Η δική μας Ανάσταση

του Γιώργου Ρούση

Για να επιτευχθεί η δική μας Ανάσταση, ως συλλογική ανατροπή- απελευθέρωση, του ίδιου του λαού εν ζωή, είναι αναγκαίο να υπερβούμε τη δύναμη της συνήθειας και τη συνεπαγόμενη εθελοδουλία, σε θεούς αλλά και σε άλλους ανθρώπους.

Θυμίζω ενδεικτικά ότι αυτές οι βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις έχουν αναδειχτεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι σήμερα από σημαντικούς στοχαστές.

Ο Πλάτωνας στην παραβολή του σπηλαίου των δεσμωτών αναφέρεται στην τρομερή δυσκολία που θα συναντήσουν όσοι δουν την πραγματικότητα ως έχει, για να πείσουν εκείνους οι οποίοι έχουν εθιστεί να βλέπουν τα είδωλα της.

Διαπρεπείς ιστορικοί μας επισημαίνουν ότι οι εξεγέρσεις του Σπάρτακου δε στόχευαν στην κατάργηση του δουλοκτητικού συστήματος γενικά, αλλά στο να πάψουν να είναι δούλοι οι ίδιοι οι εξεγερμένοι.

Έξοδος από τα πορνεία ευρώ και Ε.Ε.

του Γιώργου Ρούση
 

Από τα τραγικά για τον κυπριακό λαό τελευταία συμβάντα, εκτιμώ ότι μπορούμε αβίαστα να βγάλουμε τα ακόλουθα πέντε σταράτα συμπεράσματα:

1) Όπως με την τουρκική εισβολή το 1974 αποδείχθηκε ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ δεν διασφαλίζει καμία κυριαρχία, σήμερα αποδεικνύεται με τον πλέον ηχηρό τρόπο ότι η συμμετοχή στην Ε.Ε. ούτε την ευημερία ούτε βεβαίως την κυριαρχία των λαών διασφαλίζει.

2) Όταν μια αριστερή κυβέρνηση διαμορφώνει μια οικονομία όπως η κυπριακή, της οποίας η αναλογία του ΑΕΠ της με τις καταθέσεις των τραπεζών της είναι εντόνως δυσανάλογη υπέρ των δεύτερων, όταν αφήνει ασύδοτους τους τραπεζίτες να τζογάρουν επικίνδυνα και όταν θεωρεί επίτευγμα την εισροή μαύρου χρήματος, φουσκώνει μια φούσκα, η οποία αργά η γρήγορα θα σκάσει.

3) Είναι αδύνατον, όπως μας προτρέπει να πράξουμε ο ΣΥΡΙΖΑ και λοιπές φιλοευρώ δυνάμεις, να παραμένεις μέσα στα πορνεία του ευρώ και της Ε.Ε. και ταυτόχρονα να θεωρείς ότι μπορείς να διαπραγματευτείς με τους νταβάδες αυτών των των πορνειών τη μη εκπόρνευση σου.

Περί βίας

του Γιώργου Ρούση

 

Απ’ αφορμή την ένταση του οικονομικού καταναγκασμού, της άμεσης κρατικής και παρακρατικής βίας και των βίαιων αντιδράσεων που αυτά προκαλούν, έχει αναζωπυρωθεί η συζήτηση  περί βίας.

Σε αυτήν τη συζήτηση οι συστημικές- κυβερνητικές δυνάμεις, γεννήτορες και δάσκαλοι της βίας, την καταδικάζουν όταν στρέφεται εναντίον τους μ’ άλλα λόγια όταν θερίζουν ό, τι έσπειραν  και καλούν την Αριστερά να πράξει το ίδιο.

Από την άλλη η κοινοβουλευτική αριστερά αποδέχεται το ρόλο του απολογούμενου και δεν χάνει ευκαιρία να καταδικάσει γενικώς και αορίστως τη βία και να δηλώνει ότι η ίδια δεν πρόκειται ποτέ να την χρησιμοποιήσει.
Ενδεικτικά θυμίζω τις πρόσφατες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα ότι «η βία ως η πλέον αυταρχική πράξη», είναι καταδικαστέα,  ή αντίστοιχες δηλώσεις άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που περηφανεύονται ότι «θα ταράξουν [τους αντιπάλους τους] στην νομιμότητα».
Θυμίζω ακόμη παλιότερες  δηλώσεις της Αλέκας Παπαρήγα κατά την οποία «στην πραγματική λαϊκή εξέγερση «δεν θα σπάσει ούτε  τζάμι» και την πρόσφατη απολογητική της στάση κατά την οποία  οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ δεν διέπραξαν την «καταδικαστέα» πράξη της κατάληψης ενός δημόσιου χώρου που είναι το υπουργείο.
Θυμίζω τέλος την ευκολία με την οποία αυτή η  Αριστερά χαρακτηρίζει αδιακρίτως  ως προβοκατόρικη κάθε βίαιη αντίδραση στο σύστημα.

Από την μικρασιατική καταστροφή μέχρι τη σημερινή κρίση

H δήθεν αξιοποίηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων  

του Γιώργου Ρούση

"Στην πραγματικότητα πρόκειται όχι για εκμετάλλευση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων υπέρ των συμφερόντων του λαού, αλλά για αφελή, ή δόλια εξυπηρέτηση των συμφερόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού απέναντι στα συμφέροντα του ευρωπαϊκού και δη Γερμανικού ιμπεριαλισμού."

Εκτός από τις δυνάμεις εκείνες που υποστηρίζουν ότι η μόνη διέξοδος από την κρίση δεν μπορεί παρά να είναι άμεσα μια αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική λύση με σοσιαλιστική προοπτική, υπάρχουν ποικίλα επίπεδα αντιδράσεων απέναντι στα αντιλαϊκά μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπισή της. Υπάρχουν εκείνοι που ενώ θεωρούν αναγκαία τη λήψη αυτών των μέτρων, δήθεν λυπούνται βαθέως για τις συνέπειες τους. Υπάρχουν οι ακόμη πιο τσαρλατάνοι, οι οποίοι διαφωνούν δήθεν με ορισμένα από τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση, από την άλλη όμως όχι μόνον την στηρίζουν αλλά συμμετέχουν σε αυτήν. Υπάρχουν τέλος άλλοι, που περιορίζουν τη διαφωνία τους στα μνημόνια και προτείνουν λύσεις εντός των τειχών –καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών- του συστήματος.

Η φαντασία στην εξουσία

Η φαντασία στην εξουσία¹

του Γιώργου Ρούση

 

LIP είναι το όνομα μιας μάρκας ρολογιών που παράγονταν κάποτε στη γαλλική πόλη Besancon.

Ταυτόχρονα όμως είναι μια κορυφαία στιγμή για όσους συμμετείχαν στους μετά το '68 αγώνες, η οποία στη χώρα μας τουλάχιστον φαίνεται να αγνοείται, και καλό θα ήταν τώρα που μεταξύ άλλων έρχεται το τσουνάμι των μαζικών απολύσεων να γνωστοποιηθεί.

Απρίλης 1973. Η διεύθυνση της LIP ανακοινώνει στους εργαζόμενους ότι πρόκειται να προβεί σε ένα σημαντικό αριθμό απολύσεων. Η πρώτη αντίδραση των εργαζομένων ήταν να ρίξουν τους ρυθμούς με τους οποίους δούλευαν. Η δεύτερη ήταν δεκάλεπτες ανά ώρα στάσεις εργασίας, και η τρίτη και φαρμακερή για την εργοδοσία, η εφαρμογή στην πράξη του συνθήματος που είχαν αναρτήσει οι φοιτητές των Καλών Τεχνών το Μάη του 1968: «Το αφεντικό σου σ' έχει ανάγκη εσύ δεν το έχεις ανάγκη».

Όταν οι εργαζόμενοι έμαθαν ότι επρόκειτο να απολυθούν 480 από αυτούς, κατέλαβαν την επιχείρηση και απέκλεισαν στα γραφεία τους τα διευθυντικά της στελέχη.

Η Λίστα Λαγκάρντ ή ο κλέψας του κλέψαντος

του Γιώργου Ρούση

Απέναντι σε σκάνδαλα τύπου λίστας Λαγκάρτντ εμφανίζονται δυο εξίσου λαθεμένες στάσεις.

Η πρώτη η οποία είναι και κυρίαρχη, υπερτονίζει τη σημασία αυτών των σκανδάλων. Στόχος είναι να αποδειχτεί ότι για την κρίση υπεύθυνη είναι η κακή διαχείριση με αποκορύφωμα τα σκάνδαλα. 

Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται να οδηγηθεί η κοινή γνώμη στο συμπέρασμα ότι η κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί από μια χρηστή διαχείριση ,με την εφαρμογή των νόμων, δίχως απάτες και λοβιτούρες, ή με άλλα λόγια ότι για να αντιμετωπιστεί η κρίση και να επανέλθουμε στους κανονικούς μας ρυθμούς, το κύριο αν όχι το άπαν, είναι η αλλαγή του πολιτικού προσωπικού από ένα άλλο πιο ικανό και έντιμο. Με αυτόν τον τρόπο περισώζεται το κύρος του υπεύθυνου για την κρίση καπιταλιστικού συστήματος. 

Αποσιωπάται το γεγονός ότι η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου αποτελεί θεμελιακή αρχή της ΕΕ καθώς επίσης και το ότι στο βασίλειο του χρήματος-Μαμωνά, του κέρδους και της κλοπής ξένης εργασίας, η «νόμιμη» κλοπή αποτελεί θεμελιακή αξία.

Επειδή δεν πρέπει να χάσουμε λεπτό…

του Γιώργου Ρούση

Πράγματι δεν πρέπει να χάσουμε λεπτό.

Επειδή όμως η οργανική ενότητα της Αριστεράς είναι αδύνατη, αυτό που χρειάζεται, πέρα από συνεργασίες σε επί μέρους ζητήματα, είναι όχι γενικώς και αορίστως εκκλήσεις για συνεργασία της αριστεράς ως αυτοσκοπό, αλλά η άμεση συγκρότηση ενός άμεσα εφαρμόσιμου αριστερού, αντικαπιταλιστικού, αντιιμπεριαλιστικού μετώπου το οποίο μπορεί να κινείται γύρω από τον ακόλουθο άξονα:

Παραβιάζεται ευθέως η λαϊκή κυριαρχία

Ζούμε μια δομική κρίση του καπιταλισμού

-Από την ώρα που εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, έγιναν αρκετές παρεμβάσεις από διανοουμένους. Ορισμένοι τάχθηκαν ακόμη και με ανοιχτή επιστολή υπέρ των μέτρων, κάποιοι άλλοι στάθηκαν, εξαρχής, απέναντι και κάποιοι τρίτοι προτίμησαν τη σιωπή. Επηρεάζουν την κοινή γνώμη οι παρεμβάσεις αυτές ; Οφείλουν να παρεμβαίνουν και πώς οι διανοούμενοι σε τέτοιες περιόδους;

-Γ. Ρούσης: Η ερώτηση τίθεται με όρους καθαρά ιδεαλιστικούς γιατί οι διανοούμενοι δεν είναι μια ενιαία κατηγορία ανθρώπων. Συνεπώς, δεν μπορώ ν’ απαντήσω εγώ για λογαριασμό των διανοουμένων γενικώς, γιατί υπάρχουν οι διανοούμενοι της αστικής τάξης, υπάρχουν οι διανοούμενοι που έχουν μια θολούρα και εκφράζουν απόψεις συγκεχυμένες, υπάρχουν και οι οργανικοί διανοούμενοι και οι διανοούμενοι της εργατικής τάξης.

Δεν μπορούμε να δώσουμε μια απάντηση. Θα ήταν σαν να λέμε ποια ήταν η στάση της κοινωνίας γενικώς, η οποία ήταν μια στάση αντιφατική. Αναμενόμενο είναι η στάση των διανοουμένων, όπως και της ίδιας της κοινωνίας, να είναι αντιφατική απέναντι στην κρίση. Υπήρχαν διανοούμενοι που στήριξαν τα μέτρα και δεν καταλάβαιναν, ή έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν τίποτε για το από πού προέρχεται η κρίση, άλλοι που σιωπούσαν γιατί δεν τους ενδιέφερε ή γιατί δεν είχαν άποψη, και άλλοι, και δεν ήταν λίγοι από ό,τι τυχαίνει να γνωρίζω, που αντιστάθηκαν και είπαν ότι είναι απαράδεκτα τα μέτρα και μπήκαν σε μια προσπάθεια ερμηνείας των βαθύτερων αιτίων της κρίσης.

Η στάση των διανοουμένων επηρέασε, όπως πάντοτε επηρεάζει η στάση της διανόησης διότι από την υπόλοιπη κοινωνία θεωρούνται ως άνθρωποι που κατέχουν τη γνώση. Και από αυτήν την άποψη δεν είναι τυχαίο ότι προβάλλονται οι υποτιθέμενοι τεχνοκράτες ή διανοούμενοι στα κανάλια, στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες για να προωθήσουν κατά κύριο λόγο την κυρίαρχη αντίληψη πραγμάτων για τον μονοδιάστατο σύγχρονο λόγο που θέλει να μην υπάρχει άλλη διέξοδος παρά τα μέτρα που παίρνονται απέναντι στην κρίση.

Νομίζω ότι επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και ο λόγος των διανοουμένων εκείνων που αντιστάθηκαν και έδωσαν σαν διέξοδο την έξοδο από το ευρώ, την κατάργηση των πληρωμών του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και μια σειρά άλλων μέτρων που κατά την αντίληψή μας θα μας βγάλουν από την κρίση. Πρέπει όμως να είμαστε ξεκάθαροι και να λέμε ότι η κυρίαρχη αντίληψη και στο επίπεδο της διανόησης και στο επίπεδο της κοινωνίας συνεχίζει να είναι αυτή της κυρίαρχης τάξης.

Εν μικρή γερμανική σατραπεία (2011 μ.χ.)

του Γιώργου Ρούση

Η επιμονή των δανειστών μας για σχηματισμό κυβέρνησης ευρύτερης δυνατής συνεργασίας και στήριξης είναι βέβαιο ότι αποσκοπούσε στην κάλυψη της αποδυναμωμένης από τα κάτω κοινωνικής συναίνεσης με μια από τα πάνω πολιτική συναίνεση.

Εκείνο όμως που από μια πρώτη ματιά φάνταζε ανεξήγητο ήταν η απαίτηση γραπτής δέσμευσης των αρχηγών των κομμάτων, που συμμετέχουν στην κυβέρνηση, ότι θα τηρήσουν τις συμφωνίες που έχουν συναφθεί.

Γι' αυτή την απαίτηση, η μόνη λογική ερμηνεία που θα μπορούσε να δοθεί -με δεδομένο ότι μια τέτοια δέσμευση δεν ενέχει καμιά απολύτως νομική συνέπεια, ούτε βεβαίως επηρεάζει στο ελάχιστο τις αγορές- είναι ότι αυτή αποσκοπούσε αποκλειστικά στο να σηματοδοτήσει το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα είναι πια παρά εντολοδόχος των δανειστών, στους οποίους και πρέπει αποκλειστικά να αναφέρεται. 

Παπαδήμος, ή ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα

του  Γιώργου Ρούση

Όλα τα Μέσα που πρόβαλαν ως σωτήρα το νέο πρωθυπουργό , αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις που τον στήριξαν, τον εμφανίζουν ως διεθνούς φήμης και αναγνώρισης τεχνοκράτη και όχι ως πολιτικό.

Αξίζει να επισημανθεί ότι στην ίδια ακριβώς ρότα κινήθηκαν και όσοι πρόβαλλαν την υποψηφιότητα του ομογάλακτου του στα πλαίσια του διεθνούς πολυεθνικού λόμπυ Mario Monti, για την πρωθυπουργία της Ιταλίας.

Ο ίδιος ο κύριος Παπαδήμος στην πρώτη του δήλωση μετά την ορκωμοσία του ανέφερε: «δεν είμαι πολιτικός, αλλά έχω αφιερώσει το μεγαλύτερο τμήμα της ζωής μου στην άσκηση οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό».

Κάτω η νέα εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση

του Γιώργου Ρούση

Για πρώτη φορά δεν επιτρέπεται να παραχωρηθεί  ούτε λεπτό ανοχής απέναντι στη νέα κυβέρνηση, όχι μόνον από  τους πολιτικοποιημένους αριστερούς πολίτες, αλλά ακόμη  από  κάθε στοιχειωδώς ορθολογικά σκεπτόμενο  άνθρωπο ο οποίος έχει υποστεί τις συνέπειες της πολιτικής που αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίσει και θα  εντείνει.

Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης  μικρή  σημασία έχει  για το μέλλον του λαού μας. 

Αυτός θα είναι στο ίδιο έργο θεατής. 

Και  αυτό θα συμβεί διότι αυτή η κυβέρνηση:
-Είναι προϊόν της ξεδιάντροπης, εκβιαστικής, κατοχικού τύπου, επέμβασης του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου για συναίνεση στην κορυφή, έτσι ώστε αυτή να μπορέσει, όσο γίνεται, να αντισταθμίσει τη δεδομένη απώλεια κοινωνικής συναίνεσης από τη βάση.

Αυτό είναι αναγκαίο, για να συνεχιστεί όσο πιο απρόσκοπτα για τους κυρίαρχους, η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική.

Όχι στη νέα κατοχή

του Γιώργου Ρούσου

Η συμφωνία των Βρυξελλών της 26^ης Οκτωβρίου είναι βέβαιο ότι επιτείνει παραπέρα την εξάρτηση της Ελλάδας, η οποία παίρνει πια χαρακτήρα μιας νέου τύπου κατοχής από τον γερμανικό ιμπεριαλισμό. 

Η κατοχή αυτή δεν πρόκειται να περιοριστεί μόνον στην Ελλάδα αλλά θα επεκταθεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ θα συνδυαστεί και με την ένταση της εκμετάλλευσης και του ίδιου του Γερμανικού λαού.
- Η διαπίστωση αυτή απορρέει από τις θρασύτατες δηλώσεις των εκπροσώπων των κατακτητών όπως ο Σόιμπλε που κάνουν άμεσα λόγο για «αναγκαιότητα περιορισμού της λαϊκής κυριαρχίας της Ελλάδας».
- Απορρέει ακόμη από το γεγονός ότι η Ελληνική κυβέρνηση λειτούργησε στην συγκεκριμένη διαπραγμάτευση μάλλον ως παρατηρητής και στη συνέχεια ως εντολοδόχος αποφάσεων που ελήφθησαν από τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ με κυρίαρχη την Γερμανία.

Η δήθεν αριστερή ιδεολογική κυριαρχία

του Γιώργου Ρούση

Ένα από τα μόνιμα επιχειρήματα των εκπροσώπων της Ν.Δ., αλλά και άλλων συντηρητικών πολιτικών στα τηλεοπτικά παράθυρα, είναι ότι τα επαχθή αντιλαϊκά μέτρα οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην καθυστέρηση λήψης μέτρων, η οποία ήταν απόρροια της κυριαρχίας της αριστερής ιδεολογίας.

Στο ίδιο μοτίβο έγκριτοι εκπρόσωποι και προπαγανδιστές της κυρίαρχης ιδεολογίας, όπως ο Αλέξης Παπαχελάς, κάνουν λόγο για «Αριστερά [που] επικράτησε μετά το 1974 στην κουλτούρα, την ιδεολογική ζύμωση και την καταγραφή της ιστορίας».

Εν προκειμένω συμβαίνει δυο πραγμάτων ένα. Είτε οι ιδεολόγοι, της αστικής τάξης, οι Νεοδημοκράτες και λοιπά συναφή επαγγέλματα, ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένης, συγχέουν την επικράτηση της αριστερής ιδεολογίας με τον κρατισμό και την ύπαρξη κρατικής ιδιοκτησίας, είτε θεωρούν ότι η πραγματική αριστερή ιδεολογία είναι εκείνη που κυριαρχεί στο έδαφος του καπιταλισμού.

Το τελευταίο μάθημα επί δικτατορίας

Η απάντηση του καθηγητή Γιώργου Ρούση στην Υπουργό παιδείας μας έφερε στο νου την τελευταία διάλεξη του Συνταγματολόγου Αριστόβουλου Μάνεση, πριν συλληφθεί το 1968 από το δικτατορικό καθεστώς, η οποία και  δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του “Συνταγματική Θεωρία και Πράξη” με τίτλο “Το τελευταίο μάθημα επί δικτατορίας”. Παραθέτουμε το ακόλουθο απόσπασμα:

Ψίθυροι κυκλοφορούν απειλητικά, τις τελευταίες αυτές μέρες, για επικείμενες «εκκαθαρίσεις» στο Πανεπιστήμιο. Το γεγονός ότι μεταξύ των ονομάτων των υπό απόλυση καθηγητών αναφέρεται και το δικό μου – και αυτό δεν το θεωρώ διόλου περίεργο – μου παρέχει το δικαίωμα και μου επιβάλλει το καθήκον να σας καταστήσω, σήμερα που βρίσκομαι ακόμη κοντά σας, κοινωνούς ορισμένων σκέψεών μου που ίσως δεν θα μπορώ να σας τις πω αύριο [ ... ]

Θα μιλήσω χωρίς περιστροφές για την ηθικοπολιτική πλευρά του ζητήματος. Κάτω από τις συνθήκες που ζούμε η σιωπή δεν είναι «χρυσός»· είναι «λίβανος και σμύρνα». Διότι η σιωπή μπορεί να ερμηνευθεί σαν αποδοχή ή συναίνεση: «ο σιωπών δοκεί συναινείν», qui tacet consentire videtur (όπoιoς σιωπά φαίνεται ότι συναινεί), κατά το ρωμαϊκό δίκαιο. Δεν έχω λοιπόν το δικαίωμα να σιωπήσω, αφού σωπαίνοντας θα εμφανιζόμουν ως αποδεχόμενος ή ανεχόμενος τα όσα γίνονται.

Όχι ξεπούλημα του δημοσίου

του Γ. Ρούση

Μια επί μέρους σημαντική πτυχή της αποξένωσης, που πέρα των άλλων δεινών προκαλεί ο καπιταλισμός, και η οποία έχει σαν συνέπεια να στρέφει ακόμη και πλειοψηφίες ενάντια στα πραγματικά τους συμφέροντα, είναι η απαξίωση από τα ίδια τα λαϊκά στρώματα του Δημοσίου.
 

Αυτή η απαξίωση έχει σαν συνέπεια να διαβάλλεται στη συνείδηση των απλών ανθρώπων το Δημόσιο, σε τέτοιο βαθμό που και οι ίδιοι αντί να επιδιώκουν την προς όφελός τους βελτίωσή του, να μην αντιδρούν στην ιδιωτικοποίησή του.

Δηλώσεις όπως εκείνη του Λοβέρδου, ο οποίος παραβλέποντας ότι ο ίδιος ταλαιπωρεί πολύ περισσότερο απ' όσο όλοι οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι τον ελληνικό λαό, ότι «ένα εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες», εντάσσονται ακριβώς σε αυτήν την προσπάθεια απαξίωσης του Δημοσίου και ολοκλήρωσης του ξεπουλήματός του.

Ο βαθύς συντηρητισμός της υπουργού Παιδείας

του Γιώργου Ρούση

Από την "Ελευθεροτυπία" 4/9/2011

Ένα από τα επιχειρήματα που προβάλλει με ύφος πολλών καρατίων η πανεπιστημιοκτόνος υπουργός Παιδείας υπέρ της εφαρμογής του νόμου για τα ΑΕΙ είναι ότι όποιος υποστηρίζει πως αυτός δεν πρέπει να εφαρμοστεί μετά την ψήφισή του, αμφισβητεί το Κοινοβούλιο και τελικά τη δημοκρατία.

Και πράγματι έτσι είναι. Τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς που δηλώνουμε ότι θα αγωνιστούμε για τη μη εφαρμογή του νόμου αμφισβητούμε εκείνη τη δημοκρατία που υποστηρίζει η πανεπιστημιοκτόνος και το σινάφι της. Και την αμφισβητούμε διότι:

*Δεν θεωρούμε ότι η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία αποτελεί το τέλος της ιστορίας. Αντίθετα, υποστηρίζουμε ότι είναι δυνατόν να υπάρξουν και ανώτερες μορφές κοινωνικής οργάνωσης από αυτήν, ανώτερες μορφές από τη φύσει αντιδημοκρατική κρατική μορφή οργάνωσης, ανώτερες μορφές από την αντίφαση εν τοις όροις που αποτελεί η δημοκρατία, μια και δεν μπορεί να υπάρξει κράτος που να ταυτίζεται με τον δήμο-λαό.

Για να αποφευχθεί το φονικό στα ΑΕΙ

του Γιώργου Ρούση

Έχω ξαναγράψει σε αυτήν τη στήλη ότι το κύριο πρόβλημα του νομοσχεδίου που κατέθεσε η νεοφιλελεύθερη -και όχι μόνον μνημονιακή- κυβέρνηση για τα ΑΕΙ είναι ότι αυτά μετατρέπονται σε επιχειρήσεις στην άμεση πια υπηρεσία του κεφαλαίου. 

Και αυτό συμβαίνει λίγο πολύ σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, διότι το υπό κρίση σύστημα παραδίδει πια άμεσα στα ιδιωτικά συμφέροντα, ακόμη και ό,τι είχε μια σχετική αυτοτέλεια απέναντί τους, όπως η αλήθεια είναι, όλο και λιγότερο, τα πανεπιστήμια, και διότι επιδιώκεται αυτά να αναπαράγουν τόσο τεχνικά όσο και ιδεολογικά εκείνου του τύπου την εργατική δύναμη που θα εξυπηρετεί άμεσα το κεφάλαιο.

Ένα αποκαλυπτικό κλάσμα

του Γιώργου Ρούση

Μήνες τώρα, είμαστε μάρτυρες της απάτης των πάσης αποχρώσεως ιδεολογικών υπηρετών του συστήματος, οι οποίοι, όχι μόνον από άγνοια αλλά και εσκεμμένα, προσπαθούν να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες της οικονομικής κρίσης.

Αυτή η απάτη, τους είναι αναγκαία, τόσο για να μην αποκαλυφθεί η μακροπρόθεσμη αναποτελεσματικότητα των μέτρων που παίρνονται όσο, και κυρίως, για να μην αποκαλυφθεί το γεγονός ότι ο καπιταλισμός έχει υπερβεί τα ιστορικά του όρια και ότι συνεπώς η μόνη λύση για την επίλυση των αντιθέσεων που γεννά, στις οποίες και οφείλεται η κρίση, είναι η διά της ανατροπής υπέρβασή του.

Και ενώ ο παγκόσμιος χαρακτήρας της κρίσης είναι πια αδύνατον να συγκαλυφθεί όπως επιχειρήθηκε αρχικά -με επιχειρήματα του τύπου φταίει η τεμπελιά των Ελλήνων- όταν πια έγινε φανερό ότι αυτή πλήττει όχι μόνον την Ψωροκώσταινα αλλά ακόμη και τις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, αυτή εμφανίζεται ως κρίση περιορισμένη στο χρηματοπιστωτικό επίπεδο, άντε ως αυθυπόστατη κρίση υπερπαραγωγής-υποκατανάλωσης (οπότε και υποστηρίζεται ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί με την επιστροφή στον Κέινς), και όχι ως κρίση του ίδιου του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής συνολικά, ως κρίση της λογικής του καπιταλιστικού κέρδους και της απόσπασης υπεραξίας, από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης.

Η κριτική του «υπαρκτού» ως επιβεβαίωση του Μαρξ

του Γιώργου Ρούση 

Ελαφραίνοντας κάπως το αναγνωστικό μου ρεπερτόριο λόγω διακοπών, έτυχε να διαβάσω διαδοχικά δυο βιβλία που αναφέρονται στον ρώσικο και τον κουβανέζικο «σοσιαλισμό».

Πρόκειται για το «Επιστροφή από τη Σοβιετική Ένωση» του Αντρέ Ζιντ(1) και για τον βασιλιά της Αβάνας του Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες(2).

Τα δυο αυτά βιβλία είναι διαφορετικά από πολλές απόψεις. Το πρώτο είναι γραμμένο το 1936, αφορά τη Σοβιετική Ένωση και έχει τη μορφή κριτικών ταξιδιωτικών εντυπώσεων. Ο Ζιντ ξεκινά από την αρχή ότι «το ψέμα [...] μπορεί να είναι χρήσιμο [...] αλλά αυτό εξυπηρετεί τον εχθρό, [ενώ] η αλήθεια όσο οδυνηρή και αν είναι μπορεί να πληγώσει αλλά γιατρεύει», και επίσης από την αρχή, ότι η αξία ενός συγγραφέα είναι συνδεδεμένη με τη δύναμη του να εναντιώνεται, με τον αντικομφορμισμό του. 

Περί ηγεμονίας

του Γιώργου Ρούση

 

(από την "Ελευθεροτυπία" 31/7/2011)
 

Μια κομβική για την ανατροπή της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων έννοια είναι η γκραμσιανή έννοια της ηγεμονίας.

Για την επικρατούσα στη συλλογιστική του Γκράμσι θέση, η διατήρηση της αστικής εξουσίας δεν οφείλεται μόνον, ούτε ίσως κυρίως, στην άσκηση άμεσης βίας εκ μέρους του κράτους της αστικής τάξης, αλλά στο γεγονός ότι αυτή έχει κατορθώσει να κατακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία-διεύθυνση στο επίπεδο της κοινωνίας των ιδιωτών.

Με αυτόν τον τρόπο η αστική τάξη, παρά το ότι είναι μια σαφώς μειοψηφούσα κοινωνικά τάξη, κατορθώνει να διευρύνει την κοινωνική της βάση, με το να προσεταιρίζεται και άλλες τάξεις και στρώματα και να τα οδηγεί να ενστερνίζονται την ιδεολογία της, με αποτέλεσμα να αποδέχονται συναινετικά την εξουσία της.