Διαπραγμάτευση ή συμμόρφωση προς τους θεσμούς;

του πάροικου

Γράφεται πως οι διαθέσεις της Μέρκελ προς τον Τσίπρα συνοψίζονται στη φράση «Θα τον λιώσω, όταν θα έχουν στεγνώσει οι τράπεζές του». Ασχέτως του αν ειπώθηκε ή όχι, είναι απόλυτα σύμφωνο όχι μόνο με τις διαθέσεις των αρπακτικών αλλά και με τις πραγματικές προθέσεις τους σε περίπτωση απείθειας της κυβέρνησης Τσίπρα στα κελεύσματα της οικονομικής ελίτ. Αντιπαράβαλε το «make their economy scream» των Nixon-Kissinger, εντολή προς τη CIA, ήτοι την εντολή να καταστρέψει την οικονομία της Χιλής του σοσιαλιστή ηγέτη Αλλιέντε. Κάτι, που άλλωστε επιχειρήθηκε και επειδή δεν απέδιδε τα αναμενόμενα, ακολούθησε το πραξικόπημα Πινοσέτ.

Πέραν του συγκεκριμένου όμως παραδείγματος (υπάρχουν πάμπολλα τέτοια στην παγκόσμια ιστορία) αυτός είναι γενικά ο τρόπος της οικονομικής ελίτ να αιχμαλωτίζει ιδιώτες και κράτη και να επιβάλει την κυριαρχία της: ο έλεγχος της προσφοράς και της κυκλοφορίας του χρήματος. 

Πλημμυρίζει την αγορά με φτηνό χρήμα, εσύ σαν χάνος δανείζεσαι και ξανοίγεσαι και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή κλείνει την στρόφιγγα και εσύ παρακαλείς γονατιστός για ρευστότητα καθότι έκθετος. Κι αυτό γίνεται διότι εσύ της έχεις παραχωρήσει ως λαός και ως κράτος το σκανδαλώδες δικαίωμα έκδοσης και κυκλοφορίας του χρήματος, αντί να το έχεις εσύ υπό τον απόλυτο έλεγχό σου.

Τα νιαουρίσματα λοιπόν για διαπραγματεύσεις (χωρίς να ακούγεται ποτέ ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές σου) οι εκκλήσεις στη λογική και η ευρωθεσμολαγνεία δεν συνάδουν με πραγματικά σοσιαλιστικά ευρωπαϊκά και εθνικά οράματα και ανάλογες προθέσεις, καθότι στηρίζονται στην καλή διάθεση των αρπακτικών που αποδέχεσαι ως εταίρους και λογικούς συνομιλητές.

Οι θριαμβολογίες και οι λεονταρισμοί στην κοινοβουλευτική σου ομάδα μικρή σημασία έχουν όταν προς τα έξω το βασικό σου μήνυμα είναι ο σεβασμός στους ευρωθεσμούς και η ενότητα της ΕΕ που αποδέχεσαι ως Ευρώπη. Διπλωματία ναι, αλλά πρέπει να διαφαίνεται και κάτι από πίσω που να μπορεί ο άλλος να το εκλάβει ως υπολογίσιμη απειλή για να είναι η διπλωματία πειστική.

Τι κρύβει η Διατλαντική Σύμπραξη;

Τι κρύβει η Διατλαντική Σύμπραξη;
 
Author: Portuguese Group for the critical analysis of the EU-USA Agreement (TTIP)  

Translator: Eleni Nicolaou

 

Η ΤΤΙΡ, TAFTA ή Σύμπραξη Διατλαντικού Εμπορίου και Επενδύσεων, είναι μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου και επενδύσεων ανάμεσα στην ΕΕ και στις ΗΠΑ που βρίσκεται τώρα στο στάδιο της διαπραγμάτευσης.

Η ΕΕ και οι ΗΠΑ από κοινού, αντιπροσωπεύουν το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ, το 33% του παγκόσμιου εμπορίου αγαθών και το 42% του παγκόσμιου εμπορίου υπηρεσιών.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι η ΤΤΙΡ θα τονώσει την οικονομία της ΕΕ κατά 120 δισ. ευρώ, την οικονομία των ΗΠΑ κατά 90 δισ. ευρώ και τον υπόλοιπο κόσμο κατά 100 δισ. ευρώ.

Ωστόσο, οι μελέτες της Επιτροπής βασίζονται σε μη ρεαλιστικές μεταβλητές και δεν λαμβάνουν υπόψη τον υπολογισμό του κόστους-οφέλους ανάμεσα στα ενδεχόμενα κέρδη και τον αντίκτυπο της εναρμόνισης της νομοθεσίας και των διαδικασιών προσφυγής των επενδυτών εναντίον των κρατών.

Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας

Η ΕΕ μηχανισμός διαρκούς λιτότητας 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Επί τάπητος θα τεθεί στις προσεχείς ευρωεκλογές το θέμα της ελληνικής συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο κι αν τα μεγάλης κυκλοφορίας Μέσα Ενημέρωσης, στηρίζοντας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και μέσω αυτών μια στρατηγική επιλογή της ελληνικής άρχουσας τάξης, εμφανίσουν την ένταξη και παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ ως άθλο και μια αναντίρρητα και καθολικά επωφελή διαδικασία, η πραγματικότητα διαρκώς θα πιέζει για μια συνολική αποτίμηση των συνεπειών.

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, από το τι έχει ήδη γίνει είναι όσα πρόκειται να συμβούν από δω και στο εξής, το νέο δηλαδή πλαίσιο άσκησης οικονομικής πολιτικής που πιέζει για την επανεξέταση της παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ, με κριτήριο πάντα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των (μέχρι πρότινος πολυπληθών) μικρομεσαίων στρωμάτων. Γιατί, από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η αστική τάξη, όσες μεταμορφώσεις κι αν αναγκάστηκε να υποστεί για να παραμείνει ίδια, από το 1981 μέχρι σήμερα εδραίωσε την ταξική της κυριαρχία στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο όφελος, με άλλα λόγια, για το κεφάλαιο από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ είναι ότι εξοπλίστηκε στην πάλη του ενάντια στην εργατική τάξη καταφέρνοντας να βαθύνει την εκμετάλλευση.

ΕΕ: Το βασίλειο της διαφθοράς και των λόμπι

Επίπεδα διαφθοράς που παραπέμπουν σε χώρες του τρίτου κόσμου και εναγκαλισμό της πολιτικής από επιχειρηματικά συμφέροντα, σε βαθμό που δεν έχει προηγούμενο στην ευρωπαϊκή ιστορία, φέρνουν στο φως πρόσφατες έρευνες κορυφαίων ιδρυμάτων λίγες εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Τα τελευταία στοιχεία περιγράφουν μια τρομακτική κατάσταση, όπου χιλιάδες εκπρόσωποι πολυεθνικών δαπανούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για να επηρεάσουν τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων ακόμη και στο ανώτατο θεσμικό επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για πρώτη φορά μάλιστα οργανώσεις όπως η Διεθνής Διαφάνεια στρέφουν τα πυρά τους και προς το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το οποίο κατηγορούν ευθέως ότι συμμετέχει στο μηχανισμό συγκάλυψης της διαφθοράς αρνούμενο να συνεργαστεί με ανεξάρτητους παρατηρητές.