Απέναντι σε σκάνδαλα τύπου λίστας Λαγκάρτντ εμφανίζονται δυο
εξίσου λαθεμένες στάσεις.
Η
πρώτη η οποία είναι και κυρίαρχη, υπερτονίζει τη σημασία αυτών των σκανδάλων.
Στόχος είναι να αποδειχτεί ότι για την κρίση υπεύθυνη είναι η κακή διαχείριση
με αποκορύφωμα τα σκάνδαλα.
Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται να οδηγηθεί η κοινή
γνώμη στο συμπέρασμα ότι η κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί από μια χρηστή
διαχείριση ,με την εφαρμογή των νόμων, δίχως απάτες και λοβιτούρες, ή με άλλα
λόγια ότι για να αντιμετωπιστεί η κρίση και να επανέλθουμε στους κανονικούς μας
ρυθμούς, το κύριο αν όχι το άπαν, είναι η αλλαγή του πολιτικού προσωπικού από
ένα άλλο πιο ικανό και έντιμο. Με αυτόν τον τρόπο περισώζεται το κύρος του
υπεύθυνου για την κρίση καπιταλιστικού συστήματος.
Αποσιωπάται το γεγονός ότι η
ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου αποτελεί θεμελιακή αρχή της ΕΕ καθώς επίσης και το
ότι στο βασίλειο του χρήματος-Μαμωνά, του κέρδους και της κλοπής ξένης
εργασίας, η «νόμιμη» κλοπή αποτελεί θεμελιακή αξία.
