Πόσοι νεκροί εργάτες-απεργοί ακόμα;

του Σπύρου Πλακιά

«..Να λείπεις… δεν είναι τίποτα να λείπεις, αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα που γι αυτά έχεις λείψει, θα ‘σαι για πάντα μέσα σ’ όλο τον κόσμο..»
Γ. Ρίτσος «Οι γειτονιές του κόσμου»

Πίκρα. Μετά το ξάφνιασμα, το φόβο και την οργή, αυτό είναι που μένει. 

Μια αίσθηση πίκρας στο στόμα, ανακατεμένη με μπόλικα χημικά. Πίκρας για ό,τι έγινε, αλλά κυρίως  για ό,τι δεν έγινε, για ό,τι δεν συνεχίστηκε, για ό,τι μοιάζει να πήγε χαμένο, για εκείνον που «έφυγε». 

Και δημιουργείται μια αίσθηση ότι συνολικά, σαν κίνημα, σαν κοινωνία, έχουμε εθιστεί στο θάνατο. Γιατί παλιότερα, για μια τέτοιου είδους δολοφονία θα είχαν σηκωθεί οι πέτρες.