Τα επόμενα επεισόδια στο ελληνικό δράμα…

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Έχω νέα από μάλλον καλές ευρωπαϊκές «πηγές» στο ζήτημα του οικονομικού δράματος της χώρας μας, όπως το αποκαλούν πλέον οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης στη Γερμανία, στην Αυστρία, στην Ολλανδία, στη Μ. Βρετανία, στη Σουηδία και ίσως και αλλού. 

Παρότι το ζήτημα έχει αρχίσει και κουράζει ακόμη και τους επαγγελματίες στην πολιτική ή οικονομική ανάλυση, είπα να το «ξεσκονίσω» λιγάκι για να δώσω το στίγμα της εξέλιξης του ζητήματος αυτήν την στιγμή.

Και αυτό μετά την πρωινή ψυχρολουσία, όταν ανοίγοντας τα μάτια μου αντίκρισα τον τίτλο στην DAGENS NYHETER: «Grekiskt drama». Με τίτλο στο σαλόνι: «Η Ελλάδα τρομάζει και πάλι την Ευρώπη». 

Μαθαίνοντας να ζούμε για την δόση μας

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όσοι έχετε σχέση με το marketing και τις πωλήσεις, αλλά και όσοι έχετε εμβαθύνει στην επιστήμη

ίσως συμφωνείτε ως προς το απόφθεγμα: όλα είναι καταστάσεις της νόησης. Πράγμα που σημαίνει, απλά, ότι όλα είναι ζήτημα δόμησης της πραγματικότητας μέσω του προσδιορισμού της ταυτότητας του καθενός μας.

Μόνον που η ταυτότητα προσδιορίζεται κοινωνικά σε συνάφεια με το στενό και ευρύτερο προβάλλον, αλλά και αναπαραστάσεις του κόσμου από τα ΜΜΕ με κυρίαρχο μέσο την τηλεόραση. 

Για την ακρίβεια τα ΜΜΕ προσφέρουν το κώδικα προσδιορισμού της ταυτότητας. Φυσικά, η δόμηση της ταυτότητας συναρτάται με την αντίληψη του συμφέροντος και η αναφερόμενη ταυτότητα (η προβολή του εαυτού) με την μορφή νομιμοποίησης της διεκδίκησης του συμφέροντος.

Αν την τελευταία συνάρτηση την δεις αμφίδρομα θα καταλάβεις πώς η κάθε πρόταση που ακούς, διαβάζεις, αρθρώνεις ή σκέπτεσαι εμπεριέχει και αναπαριστά μια συγκεκριμένη διάσταση των εξουσιαστικών σχέσεων. Έτσι προκύπτει το μήνυμα. Δεν υπάρχει μήνυμα απαλλαγμένο από πολιτική.

Ο ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης εν έτει 2011

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

διδάκτορα Πολιτικής Επιστήμης, ειδικού σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

"Ο πολιτικός ρόλος μιας κυβέρνησης ορίζεται από την πολιτική πρακτική της, ενώ ο θεσμικός καθορίζεται από το σύνταγμα".

Τι γίνεται όμως όταν η πρακτική της καθορίζεται από έναν προσωρινό μηχανισμό που δεν αποτελεί καν οργανικό τμήμα των συνθηκών της ΕΕ και η θεσμική της συμπεριφορά από μια τεχνητά προκαλούμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης; Τότε το πολιτειακό οικοδόμημα βρίσκεται στον αέρα και στην κοινωνία κυριαρχεί η ανασφάλεια, η ανομία και η αταξία.