από μια τρομερή οργή και ένα πάγωμα συνάμα. Προσπαθεί να δει τι δυνατότητες έχει, πώς θα επιβιώσει, πώς θα τα μπαλώσει και πώς θα αγωνιστεί. Ψάχνει να βρει από πού να κρατηθεί.
Αναζητεί ελπίδα.
