Όταν οι κόμποι σπάνε το χτένι…

Η πανεθνική κρίση και ο αναγκαίος προσανατολισμός

του Ρούντι Ρινάλντι

Θέλουν να μας πείσουν ότι αυτές τις μέρες γίνονται διαπραγματεύσεις. Αυτό δεν είναι ακριβές. 

Οι εκβιαστές υποβάλλουν όρους, διαπραγματεύονται πιθανόν μεταξύ τους, αλλά οι εκβιαζόμενοι δεν προσέρχονται σε καμία διαπραγμάτευση. 

Οι δοτοί συνεργοί -κατοχικοί στην ουσία- εκπρόσωποι της χώρας-πειραματόζωου, προσέρχονται άβουλοι, μετά από επίδειξη ασυνάρτητης δουλικότητας, υπό την ιαχή του πληθωρικού Βενιζέλου «μέχρι την Κυριακή θα έχουν κλείσει όλα, τα καλαμπούρια τέλειωσαν».
 

Το βασικό πρόβλημα εκβιαστών και συνεργών είναι η διαχείριση της καταστροφής και τίποτα παραπάνω. 

Οι δανειστές με το αγγλικό Δίκαιο και την γερμανική επιτροπεία να βάλουν στο χέρι ολόκληρη την χώρα, να «πληρωθούν σε είδος», χωρίς πολλά τραντάγματα και οι συνεργοί να διασωθούν από την οργή και να μασκαρευτούν, ώστε να μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι αποφεύγοντας γιαούρτια, αλεύρια, αποδοκιμασίες και άλλα πληβεία αντανακλαστικά. 

Ξανά (και πολύ περισσότερο) στο επίκεντρο ο πολιτικός αγώνας

του Ρούντι Ρινάλντι 

Ξανά, ορισμένοι, γελιούνται από τη φαινομενική ηρεμία που παρουσιάζει το πολιτικό τοπίο με το νέο πρωθυπουργό κ. Λ. Παπαδήμο και νομίζουν ότι πέρασε η περίοδος της πολιτικής κρίσης και των μεγάλων πολιτικών αναστατώσεων. 

Κι όμως, μια μεγάλη μπόρα έρχεται. Αυτό θα είναι το βασικό χαρακτηριστικό των εξελίξεων. Σύντομα θα έχουμε μεγάλες συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις με επίκεντρο το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. 
Η απαίτηση για δημοκρατία θα αναδειχθεί ως κεντρικό θέμα, πλάι στο αίτημα για απαλλαγή από τη νέα κατοχή, από το καθεστώς της εκτροπής, των απανωτών πραξικοπημάτων-παρεμβάσεων του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου και των πιέσεων από την υπερατλαντική φθίνουσα υπερδύναμη.

Παραλείψεις και σιωπές του αριστερού λόγου

Η Ελλάδα ως Βέλγιο ή ως Λουξεμβούργο…

Ρούντι Ρινάλντι

Παρακολουθώντας ομιλίες γραμματέων και προέδρων, κοινοβουλευτικών εκπροσώπων, βουλευτών και εκπροσώπων Τύπου, διαβάζοντας ανακοινώσεις και αποφάσεις καθοδηγητικών οργάνων, κύρια άρθρα αριστερών εντύπων κ.λπ. κυρίως όμως από την εν γένει πολιτική συμπεριφορά κομμάτων - συσπειρώσεων δυνάμεων της Αριστεράς, αποκομίζεται η εντύπωση πως η Ελλάδα είναι μια χώρα περίπου σαν το Βέλγιο ή το Λουξεμβούργο.
Η διαπίστωση αυτή, που σε πρώτη ματιά μοιάζει υπερβολική, είναι αληθής.

Η απέχθεια για το κενό και η ευκαιρία

του Ρούντι Ρινάλντι

Είναι γνωστή η αριστοτελική φράση «Η φύση απεχθάνεται το κενό». Θα προσθέταμε πως και η αστική πολιτική απεχθάνεται το κενό ή τα κενά που είναι αβέβαιο με τι θα καλυφθούν.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, μέχρι πρότινος (δηλαδή προ Μνημονίου) είχαμε μια λειτουργία του δικομματικού συστήματος και ενός κοινωνικού συμβολαίου ενσωμάτωσης μεσωστρωμάτων, συνδικαλισμού και επίσημης αριστερής αντιπολίτευσης.
 

Μετά την υπογραφή του Μνημονίου άρχισαν να αλλάζουν άρδην όλα τα γνωστά που ίσχυσαν όσο ίσχυσαν από το 1974 και δώθε και φάνηκαν στον ορίζοντα οι προτάσεις για συγκυβερνήσεις και για σχήματα τεχνοκρατών που θα διηύθυναν την πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία. 

Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη

Πέρα και έξω από τις ράγες της Ε.Ε.

 του Ρούντι Ρινάλντι

Τα τελεσίγραφα και οι υπαγορεύσεις που δίνονται και επιβάλλονται στη χώρα μας από το ευρωενωσιακό διευθυντήριο των Μέρκελ και Σαρκοζί, καθώς και η μετατροπή της Ελλάδας σε μεταμοντέρνα αποικία μέσα στην Ευρώπη, πρέπει να οδηγήσουν σε στρατηγικές κατευθύνσεις και ρήξεις όποιον θέλει να οδηγηθεί η χώρα σε μια πολιτική, οικονομική και κοινωνική διέξοδο, με πρωταγωνιστή το λαό και στόχο την επιβίωση και την ελευθερία.
 

Με πολλαπλούς τρόπους γίνεται φανερό και αντιληπτό ότι κακώς η Ευρώπη ταυτίζεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση (μετεξέλιξη της ΕΟΚ). Η Ε.Ε. είναι μια διακρατική ένωση και ένας συγκεντρωτικός γραφειοκρατικός μηχανισμός στα χέρια των ισχυρών της Ευρώπης για να επιβάλουν τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό και τα ληστρικά-κατακτητικά τους σχέδια σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαών της Ευρώπης (κι όχι μόνο της Ευρώπης).

Παρατεταμένος λαϊκός αγώνας

του Ρούντι Ρινάλντι

Ο τρίτος γύρος συνεχίζεται

Το διήμερο 19 και 20 Οκτωβρίου θα μείνει στην ιστορία σαν ένας σημαντικός σταθμός στον παρατεταμένο αγώνα ενάντια στην τρόικα και το καθεστώς που έχει επιβάλλει στη χώρα. 

Σημαντικός σταθμός στον τρίτο γύρο αυτού του κινήματος που έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. 

Οι δύο προηγούμενοι, για να έχουμε μια σύνδεση, αφορούσαν ο μεν πρώτος την περίοδο των γενικών απεργιών, με αποκορύφωμα την γενική απεργία της 5ης Μάη 2010 και τους τρεις νεκρούς της Μαρφίν που αξιοποιήθηκαν, βεβαίως, δεόντως για τη μερική κάμψη του κινήματος. 

Ο δεύτερος γύρος, δε, αφορούσε το τεράστιο ξέσπασμα του κινήματος των πλατειών που έδωσε ώθηση και τροφοδότησε με αισιοδοξία και χαρά εκατοντάδες-χιλιάδες αγωνιστές και στρίμωξε το πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, βάζοντας συνολικά την τροχιά της χώρας σε άλλη κατεύθυνση.

Ο «Κανένας», η Αριστερά και το μέλλον

του Ρούντι Ρινάλντι

Το μεγάλο ξέσπασμα του κοινωνικού ριζοσπαστισμού, που εκφράστηκε με τις πλατείες πριν από τρεις μήνες και φόβισε τις συστημικές δυνάμεις, έχει αφήσει έντονα ίχνη και παρακαταθήκες - και δεν εννοούμε τα μη μαζικά καλέσματα (π.χ. 3 Σεπτέμβρη κ.λπ.) που έγιναν και γίνονται. Γιατί είναι φανερό πως έκλεισε ένας κύκλος με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και ανοίγει ένας άλλος, σε συνθήκες διαφορετικές: σε συνθήκες εσωτερικής χρεοκοπίας, βίαιης επίθεσης -με τα χαράτσια, τους φόρους, τις απολύσεις, την «εφεδρεία», τη φτώχεια, την εκποίηση δημόσιας περιουσίας- τεράστιας κρίσης στην Ευρωζώνη και έντονων διεργασιών για το μέλλον του ευρώ, ανοίγματος ενός νέου γεωπολιτικού ρήγματος στη Ν.Α. Μεσόγειο με άμεση εμπλοκή της χώρας.

Ο «Κανένας», που έκανε έντονη την παρουσία του στις πλατείες, δεν εξαφανίστηκε, αλλά υπάρχει μέσα από μια τρομερή οργή και ένα πάγωμα συνάμα. Προσπαθεί να δει τι δυνατότητες έχει, πώς θα επιβιώσει, πώς θα τα μπαλώσει και πώς θα αγωνιστεί. Ψάχνει να βρει από πού να κρατηθεί.

Αναζητεί ελπίδα.

Η χώρα σε ελεύθερη πτώση

Οι ραγδαίες εξελίξεις και η ανάγκη εθνικής επιβίωσης
 

του Ρούντι Ρινάλντι
 

Το παγκόσμιο χρηματιστηριακό κραχ του καλοκαιριού και η είσοδος του δυτικού κόσμου στην «διπλή ύφεση», τίναξαν στον αέρα σχεδιασμούς, αποφάσεις, συμμαχίες, πολιτικές. Η πιο πληγείσα περιοχή είναι, φυσικά, η Ευρωζώνη και αυτό φάνηκε καθαρά από την ουσιαστική ακύρωση των αποφάσεων της συνόδου της 21ης Ιουλίου, που τόσο ενθουσιασμό είχαν προκαλέσει στην ελληνική κυβέρνηση. 

Έτσι, σε μεγάλο βαθμό, το τι θα γίνει και πώς θα γίνει στην Ελλάδα θα καθοριστεί από τις διεθνείς και κυρίως ευρωπαϊκές εξελίξεις.
 

Στο εσωτερικό μέτωπο η απώλεια κάθε ελέγχου στην οικονομία -που για τρίτη χρονιά είναι σε ύφεση- και η αποτυχία όλων των μνημονιακών συνταγών (άλλωστε προς τη χρεοκοπία οδηγούσαν εξ αρχής) δημιουργεί σε συνδυασμό με την πορεία της ευρωπαϊκής κρίσης, νέα δεδομένα και νέες επιλογές για το ευρωπαϊκό διευθυντήριο, την τρόικα, την κυβέρνηση και ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο. 

Οι πλατείες ανέδειξαν περίτρανα τη λαϊκή απαίτηση

Η συσπείρωση και ο αγώνας απαιτούν καθαρούς στόχους, αιτήματα και αλλαγές. 

Δεν παραφράζουμε ούτε μειώνουμε το βάθος, αν ισχυριστούμε πως οι πλατείες ζήτησαν και απαίτησαν μια μεταπολίτευση του λαού.  

του Ρούντι Ρινάλντι

Πρόβαλαν στην πρώτη γραμμή το αίτημα «να φύγουν όλοι», πολιτικοί και Μνημόνιο, «να πάνε φυλακή οι υπεύθυνοι», ζήτησαν δημοκρατία και εθνική αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία, πλήρη και άμεση δημοκρατία, κατάργηση του χρέους, ανακούφιση των εργαζόμενων, παραγωγική ανασυγκρότηση και δουλειά για όλους. (Είναι πολύ περίεργη και περιοριστική η ανάγνωση του μηνύματος της πλατείας που κάνουν τμήματα της Αριστεράς: ότι, δηλαδή, οι πλατείες είπαν πως «δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε»).
 

Επομένως, τα «κάτω» και τα «φύγετε» της πλατείας είναι καθοριστικά, και σωστά βρίσκονται στο επίκεντρο της λαϊκή οργής. Για να είναι όμως πειστικά και κατανοητά, οφείλουν να γίνουν πιο καθαρά και να συνδεθούν με το τι πρέπει να επιλύσει και πώς μια μεταπολίτευση του λαού, δηλαδή, μια μεταπολίτευση κατά την οποία ο λαός θα βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Δημοκρατία και χειραφέτηση

του Ρούντι Ρινάλντι.
 

Το νέο κίνημα που ξέσπασε στη χώρα μας, καθώς και τα κινήματα που ξέσπασαν πριν από λίγο καιρό στην Β. Αφρική και την Ισπανία, έθεσαν με εμφαντικό τρόπο το ζήτημα της δημοκρατίας ως κεντρικό και φλέγον ζήτημα-απαίτηση των λαϊκών μαζών.

Η απαίτηση αυτή δεν είναι διόλου ένα βήμα προς τα πίσω, όσον αφορά προγραμματικά και οραματικά στοιχεία που θα πρέπει να έχει ένα κίνημα το οποίο θέλει να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων. Ένα τέτοιο κίνημα πρέπει να έχει ένα τεράστιο απόθεμα ριζοσπαστικής και επαναστατικής ουσίας που πρέπει να κατανοηθεί σωστά από όσους αναφέρονται στην κοινωνική απελευθέρωση. 

Δεν είναι ένα αστικό αίτημα που προσπαθεί η αριστερή πολιτική να ενσωματώσει δυσκολοχώνευτα στη φυσιογνωμία της. Η δημοκρατία θα έπρεπε να είναι στοιχείο της αριστερής πολιτικής, τόσο ως ουσία όσο και ως διαδικασία. Θα έπρεπε να αποτελεί κριτήριο αποτίμησής της.

Ο ριζοσπαστισμός και το κίνημα στις πλατείες στέλνουν μηνύματα παντού

του Ρούντι Ρινάλντι.

Tα όσα καταπληκτικά έγιναν στις πλατείες όλης σχεδόν τις χώρας δείχνουν τη γέννηση ενός αυθεντικού μαζικού κινήματος με τα δικά του χαρακτηριστικά και προδιαγραφές που ξεφεύγουν από όσα γνωρίζαμε ή φανταζόμαστε μέχρι τώρα. Ζούμε αυτή τη γέννηση-εκδήλωση αναγκών και νέων χαρακτηριστικών ενός μαζικού κινήματος, με ιδιαίτερη πολιτικοποίηση και ειδική σύσταση.

Σε όσους είχαν αμφιβολίες για τη δυνατότητα λαϊκής απάντησης, για την καθήλωση της αγωνιστικότητας που υπήρχε την περασμένη χρονιά, η απάντηση ήρθε στις 25/5 με δύναμη και εκκωφαντικά. Δεκάδες χιλιάδες πολίτες, σε όλη τη χώρα, κατέγραψαν την ύπαρξή τους και τη διάθεση να αλλάξουν πολλά πράγματα.

Η κυβερνητική παραλυσία και το τσουνάμι που έρχεται…

Συγκλίσεις... σωτηρίας και πιέσεις στην Αριστερά. 

του Ρούντι Ρινάλντι.

Η μετεώριση που δείχνουν όλες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, η πρόσκαιρη παραλυσία και η Βαβέλ δηλώσεων και αντιδηλώσεων οικονομικών και πολιτικών παραγόντων της Ε.Ε. δείχνει την ένταση των διεργασιών, των αντιπαραθέσεων και των συγκρούσεων που αναπτύσσονται όσο βαθαίνει η κρίση. 

Η αναβολή αποφάσεων και οι αντικρουόμενες απόψεις που κυκλοφορούν προετοιμάζουν παράλληλα το έδαφος για την κλιμάκωση των μέτρων και των ρυθμίσεων.
 

Η ελληνική κοινωνία περνά από την φάση του Μνημονίου στην φάση της Αναδιάρθρωσης του χρέους. Η πανθομολογούμενη αποτυχία του Μνημόνιου πρέπει να καλυφθεί από μια νέα δέσμη μέτρων που κύριο χαρακτηριστικό θα είναι η εξασφάλιση των δανειστών με κάθε τρόπο. 

Η σημασία του πολιτικού αγώνα

Κεντρικό ζήτημα για την Αριστερά η ανατροπή του πολιτικού συστήματος  

του Ρούντι Ρινάλντι 

Η είσοδος σε μια ειδική καθεστωτική φάση με την τρόικα και το Μνημόνιο έδειξε πιο καθαρά τη φύση του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας αλλά και έφερε στην επιφάνεια ένα ριζοσπαστισμό, που εντόπισε την κακοδαιμονία του τόπου στο πολιτικό σύστημα. 
Το πολιτικό σύστημα συνολικά –κι όχι το ένα ή το άλλο κόμμα που είναι στην κυβέρνηση– και το εποικοδόμημα που το στηρίζει και διαπλέκεται με αυτό (κυρίως ΜΜΕ και δικαιοσύνη) βρέθηκαν στο επίκεντρο της αμφισβήτησης, του θυμού, του γιουχαΐσματος, των κινητοποιήσεων.

Κίνημα και πολιτική στην Ελλάδα του 2010

του Ρούντι Ρινάλντι

Η χρονιά που φεύγει ανέδειξε όρια, ισορροπίες,  νέους συσχετισμούς, αλλά έφερε και το λαό στο προσκήνιο.

Το 2010, σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, ήταν μια κρίσιμη χρονιά που θα μείνει στη μνήμη όλων ως η χρονιά του Μνημονίου και του ΔΝΤ. Στην καθημερινή γλώσσα αρκετά πράγματα θα διευκρινίζονται με τους προσδιορισμούς «προ (ή μετά) ΔΝΤ» ή «προ (ή μετά) Μνημονίου» περίοδο. 

Για παράδειγμα, το 2010 ήταν η πρώτη χρονιά που οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι δεν πήραν 13ο και 14ο μισθό αλλά ένα ευτελές επίδομα που δεν μπορεί να μπαλώσει καμιά από τις τεράστιες χασούρες.

Το 2010 ήταν η χρονιά της «θεραπείας-σοκ», του «πειράματος», όπου η ζωή μας υποβαθμίστηκε κατά 40% και η φτωχοποίηση ευρύτατων στρωμάτων προχώρησε με ορμητικούς ρυθμούς.