Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας

Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Επί τάπητος θα τεθεί στις προσεχείς ευρωεκλογές το θέμα της ελληνικής συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο κι αν τα μεγάλης κυκλοφορίας Μέσα Ενημέρωσης, στηρίζοντας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και μέσω αυτών μια στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης, εμφανίσουν την ένταξη και παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ ως άθλο και μια αναντίρρητα και καθολικά επωφελή διαδικασία, η πραγματικότητα διαρκώς θα πιέζει για μια συνολική αποτίμηση των συνεπειών.

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, από το τι έχει ήδη γίνει είναι όσα πρόκειται να συμβούν από δω και στο εξής, το νέο δηλαδή πλαίσιο άσκησης οικονομικής πολιτικής που πιέζει για την επανεξέταση της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ, με κριτήριο πάντα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των (μέχρι πρότινος πολυπληθών) μικρομεσαίων στρωμάτων. Γιατί, από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η αστική τάξη, όσες μεταμορφώσεις κι αν αναγκάστηκε να υποστεί για να παραμείνει ίδια, από το 1981 μέχρι σήμερα εδραίωσε την ταξική της κυριαρχία στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο όφελος, με άλλα λόγια, για το κεφάλαιο από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ είναι ότι εξοπλίστηκε στην πάλη του ενάντια στην εργατική τάξη καταφέρνοντας να βαθύνει την εκμετάλλευση.

Η χρεοκοπία της νεοελληνικής ταυτότητας

Η χρεοκοπία της νεοελληνικής ταυτότητας

του Γιώργου Ν. Οικονόμου

Η χρεοκοπία που διέρχεται η χώρα δεν είναι μόνο οικονομική και πολιτική αλλά πρωτίστως και κυρίως χρεοκοπία «ταυτότητας». Τα στοιχεία που συγκρότησαν τη νεοελληνική ταυτότητα ήταν κυρίως εθνικά και θρησκευτικά, με έμφαση στον Έλληνα και στον πιστό.

Οι ιδέες και οι σημασίες στις οποίες στηρίχθηκε η ύπαρξη και η πορεία του νεοελληνικού μορφώματος ήταν: το «αναλλοίωτο» διαχρονικό έθνος, η «ανωτερότητα» της Ορθοδοξίας, η αυτοκρατορική δύναμη του χριστιανικού Βυζαντίου και η αίγλη της αρχαίας Ελλάδας. Οι ιδέες αυτές προσέδωσαν μία επίπλαστη συλλογική ταυτότητα, μία ψευδαίσθηση του συνανήκειν, διότι ήταν νεκρά παρελθοντικά στοιχεία και ως εκ τούτου δεν μπόρεσαν να στοιχειοθετήσουν πραγματικά στηρίγματα για πορεία στον σύγχρονο κόσμο.

Εφ’ όσον το «ένδοξο» παρελθόν θεωρείται δικαίωση, τότε συνεπάγεται αυτοϊκανοποίηση και επανάπαυση, άρα απουσία κάθε προσπάθειας για αξιόλογη δημιουργία στο παρόν. Η «δικαίωση» μέσα από το παρελθόν είναι το άλλοθι για το μίζερο παρόν και το άθλιο μέλλον, το άλλοθι για τη διαρκή πολιτική παρακμή και πολιτισμική μιζέρια, τη στεγανοποίηση των σημασιών, την έλλειψη κριτικής αντιμετώπισης και αμφισβήτησης της παράδοσης. Κατασκευάζει δηλαδή περίφραξη της σημασίας, κλειστότητα του νοήματος και κυριάρχηση ιδεολογημάτων και ιδεοληψιών.

Οι Γερμανοί, έχουν πλέον υλικό συμφέρον από μια Ελλάδα που θα βρίσκεται υπό συνεχή χρεοκοπία...

Οι Γερμανοί, έχουν πλέον υλικό συμφέρον από μια Ελλάδα που θα βρίσκεται υπό συνεχή χρεοκοπία...

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Επίδειξη δύναμης έκανε η Γερμανία ανοίγοντας τη συζήτηση για την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους, μπαίνοντας στην τελική ευθεία της προεκλογικής εκστρατείας. 

Η ανακίνηση του θέματος από τη μεριά του κόμματος της Άνγκελα Μέρκελ ένα σχεδόν μήνα πριν από τις εκλογές δεν αποτέλεσε αμυντική κίνηση που έγινε υπό την πίεση των Σοσιαλδημοκρατών, οι οποίοι επιδίωξαν έτσι να στριμώξουν τη γερμανική Δεξιά, αποκαλύπτοντας προς άγρα ψήφων τη μετεκλογική ατζέντα, ή υπό την πίεση λαϊκίστικων φυλλάδων όπως η Bild, που κυκλοφόρησε ακόμη και σειρά αφισών υπό το γενικό τίτλο «Ούτε ευρώ για την Ελλάδα».

Το άνοιγμα της συζήτησης για το ελληνικό δημόσιο χρέος αποτέλεσε μια επιθετική κίνηση από τη μεριά του Βερολίνου που δεν στόχευε στη Γερμανία, ούτε καν στην Ελλάδα ή την Ευρωζώνη κατευθυνόταν στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και έδειχνε ότι για την Ελλάδα αν κάποιος αποφασίζει αυτός είναι η Γερμανία. Κανένας άλλος!

ΕΚΤ: Αρμέγοντας τα «γουρουνάκια»..

Κέρδη από 70 έως 80 δις ευρώ αναμένεται πως θα έχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τις αγορές κρατικών ομολόγων των χωρών της περιφέρειας της ευρωζώνης κατά την περίοδο 2009 – 2012. Κέρδη 9 δις προέρχονται από τα ελληνικά ομόλογα.
 

Τα παραπάνω επισημαίνει επικεφαλής της μεγάλης γερμανικής επενδυτικής εταιρείας Allianz Global Investors Αντρέας Ούτερμαν σε άρθρο του στην εφημερίδα Financial Times.

Όπως επισημαίνει στο άρθρο, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, του όλα τα κρατικά καθώς και εταιρικά ομόλογα που αγόρασε η ΕΚΤ στο πλαίσιο των παρεμβάσεων της (securities market program) διακρατούνται τυπικά έως τη λήξη τους και ότι η κύρια πηγή των κερδών της θα είναι οι τόκοι (coupons) που θα εισπράττει, με την υπόθεση ότι δεν θα υπάρξει κάποια χρεοκοπία.

Από το Ντιτρόιτ στη Μαδρίτη...

Από το Ντιτρόιτ στη Μαδρίτη: ίδια προβλήματα, άλλες ιδέες!

Σύμφωνα με τα διεθνή πρακτορεία, την Πέμπτη το πρωί, η πόλη του πάλαι ποτέ κραταιού Ντιτρόιτ, έδρα της General Motors και λίκνο της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, μετά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τους ενδιαφερόμενους, ώστε να αποδεχτούν κάποιο ποσοστό κουρέματος, υπέβαλε αίτηση υπαγωγής στο αντίστοιχο με το δικό μας Άρθρο 99, ζητώντας προστασία από τους πιστωτές, ανάμεσά τους και τα ασφαλιστικά ταμεία, τους οποίους φεσώνει ούτε λίγο ούτε πολύ με 18 ολοστρόγγυλα δις δολάρια. Μπορεί και 20. 

Με την πράξη αυτή, θα καταχωρηθεί ως η πρώτη μεγάλη πόλη (γιατί για τις μικρότερες δεν γίνεται λόγος), στην ιστορία των ΗΠΑ που χρεοκοπεί. 

Και πάνω στην ώρα, που ο αξιότιμος οίκος Moody’s αναβάθμιζε την προοπτική της χώρας από αρνητική σε σταθερή.

Αν η αίτηση χρεοκοπίας γίνει αποδεκτή, αυτό θα σημάνει μαζικές απολύσεις δημοτικών υπαλλήλων, ξεπούλημα περιουσιακών στοιχείων, μεγαλύτερες περικοπές στις κοινωνικές παροχές και τις δημοτικές υπηρεσίες, αύξηση των δημοτικών τελών, λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων και πολλά άλλα τα οποία γνωρίζουμε ήδη από πρώτο χέρι.

Ποιον κοροϊδεύουν;

Αν δεν ήταν δύσκολη η κατάσταση των Ελλήνων πολιτών, αν δεν ήταν τόσο τραγική η κατηφορική πορεία της ελληνικής οικονομίας και αν δεν ήταν τόσο άμεσο το πρόβλημα δημοκρατίας και λειτουργίας των θεσμών που δημιούργησαν με το κλείσιμο της ΕΡΤ, τότε θα μπορούσαμε να γελάμε με τα καμώματά τους.

Επί μέρες απειλούσαν ο ένας τον άλλο, άφηναν να εννοηθεί ότι είναι έτοιμοι να τα σπάσουν, ότι δεν αντέχουν να τους υποτιμά ο πρώτος μεταξύ ίσων (!), ότι δεν φοβούνται ακόμη και τις εκλογές, ότι είναι παγιδευμένοι μέσα στην τρικομματική και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Κι έπειτα τα ξέχασαν σχεδόν όλα και κυρίως τις χιλιάδες των εργαζομένων της ΕΡΤ, το «μαύρο» στις οθόνες που συμπλήρωσε εννιά μέρες κι άρχισαν το γνωστό παζάρι για να μοιράσουν καλύτερα θέσεις, υπουργεία, οργανισμούς, για να εξασφαλίσουν περισσότερη επιρροή, για να διαμορφώσουν ευνοϊκότερους συσχετισμούς.

Κατά συρροή οικονομικοί δολοφόνοι

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Στις αρχές Απριλίου μια τριπλή αυτοκτονία βύθισε στο πένθος την ιταλική λουτρόπολη Τσιβιτανόβα Μάρκε. Η 68χρονη Άννα Μαρία Σοπράντσι και ο 62χρονος σύζυγος της, Ρομέο Ντιονίζι, οι οποίοι ζούσαν με μια σύνταξη των 500 ευρώ, δεν μπορούσαν πια να πληρώσουν το νοίκι τους. Παλαίμαχος οικοδόμος, ο Ντιονίζι δεν μπορούσε ούτε δουλειά να βρει ούτε να βγει στη σύνταξη, καθώς η κυβέρνηση είχε αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης στα 66 χρόνια. Στις 5 Απριλίου οι δύο σύζυγοι άφησαν ένα απολογητικό σημείωμα στο αυτοκίνητο κάποιου γείτονα, προτού κρεμαστούν στην αποθήκη τους. Μόλις έμαθε τα νέα ο αδελφός της Σοπράντσι, Τζουζέπε, ρίχτηκε στην Αδριατική και πνίγηκε».

Με αυτό το συγκλονιστικό περιστατικό ξεκινούσε το κύριο ρεπορτάζ των New York Times υπό τον τίτλο «Η λιτότητα σκοτώνει». Ήταν ένα αμείλικτο «κατηγορώ» των δύο αρθρογράφων εναντίον των δρακόντειων πολιτικών, τις οποίες επιβάλλει σε πανευρωπαϊκή κλίμακα το Βερολίνο, αλλά και των εθελόδουλων ελίτ περιφερειακών χωρών, όπως η Ελλάδα, που πασχίζουν να εμφανίσουν ως «success story» μια πραγματική ανθρωπιστική καταστροφή χωρίς προηγούμενο σε καιρό ειρήνης. Εδώ που έχουμε φτάσει, πρέπει να διαβάζουμε  New York Time για να πληροφορούμαστε τις απλές -όσο και συνταρακτικές- αλήθειες που αποσιωπούν συστηματικά τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης, όταν δεν κατακεραυνώνουν για «λαϊκισμό» όσους προσπαθούν κάτι να ψελλίσουν.

Ιδού ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

Οι ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν ελλείμματα

Χάριν του κάθε Μελισσανίδη που θα εισπράττει στο εξής τα κέρδη των πρώην ΔΕΚΟ θα απολύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Έτη φωτός απέχει από την πραγματικότητα η εικόνα σταθεροποίησης που επιχειρεί να εμφανίσει η κυβέρνηση στα δημόσια οικονομικά. Έτσι, το πλεόνασμα που εμφανίζεται στην εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού κατά το πρώτο τρίμηνο, με βάση τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Γενικό Λογιστήριο την Τρίτη ύψους 520 εκ. ευρώ (έναντι ελλείμματος ύψους 334 εκ. ευρώ πέρυσι) δεν είναι παρά αποτέλεσμα «δημιουργικής οικονομικής»! Όχι δημιουργικής λογικής ή στατιστικής μιας κι αυτές οι τεχνικές αφορούν παιχνίδια με αριθμούς και ποσοστά που ελάχιστα επηρεάζουν την πραγματικότητα. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με καθυστερήσεις πληρωμών – πραγματικών χρημάτων δηλαδή – που επισείουν τεράστια προβλήματα στην οικονομία, από καθυστερήσεις καταβολής μισθών μέχρι χρεοκοπίες επιχειρήσεων, βαθαίνοντας την ύφεση. 

Ειδικότερα, η μαγική εικόνα που παρουσιάστηκε, ήταν αποτέλεσμα της ματαίωσης δαπανών από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ύψους 671 εκ. ευρώ, κι επίσης της παρακράτησης φόρων από το δημόσιο ύψους 467 εκ. ευρώ, οι οποίοι έπρεπε να είχαν αποδοθεί στους πολίτες. Αν λοιπόν είχαν γίνει αυτές οι δαπάνες, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν έλλειμμα ύψους 618 εκ. ευρώ, κι όχι πλεόνασμα. Κι αυτό παρά τη σφαγή που έχει επέλθει σε κάθε λογής κοινωνική δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Το μέλλον μας δεν βρίσκεται στην ευρωζώνη

Το μέλλον μας δεν βρίσκεται στην ευρωζώνη. Να οργανώσουμε την έξοδο τώρα! 


Οι δραματικές εξελίξεις στην Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για σκέψη και για δράση, πρέπει να ωθήσουν σε ενεργοποίηση και σε κίνηση λαού και αριστεράς. 

Το σοκ και δέος, η αμηχανία και το πάγωμα δεν πρέπει να επιτρέψουν να περάσει αυτή η εξέλιξη παγιώνοντας ένα νέο πιο αρνητικό τοπίο. 

Στην ουσία έχουμε την κήρυξη μιας μισο-χρεοκοπίας στην πιο μικρή, ευάλωτη χώρα της ευρωζώνης! Είναι άμεσα αναγκαίο να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα και να τροφοδοτηθεί η πολιτική συνθηματολογία και δράση:

Πολιτική και κοινωνική παρακμή

του Γιώργου Οικονόμου

 

Το νεοελληνικό πολιτικό σύστημα και η κοινωνία βυθίζονται συνεχώς σε γενικευμένη παρακμή, χωρίς κάποια ρωγμή αλλαγής και ανάκαμψης. 

Από την εποχή που ξέσπασε η κρίση το 2008 δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική αλλαγή στους θεσμούς που επέτρεψαν και διευκόλυναν την πορεία προς τον γκρεμό. Ούτε το πολιτικό σύστημα είναι πρόθυμο γι αυτό ούτε η κοινωνία δείχνει διάθεση για κάτι παρόμοιο. Επί πλέον η τελευταία επιτρέπει στους υπευθύνους της οικονομικής και πολιτικής χρεοκοπίας να ασκούν ακόμη κυβερνητικό έργο επιτείνοντας έτι περαιτέρω τη θλιβερή κατάσταση. 

Πράγματι, το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να προσφέρει λύση στο πρόβλημα, διότι είναι μέρος του προβλήματος. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ανακυκλώνει το πρόβλημα και τα αδιέξοδα, διότι εκεί βρίσκεται η μόνη ικανότητά του. Δεν έχει εκπαιδευθεί για κάτι άλλο, ούτε έχει την πρόθεση ούτε είναι ικανό να αναζητήσει δημιουργικές αντιλήψεις.

Ιδιωτικοποιήσεις: Χορός δισεκατομμυρίων με θύμα τους εργαζόμενους

του Λεωνίδα Βατικιώτη

 

Η συγκεκριμένη ερώτηση θα μπορούσε να αποτελέσει μνημείο χειραγώγησης της κοινής γνώμης και βίαιης απόσπασης συναίνεσης από τους συμμετέχοντες σε έρευνα στη βάση μιας διατύπωσης που προδιαθέτει θετικά τον συμμετέχοντα, χώρια του ότι αποκρύπτει ουσιώδεις πληροφορίες: «Είστε υπέρ ή κατά των αποκρατικοποιήσεων και γενικότερα της αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου ως μέσου αντιμετώπισης της κρίσης;». 

Η απάντηση που δόθηκε στο συγκεκριμένο ερώτημα της δημοσκόπησης της Κάπα Research όπως δημοσιεύθηκε στο Βήμα την Κυριακή 30 Δεκεμβρίου ήταν η αναμενόμενη: 62,5% υπέρ και μόνο ένα ποσοστό 30,3% κατά. Ποιος θα έλεγε όχι; Η συγκεκριμένη ερώτηση δεν ήταν η μοναδική που δημοσιεύεται το τελευταίο χρονικό διάστημα κι η οποία επιχειρεί να εμφανίσει την κοινή γνώμη να συμφωνεί με το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων. Το καταφέρνει δε, παραπληροφορώντας! 

Πώς η Ισλανδία βγήκε από την κρίση χωρίς Μνημόνια…

Συνέντευξη του Στεϊνγκρίμουρ Σίγκφουσον* στον Μιχάλη Ψύλο

Ξαφνικά, όλοι μιλούν με θαυμασμό για την Ισλανδία. Τη μικρή νησιωτική χώρα των Βίκινγκς, που πριν ακριβώς από τέσσερα χρόνια έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ήταν φθινόπωρο του 2008, όταν μέσα σε μία εβδομάδα η Ισλανδία επλήγη πολύ σοβαρά από τη διεθνή οικονομική κρίση, με τις τρεις σημαντικότερες τράπεζές της να χρεοκοπούν. Το δημόσιο χρέος ανήλθε στο 900% του ΑΕΠ.

Η χώρα βυθίστηκε σε μια βαθιά ύφεση, με μείωση του ΑΕΠ κατά 11% μέσα σε δύο χρόνια. Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση προσπάθησε με νόμο να αναγκάσει όλους τους Ισλανδούς να πληρώσουν για να εξοφλήσουν ένα χρέος ύψους 3,5 δισ. ευρώ (40% του ΑΕΠ) –δηλαδή κάπου 9.000 ευρώ ανά κάτοικο– για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Μόνο που οι Ισλανδοί αντιστάθηκαν και με δύο δημοψηφίσματα απέρριψαν κάθε τέτοια σκέψη.

Οι Ισλανδοί Βίκινγκς στάθηκαν όμως όρθιοι.

Δραματικές οι επιπτώσεις της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στην ψυχική υγεία του πληθυσμού

της Κατερίνας Μάτσα

Το κοινωνικό τοπίο σήμερα στη χώρα μας διαμορφώνεται στη σκιά της χωρίς προηγούμενο χρηματοπιστωτικής κρίσης και της χρεοκοπίας, με τις κοινωνικές ανισότητες να εντείνονται τρομερά και τις στρατιές των ανέργων, των αστέγων, των φτωχών να πυκνώνουν διαρκώς, καταδικάζοντας τον λαό στη δυστυχία και την αρρώστια.

Η οικονομική και κοινωνική κρίση και η μνημονιακή πολιτική που εφαρμόζεται έχει αποδεδειγμένα τραγικές επιπτώσεις σε όλους τους δείκτες υγείας και ψυχικής υγείας του πληθυσμού. Από σχετικές έρευνες αποδεικνύεται ότι η αύξηση κατά 1% της ανεργίας προκαλεί αύξηση κατά 3% των ψυχικών διαταραχών, κατά 5% των αυτοκτονιών, κατά 30% των προβλημάτων που συνδέονται με το αλκοόλ και κατά 30% της εγκληματικότητας. Από τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τα ναρκωτικά που ανακοινώθηκαν στις 15-11-2011 σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες αυξάνεται τρομακτικά η χρήση νέων συνθετικών ουσιών. 

Κυκλοφορούν σήμερα γύρω στα 150 νέα προϊόντα (παράγωγα κυρίως αμφεταμινών ή κανναβινοειδών), εξαιρετικά επικίνδυνα.

«Τσίρκο» η βουλή με μάχες μέσα και πόλεμο έξω

του Γ.Δελαστίκ

Δεν είχε γίνει η ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο για το νέο πακέτο μέτρων εξοντωτικής λιτότητας όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, αλλά κλίμα κοινωνικού πολέμου επικρατούσε τόσο έξω όσο και μέσα στη Βουλή. 
Δεκάδες χιλιάδες λαού την είχαν περικυκλώσει. Μολότοφ εκσφενδονίζονταν εναντίον των αστυνομικών, που απαντούσαν με καταιονισμό ύδατος από τα «κανόνια» των υδροφόρων που έχει αποκτήσει προσφάτως η ΕΛ.ΑΣ. για να τις χρησιμοποιεί εναντίον του «εχθρού λαού». Το σενάριο γνωστό και χιλιοπαιγμένο.

Ένα όντως πρωτοφανές περιστατικό προκάλεσαν όμως ο αυταρχισμός και η αλαζονεία της κυβέρνησης Σαμαρά: την... απεργία των υπαλλήλων της Βουλής! 

Αποκαλύπτοντας τη διολίσθηση της νοοτροπίας του πρωθυπουργού σε ολοκληρωτικές ατραπούς, ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας κατέθεσε αιφνιδιαστικά και σαφώς πραξικοπηματικά σε σχέση με το Σύνταγμα τροπολογία, με την οποία καταργούσε το δικαίωμα του Κοινοβουλίου να αποφασίζει αυτό το μισθολογικό καθεστώς των υπαλλήλων της Βουλής!

Ξερονήσια λιτότητας, επίγειοι παράδεισοι κερδών

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Μικρή ανάπαυλα ή την ηρεμία πριν την θύελλα θα θυμίζει σε λίγο το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από τον σχηματισμό της κυβέρνησης Α. Σαμαρά και για την ακρίβεια από την αρχή του καλοκαιριού όταν, πράγματι, άλλαξε το κλίμα στις αγορές και η συμπεριφορά των Ευρωπαίων απέναντι στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση εμφανίζει αυτή την μεταβολή ως επιβράβευση των προσπαθειών της και δείγμα του ότι οι «κόποι πιάνουν τόπο», επιχειρώντας έτσι να υποστηρίξει και το νέο αντιλαϊκό πακέτο των 11,8 δισ. ευρώ. Ένα σύνολο μέτρων που θα βαθύνει τη φτώχεια και την απόγνωση στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα καθώς είναι μονομερώς προσανατολισμένο προς τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τα μεσαία στρώματα απ’ όπου θα προέλθει τουλάχιστον το 80% των χρημάτων.

Από την άλλη οι επιχειρήσεις θα δουν την θέση τους να βελτιώνεται. Η αναμενόμενη μείωση των εργοδοτικών εισφορών θα βάλει στα ταμεία τους 2,5 δισ. ευρώ, την ίδια ώρα που τα ασφαλιστικά ταμεία ψυχορραγούν λόγω της αύξησης της ανεργίας (στο 24,4% τον Ιούνιο του 2012 από 7,4% πριν τρία χρόνια) και της γενικευμένης παρακράτησης των εισφορών από τις επιχειρήσεις – μικρές και μεγάλες.

Νέα αναδιάρθρωση του χρέους: Και ξανά προς το σφαγείο τραβά ...

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η κατάσταση κι αν δεν έχει τύχει στους περισσότερους είναι οικεία σε όλους: Εντός του δωματίου στο νοσοκομείο κανείς δεν μιλάει για το μοιραίο που είναι θέμα μηνών αν όχι λίγων εβδομάδων. Εκτός του νοσοκομειακού δωματίου, αντίθετα, ο επερχόμενος θάνατος είναι το μοναδικό θέμα συζήτησης, όποτε έρχεται η κουβέντα στον …τυχερό. 

Κάπως έτσι συμβαίνει και με την ελληνική οικονομία. Στην Ελλάδα, η συζήτηση περιστρέφεται σε αυτούς που θα πλήξουν τα νέα μέτρα ύψους 11,6 δισ. ευρώ κι εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου η μόνη διαφωνία αφορά το αν φτάνουν αυτά τα μέτρα ή, για να δείξουμε στους πιστωτές μας πόσο υπάκουοι είμαστε, μην τυχόν και χρειάζεται να ανακοινώσουμε κι άλλες, επιπλέον περικοπές μήπως έτσι μας λυπηθούν κι επιδείξουν λίγο οίκτο απέναντί μας. (Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η καλύτερη μοίρα γι’ αυτή τη χώρα θα ήταν αν τα δημόσια ταμεία εμφάνιζαν την πληθωρικότητα και την μοναδική ικανότητα «να ξαναγεννιούνται από τη στάχτη τους» που από γεννήσεως του ελληνικού κράτους είχαν η υποτέλεια κι η εθελοδουλία του πολιτικού προσωπικού…) 

Τρίτο Μνημόνιο: Στο στόχαστρο μισθωτοί των ΔΕΚΟ και χαμηλοσυνταξιούχοι

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δεν αποτρέπεται η νέα χρεοκοπία ακόμη και με την εφαρμογή των νέων μέτρων

Τουλάχιστον 45.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα υπό τη μορφή της εργασιακής εφεδρείας

Με τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Στουρνάρα σε ρόλο οικονομικού εκτελεστή, που σηκώνει πάνω του όλο το πολιτικό κόστος λέγοντας ακόμη κι αυτά που δεν επιτρέπεται να ειπωθούν και τους «συμμάχους» του Αντώνη Σαμαρά, Βαγγέλη Βενιζέλο και Φώτη Κουβέλη, να διαφωνούν αρχικά αλλά στο τέλος, για τη …σωτηρία της πατρίδας πάντα, να αναγκάζονται να συμφωνήσουν, συμπληρώνεται μέρα με την μέρα το παζλ των επιπλέον μέτρων ύψους 11,6 δισ. ευρώ που έχει απαιτήσει η Τρόικα για να δώσει την επόμενη δόση. 

Το σχέδιο είναι τα μέτρα να κλειδώσουν εντός του Αυγούστου, στη συνέχεια οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα να διεξαχθούν εντός του Σεπτεμβρίου κι η δόση να εκταμιευθεί τον Οκτώβριο.

Η λιτότητα κατακερματίζει τη συνοχή σε Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ένα πρωτοφανές πλήγμα στην συνοχή των εθνικών κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει καταφέρει η εξοντωτική λιτότητα που, χωρίς μεγαλοστομίες και βερμπαλισμούς, πέτυχε να εφαρμόσει την λενινιστική οδηγία και να μετατρέψει σε …εμφύλιο τον πόλεμο που ήδη μαίνεται εντός της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μεταξύ κέντρου και περιφέρειας. 

Έτσι, από την Ισπανία και την Ιταλία μέχρι την ίδια την Γερμανία όλα σχεδόν τα κράτη της ευρωζώνης βλέπουν την συνοχή τους να αποτελεί παρελθόν και την μια περιφέρεια να στρέφεται εναντίον της άλλης με τις πιο φτωχές να βουλιάζουν στα χρέη και τα ελλείμματα.

Βουλιάζει ο ιταλικός νότος

Πρώτη απ’ όλες η Σικελία που επίσημα ζήτησε από την ιταλική κυβέρνηση κατεπείγουσα χρηματοδότηση έτσι ώστε να αποφύγει τον κίνδυνο στάσης πληρωμών.

Γραφείο τελετών για οικονομίες: η «ευρωζώνη»!

Άβουλο πιόνι η Ελλάδα του αστικού κόσμου!

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ παραδόθηκε πριν αναλάβει!

Γράφει ο «παρατηρητής»

Μετά την Κύπρο και η Ισπανία μπαίνει ολοταχώς στο χορό του Μνημονιακού Ζαλόγγου!

Είναι, σχεδόν, βέβαιον ότι θα ακολουθήσει και η Ιταλία.

Η ευρωζώνη έχει μεταμορφωθεί σε Γραφείο Τελετών για πρόχειρες και κακόγουστες «κηδείες» των οικονομιών των μελών της.

Το ευρώ και η ευρωζώνη απεδείχθησαν μια Γερμανική φυλακή ασφαλείας, αποπνικτική και δυσβάστακτη για τις ασθενέστερες και λιγότερο παραγωγικές οικονομίες και εφιαλτική για τους λαούς αυτών των οικονομιών, ενώ ανεδείχθησαν σε επικερδή έπαυλη πολυτελείας για τις πλουσιότερες και παραγωγικότερες χώρες και πρώτα απ' όλα τη Γερμανία.

Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα επείγει

Δυο ιστορικά αποτυχημένα πειράματα νομισματικής ένωσης με συμμετοχή της Ελλάδας

του Σπύρου Μαρκέτου, 

επίκουρου καθηγητή της Ιστορίας των Ιδεών, Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.

Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε η φιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.