Ο ίλιγγος του κενού

της Αναστασίας Τσουκαλά,  

Αν. Καθηγήτριας Εγκληματολογίας, στο Πανεπιστήμιο Paris XI

Όχι, δεν έχουμε χούντα. Μακάρι να είχαμε. Μια δικτατορία αντιμετωπίζει αυταρχικά τους πολίτες της υιοθετώντας αντιδημοκρατικούς νόμους –τους οποίους όμως σέβεται. Μια δικτατορία θέτει νέους όρους διακυβέρνησης, χαράσσει νέες κόκκινες γραμμές ως προς το τι είναι αποδεκτό στον δημόσιο βίο, καλώντας τους πάντες να τοποθετηθούν έναντι της νέας τάξης πραγμάτων. Μια δικτατορία καταδικάζεται ηθικά και απομονώνεται πολιτικά από τη διεθνή κοινότητα. Σε μια δικτατορία, και οι κυβερνώντες και οι πολίτες και η διεθνής κοινότητα κινούνται εντός νέων μεν, αλλά σαφώς καθορισμένων πλαισίων.

Το καθεστώς της μνημονιακής Ελλάδας δεν είναι δικτατορικό, ούτε βέβαια δημοκρατικό. Είναι άναρχο. Άνευ σημείου αναφοράς στον Νόμο. Οι κυβερνώντες αδιαφορούν προκλητικά για τις επιταγές του Νόμου –είτε πρόκειται για τον κοινό νόμο, το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις, είτε για αποφάσεις των ελληνικών και ευρωπαϊκών δικαστηρίων. 

Έξω οι λαθρεπιβάτες απο τον ''Τιτανικό'' μας!

του Π.Παπακωνσταντίνου

Στον «Επιστάτη» του Χάρολντ Πίντερ, που ενσαρκώνει στο Απλό Θέατρο ο Δημήτρης Καταλειφός, κεντρικός ήρωας είναι ο Ντέιβις – πλανόδιος, άστεγος, ένα ναυάγιο της ζωής. 


Δουλικός απέναντι στους δυνατούς, γλοιώδης όταν προσδοκά ελεημοσύνη, γίνεται αλαζονικός σε ακρότατο βαθμό σκληρότητας όταν οσμίζεται κάποιον «κατώτερο», τον οποίο συνήθως εντοπίζει στο πρόσωπο του ξένου. 

Οι μαύροι, οι Πολωνοί και οι Έλληνες είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι του, προσφέροντας εύκολη ικανοποίηση στη φτηνή ματαιοδοξία, που θα γίνει τελικά η αιτία της συντριβής του.

Παρακολουθώντας το έργο του Βρετανού δραματουργού, δελεάζεται κανείς να το δει και σαν μεταφορά για τη μνημονιακή Ελλάδα.