Ο Νέλσον Μαντέλα και ο ένοπλος αγώνας
του Στάθη Κουβελάκη
Η περίπτωση του Μαντέλα αποδεικνύει
ότι η υπερβολή στον έπαινο λειτουργεί μπορεί εν τέλει να λειτουργήσει ως πολύ αποτελεσματικότερο
μέσο παραποίησης της ιστορίας από τη μήνη ή τη λήθη. Για όσους αγνοούν τα
στοιχειώδη για την διαδρομή του και τον αγώνα που έδωσαν οι Μαύροι της Νότιας
Αφρικής ο νεκρός πλέον ηγέτης φαντάζει σαν ένα μείγμα χριστιανού άγιου και σταρ
της βιομηχανίας του θεάματος και της ανθρωπιστικής ιδεολογίας του συρμού.
Σε
ένα άρθρο του στους Τάϊμς της Νέας Υόρκης ο Σλάβοϊ Ζίζεκ έγραψε πως η μετατροπή
του Μαντέλα σε ακίνδυνη και συναινετική εικόνα αποτελεί σύμπτωμα ήττας, της
αποτυχίας του να αλλάξει την κοινωνική μοίρα των Μαύρων και να θέσει τέλος στο
κοινωνικό απαρτχάϊντ που συνεχίζει να διαιρεί την Νοτιοαφρικανική κοινωνία.
Το κοινωνικό απαρτχάϊντ
συνεχίζεται
Υπάρχει αναμφίβολα μια
μεγάλη δόση αλήθειας σε αυτή τη διαπίστωση. Ο Μαντέλα αφήνει πίσω του μια χώρα
με αβυσσαλέες κοινωνικές αντιθέσεις, με το εισοδηματικό χάσμα μεταξύ λευκών και
μαύρων να είναι της τάξης του ένα προς έξι και τις κοινωνικές ανισότητες να παραμένουν
στο επίπεδο που ήταν όταν καταργήθηκε το καθεστώς του θεσμοποιημένου φυλετικού
διαχωρισμού[1].
