Ο «Κανένας», η Αριστερά και το μέλλον

του Ρούντι Ρινάλντι

Το μεγάλο ξέσπασμα του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, που εκφράστηκε με τις πλατείες πριν από τρεις μήνες και φόβισε τις συστημικές δυνάμεις, έχει αφήσει έντονα ίχνη και παρακαταθήκες - και δεν εννοούμε τα μη μαζικά καλέσματα (π.χ. 3 Σεπτέμβρη κ.λπ.) που έγιναν και γίνονται. Γιατί είναι φανερό πως έκλεισε ένας κύκλος με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και ανοίγει ένας άλλος, σε συνθήκες διαφορετικές: σε συνθήκες εσωτερικής χρεοκοπίας, βίαιης επίθεσης -με τα χαράτσια, τους φόρους, τις απολύσεις, την «εφεδρεία», τη φτώχεια, την εκποίηση δημόσιας περιουσίας- τεράστιας κρίσης στην Ευρωζώνη και έντονων διεργασιών για το μέλλον του ευρώ, ανοίγματος ενός νέου γεωπολιτικού ρήγματος στη Ν.Α. Μεσόγειο με άμεση εμπλοκή της χώρας.

Ο «Κανένας», που έκανε έντονη την παρουσία του στις πλατείες, δεν εξαφανίστηκε, αλλά υπάρχει μέσα από μια τρομερή οργή και ένα πάγωμα συνάμα. Προσπαθεί να δει τι δυνατότητες έχει, πώς θα επιβιώσει, πώς θα τα μπαλώσει και πώς θα αγωνιστεί. Ψάχνει να βρει από πού να κρατηθεί.

Αναζητεί ελπίδα.

Μπορεί να ανατραπεί η κυβέρνηση μαζί με το μεσοπρόθεσμό της;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η ιστορική στιγμή δεν απαιτεί μόνο συνθήματα προπαγάνδας και δυναμικές διαδηλώσεις. Υπάρχει η ανάγκη της σαφούς πολιτικής εκτίμησης της διάταξης των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών και δυνάμεων, και της κατεύθυνσης προς την οποία αυτοί εξελίσσονται.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή υπάρχουν όλα τα στοιχεία μιας πολιτικής κρίσης που θέτουν το ερώτημα της ανατροπής της χούντας κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ σε άμεσο καθήκον και με ρεαλιστικούς όρους.

Αυτό δεν προκύπτει μόνο από την εκπληκτική μαζικότητα, την επιμονή και την αποφασιστικότητα των δεκάδων χιλιάδων που μαζεύονταν στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες.

Μαρξ, Μπακούνιν και πλατείες

του Γιώργου Ρούση

 

από την "Ελευθεροτυπία" 10/7/2011

Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο διάλογος που γίνεται στις πλατείες και γενικότερα, με επίκεντρο την αμφισβήτηση της αντιπροσωπευτικής αστικής δημοκρατίας και την αναζήτηση μορφών πραγματικής έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας, βρίσκει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες του στην αντιπαράθεση του Μαρξ με τον Μπακούνιν γύρω από την οργάνωση της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας.

Η διαφορά συνίσταται στο γεγονός ότι κατά τον σημερινό διάλογο, στις πιο ακραίες εκδοχές του, από τη μια έχουμε να κάνουμε με μια εκχυδαϊσμένη εκδοχή της μπακουνικής αντίληψης, έτσι όπως αυτή εκφράζεται από τους Νέγκρι, Χόλογουεϊ κ.ά., οι οποίοι υποστηρίζουν ότι μπορεί να ανατραπεί ο καπιταλισμός δίχως να καταληφθεί η εξουσία, και από την άλλη με μια εκχυδαϊσμένη εκδοχή του μαρξισμού, που βλέπει τον σοσιαλισμό αντί ως ένα μισοκράτος υπό απονέκρωση, ως ένα ισχυροποιούμενο κράτος κατ΄ εικόνα του σταλινικού του προτύπου.

Η εκνευριστική πρωτοτυπία μιας αυθεντικής λαϊκής εξέγερσης

του Παναγιώτη Σωτήρη

Η εκπληκτική σε μαζικότητα πανελλαδική ημέρα συγκεντρώσεων την Κυριακή 5 Ιούνη, η εντυπωσιακή διάρκεια των κινητοποιήσεων, ο πλούτος των λαϊκών συνελεύσεων αυτός ο πρωτόγνωρος λαϊκός ξεσηκωμός επιβεβαίωσε ότι έχουμε μπει σε μια κλιμάκωση της πολιτικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης. Σε πείσμα της προσπάθειας της κυβέρνησης και της Τρόικας να παρουσιάσουν ότι τα πράγματα βαίνουν «ομαλά» είναι σαφές ότι η συνθήκη γίνεται όλο και πιο αποσταθεροποιητική για τη δυνατότητα εμπέδωσης του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος» και για την επιβίωση της κυβέρνησης.

Οι κινητοποιήσεις στις πλατείες είναι τομή ακριβώς επειδή αποτελούν τη συνάντηση ανάμεσα στον κόσμο του αγώνα και τα αναγκαστικά αντιφατικά κοινωνικά κομμάτια που κατεβαίνουν για πρώτη φορά στο δρόμο. Αυτό τις κάνει πιο απειλητικές γιατί αποτυπώνουν έμπρακτα μια πραγματική κρίση νομιμοποίησης για το αστικό μπλοκ, που άλλωστε δεν κρύβει την αμηχανία του ούτε όταν προσπαθεί να τις «εγκολπωθεί» (π.χ. μέσα από τη στάση των ΜΜΕ), ούτε όταν τις αποσιωπά. Η εξέγερση και συμμετοχή στις κινητοποιήσεις κομματιών από τον πυρήνα της εκλογικής βάσης του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ αποτελεί έκφραση ενός ρήγματος στις σχέσεις εκπροσώπησης που υπονομεύει συνολικά το πολιτικό σκηνικό και ενεργοποιεί μηχανισμούς μιας συνολικότερης πολιτικής κρίσης.