Δολοφονίες, όχι αυτοκτονίες!

Τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες όχι μόνο στον επίσημο πολιτικό λόγο, αλλά και στις καθημερινές συναναστροφές υπήρχε μια απαγορευμένη λέξη: η λέξη εξορία και τα παράγωγά της. Το φαινόμενο παρότι ήταν οικείο για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ποτέ δεν συζητιόταν δημόσια.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

 

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και τα τελευταία τέσσερα χρόνια με τις αυτοκτονίες που έχουν φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα για την Ελλάδα, με τις επίσημες εκτιμήσεις να τις υπολογίζουν σε τουλάχιστον 2.500, αλλά στην πραγματικότητα το νούμερο να είναι κατά πολύ μεγαλύτερο. Ο συγκεκριμένος αριθμός υπολείπεται σημαντικά του πραγματικού ο οποίος αποκρύπτεται συστηματικά για πολλούς λόγους που αξιοποιούν και τις περιστάσεις υπό τις οποίες συνέβη το περιστατικό. Έτσι αν η μέθοδος που επέλεξε ο αυτόχειρας ήταν η πτώση από ταράτσα το περιστατικό καταγράφεται ως ατύχημα, αν επέλεξε την κατάποση φαρμάκων ως δηλητηρίαση, κοκ.

Συναίνεση των ελίτ ή συμπαράταξη των «από κάτω»;

του Τάκη Φωτόπουλου

Τις τελευταίες ημέρες επισημοποιήθηκε η θέση της χώρας ως προτεκτοράτου της υπερεθνικής ελίτ γενικά και της ΕΕ ειδικότερα, όπως άλλωστε είχε προβλέψει η στήλη από τη στιγμή που υπογράφτηκε από την κοινοβουλευτική   χούντα (που τώρα εγκληματεί και κατά διαδηλωτών) η αποικιακή «δανειακή σύμβαση». Έτσι, οι γκαουλάιτερ μας τώρα καθορίζουν όχι μόνο την τελευταία λεπτομέρεια της κατεδάφισης κάθε κοινωνικής κατάκτησης του λαού αυτού από την εθνική απελευθέρωση και μετά, αλλά και επιβάλλουν στα κόμματα εξουσίας να αφήσουν τις μικροκομματικές θεατρικές παραστάσεις περί δήθεν σημαντικών διαφορών μεταξύ τους και να συναπαρτίσουν, μαζί με την ντόπια οικονομική ελίτ, ένα ευρύ συναινετικό μέτωπο – που  θα στηρίξουν και όλα τα ΜΜΕ και κυρίως τα τηλεοπτικά που ελέγχονται από τις ίδιες ελίτ και έχουν επιδοθεί σε μια πρωτόγνωρη πλύση εγκεφάλου για τα πραγματικά αίτια της κρίσης και τους τρόπους διεξόδου από αυτή, με τη βοήθεια βέβαια των απαραίτητων, δήθεν «ειδικών», καλοπληρωμένων κομισάριων του συστήματος. Ο βασικός στόχος είναι η πλήρης ενσωμάτωση της ελληνικής οικονομίας στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς κάτω από το πρόσχημα της κρίσης του Χρέους, το οποίο όμως είναι απλά το σύμπτωμα της κρίσης ενώ οι αιτίες ανάγονται στον ίδιο τον τρόπο εξωστρεφούς «ανάπτυξης» της ελληνικής οικονομίας, που εντάθηκε όσο ποτέ άλλοτε με την ένταξή μας στην ΕΕ (και στη συνέχεια στην Ευρωζώνη) η οποία, όπως έδειξα αλλού,[i] αποτελεί τη βασική πραγματική αιτία για την καταστροφή της παραγωγικής δομής της χώρας στα τελευταία 30 χρόνια και τη δημιουργία μιας «καταναλωτικής κοινωνίας χωρίς παραγωγική δομή».