Ο Φαλτσιανί εκθέτει για μια ακόμη φορά τις ελληνικές κυβερνήσεις!

Κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσα είναι η συνέντευξη που πήρε ο Κώστας Βαξεβάνης από τον Ερβέ Φαλτσιανί και δημοσιεύεται σήμερα στο περιοδικό Hot Doc. 0 Φαλτσιανί ήταν αυτός που κατάφερε να βγάλει από ηλεκτρονικά συστήματα της τράπεζας HSBC γύρω στις 80.000 καρτέλες με καταθέτες. Οι 2.063 απ' αυτές αποτέλεσαν τη Λίστα Λαγκάρντ.
 
Πολιτικά συμφέροντα δεν άφησαν να αξιοποιηθεί η λίστα Λαγκάρντ. Εκθετη η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου μετά τις νέες αποκαλύψεις  

Ενα μικρό απόσπασμα απ' αυτό το δημοσίευμα: Η Ελλάδα δεν ζήτησε όλα τα στοιχεία
 
Η Ελλάδα είναι από τις χώρες που έχει να επιδείξει αρκετούς νόμους υπέρ των τραπεζών. Το σημαντικό όμως είναι άλλο. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν ζήτησε τα στοιχεία από την εισαγγελία της Γαλλίας μέσω δικαστή συνδρομής, όχι μόνο παρεμπόδισε την παραλαβή τους από το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών και έκρυψε μέσω Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλον ονόματα, αλλά δεν ζήτησε ποτέ τα πλήρη στοιχεία των συναλλαγών.

Υπάρχει κάποιος εισαγγελέας να κάνει το αυτονόητο;

Ασκήστε τώρα δίωξη στον Βενιζέλο!

  

του Κώστα Βαξεβάνη

Υπάρχει κάποιος εισαγγελέας να κάνει το αυτονόητο; Ναι ξέρω, η φράση αυτή έχει γραφτεί και ειπωθεί χιλιάδες φορές, αλλά δεν ξέρω τι άλλο να γράψω πια. Στην Επιτροπή της Βουλής που ερευνά την υπόθεση της Λίστας Λαγκάρντ, έφτασαν επισήμως τα έγγραφα από τις Γαλλικές αρχές, τα οποία περιγράφουν με ποιο τρόπο έφτασε η λίστα στην Ελλάδα. Πρόκειται για την πλήρη επιβεβαίωση των δημοσιευμάτων του HOT DOC, το οποίο είχε γράψει πως η Λίστα έφτασε επισήμως από Γαλλία, συνοδευόμενη από τα επίσημα έγγραφα παραλαβής-παράδοσης, για φορολογική χρήση. Όλα αυτά τα οποία είχαν προκύψει δημοσιογραφικά από πληροφορίες από το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών και την Ελληνική Πρεσβεία στο Παρίσι, τώρα εγγράφως έχουν διαβιβαστεί στη Βουλή.

Ακόμη και αυτοί που δεν έχουν καμιά συμπάθεια στην Επιτροπή (και είναι πολλοί) πρέπει τώρα να παραδεχτούν πως η Λίστα εμφανίστηκε ως ανεπίσημη για να μην αξιοποιηθεί.

Η Λίστα Λαγκάρντ ή ο κλέψας του κλέψαντος

του Γιώργου Ρούση

Απέναντι σε σκάνδαλα τύπου λίστας Λαγκάρτντ εμφανίζονται δυο εξίσου λαθεμένες στάσεις.

Η πρώτη η οποία είναι και κυρίαρχη, υπερτονίζει τη σημασία αυτών των σκανδάλων. Στόχος είναι να αποδειχτεί ότι για την κρίση υπεύθυνη είναι η κακή διαχείριση με αποκορύφωμα τα σκάνδαλα. 

Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται να οδηγηθεί η κοινή γνώμη στο συμπέρασμα ότι η κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί από μια χρηστή διαχείριση ,με την εφαρμογή των νόμων, δίχως απάτες και λοβιτούρες, ή με άλλα λόγια ότι για να αντιμετωπιστεί η κρίση και να επανέλθουμε στους κανονικούς μας ρυθμούς, το κύριο αν όχι το άπαν, είναι η αλλαγή του πολιτικού προσωπικού από ένα άλλο πιο ικανό και έντιμο. Με αυτόν τον τρόπο περισώζεται το κύρος του υπεύθυνου για την κρίση καπιταλιστικού συστήματος. 

Αποσιωπάται το γεγονός ότι η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου αποτελεί θεμελιακή αρχή της ΕΕ καθώς επίσης και το ότι στο βασίλειο του χρήματος-Μαμωνά, του κέρδους και της κλοπής ξένης εργασίας, η «νόμιμη» κλοπή αποτελεί θεμελιακή αξία.

Η μνημονιακή εφεδρεία του συστήματος

του Μ. Γκίβαλου  

Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα με τις αποκαλύψεις για τη «λίστα Λαγκάρντ»... Πολιτικοί που ευτέλισαν και εξύβρισαν τον ελληνικό λαό, που παρέδωσαν τη χώρα και το λαό της στη διάθεση ξένων οικονομικο-πολιτικών δυνάμεων, δεν θα είχαν, βέβαια, ηθικές αναστολές προκειμένου να αλλοιώσουν την περίφημη λίστα, να αφαιρέσουν πρόσωπα που ενοχοποιούν τους ίδιους, να διαπράξουν ελαφρά τη καρδία ηθικά, πολιτικά και ποινικά κακουργήματα.

Φυσικά, τα ίδια πρόσωπα -και συγκεκριμένα ο φερόμενος ως ένοχος, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, και όσοι τον κάλυψαν- δεν θα είχαν -και δεν είχαν- κανένα δισταγμό να φουσκώσουν τα ελλείμματα και να οδηγήσουν σε πλήρη οικονομική ασφυξία τη χώρα ώστε να εκπληρωθεί ο στόχος που είχαν καθορίσει πριν ακόμα από τις εκλογές του 2009: να υπαγάγουν τη χώρα και το λαό της στην κυριαρχία του Δ' Ράιχ και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου... 

Όταν διαπράττεις ένα έγκλημα εθνικών διαστάσεων, τότε κανένας δισταγμός δεν μπορεί να υπάρξει σε ηθικο-πολιτικό επίπεδο σε θέματα διακυβέρνησης.

Της λίστας το κάγκελο

του Κώστα Βαξεβάνη

 

Ο ευκολότερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις μια πραγματικότητα που δεν σου είναι ευχάριστη και δεν θέλεις, είναι να την αφήσεις να γίνει σενάριο. 

Έτσι η όποια πραγματικότητα αποκαλυφθεί, θα ωχριά σε μια καλή ιστορία που δημιουργεί η φαντασία. 

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως αυτό γίνεται από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ. Σενάρια, θεωρίες, υποθέσεις, αλλά ως εκεί. Κανένας έλεγχος, καμία έρευνα και βέβαια καμία
απόδοση ευθύνης.

Όταν δημοσιεύσαμε τη λίστα Λαγκάρντ, εκτός από τις διώξεις (θα υπήρχε άραγε αίτημα να ξανάρθει η λίστα αν δεν την δημοσιεύαμε;) αντιμετωπίσαμε και ένα βασικό ερώτημα από την κοινή γνώμη. 

«Πού είναι οι πολιτικοί στη λίστα;» Το ερώτημα αυτό δεν το δημιούργησε η πραγματικότητα του περιεχομένου της λίστας αλλά τα σενάρια που ήθελαν εκατοντάδες πολιτικούς μέσα. Και βέβαια τα έφτιαχναν δημοσιογράφοι που και σήμερα φτιάχνουν τα νέα σενάρια της νέας λίστας.