Η επιστροφή του Ιδιώνυμου στην εποχή της Κρίσης

της Λουκίας Κοτρωνάκη

Ολοένα περισσότερο, η δικαστική κρίση μοιάζει να υποτάσσεται στις επιταγές της πολιτικής εξουσίας. 

Τόσο η νομοθετική πρακτική όσο και η απονομή δικαιοσύνης διολισθαίνει στη λογική του Ιδιώνυμου: αντί για δίωξη πράξεων, δίωξη φρονημάτων, καταστολή και πάταξη οποιασδήποτε αμφισβήτησης της (ακροδεξιάς) διαχείρισης της νεοφιλελεύθερης «Μεγάλης Ιδέας»…
Η δικαστική απόφαση στην υπόθεση Θεοφίλου δεν είναι μόνο μια ατυχής, άδικη απόφαση, μια «κακιά στιγμή» στο βίο της ελληνικής δικαιοσύνης. Είναι μια ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση του ανέφικτου, πλέον, της διάκρισης των εξουσιών σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική. 

Και εξηγούμαι: ολοένα και πιο συχνά, τον τελευταίο καιρό (;) η δικαστική κρίση, μοιάζει να υποτάσσεται στις επιταγές της πολιτικής εξουσίας. Και μάλιστα, ενός είδους πολιτικής εξουσίας που αδυνατώντας να θεμελιώσει τη νομιμοποιητική της ισχύ σε μια πλειοψηφική κοινωνική συναίνεση, προσφεύγει στην κατασκευή μιας εικονικής και εύθραυστης κοινωνικής ειρήνης μέσω απηνούς καταστολής και δραματικής συρρίκνωσης του πεδίου των πολιτικών ελευθεριών – εν προκειμένω μέσα από την ποινικοποίηση πολιτικών χώρων που κυοφορούν ανατρεπτικές ιδέες.

Oι ηθικολογικές ερμηνείες της κρίσης αθωώνουν την πολιτική εξουσία

Αν συνεχίσουμε στην ίδια κατεύθυνση, το εβδομήντα και πλέον τοις εκατό του πληθυσμού, που υποβαθμίζεται διαρκώς, θα είναι, εν δυνάμει τουλάχιστον, αντιμέτωπο με παρόμοια προβλήματα με αυτά που αντιμετώπιζε η κατά κυριολεξίαν εργατική τάξη. Ως εκ τούτου, τίθεται ένα θέμα επαναπροσδιορισμού των συλλογικών υποκειμένων στα οποία αποτείνονταν οι αριστερές δυνάμεις -- και πάλι όχι μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας, αλλά παντού. 

Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά  

Τη συνέντευξη πήραν οι Βαγγία Λυσικάτου, Μιχάλης Νικολακάκης και Δημοσθένης Παπαδάτος Αναγνωστόπουλος