Ολιγάρχες και υπηρέτες

Ολιγάρχες και υπηρέτες

Είναι αλήθεια ότι οι ευρωπαϊκές πολιτικές ευθύνονται για πολλά από τα δεινά στα οποία περιέπεσαν τα χρόνια της κρίσης οι ασθενέστερες χώρες της Ευρώπης και βεβαίως η Ελλάδα. Όσον αφορά τη χώρα μας, όμως, ίσως το μεγαλύτερο αμάρτημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι όλη της η ρητορική περί «εξυγίανσης» και «εξορθολογισμού» όχι μόνο αφήνει ανέγγιχτες αλλά ουσιαστικά αποτελεί και πρόσχημα για την ενίσχυση των περίπου δέκα οικογενειών που λυμαίνονται κάθε κλάδο της οικονομίας της χώρας.

Φυσικά, η πρωτογενής ευθύνη δεν είναι της ΕΕ αλλά των ελληνικών κυβερνήσεων. Από τη στιγμή όμως που οι χώρες της ΕΕ κυβερνώνται ολοένα περισσότερο από υπερκρατικούς μηχανισμούς, ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις ταυτίζουν τις δικές τους πολιτικές με την επιταγή της «ευρωπαϊκής προοπτικής», έχουμε κάθε δικαίωμα να αντιμετωπίζουμε τα δύο αυτά ως ένα.

Η Ελλάδα ήταν έρμαιο των ολιγαρχών της και πριν την κρίση.

Η κρίση έκανε τη φούσκα ή η φούσκα την κρίση;

Σε πρωτοφανή επίπεδα αστάθειας το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα

του  Άρη Χατζηστεφάνου

Δυο εικόνες ήρθαν να στοιχειώσουν τον φετινό εορτασμό της ημέρας των Ευχαριστιών στις ΗΠΑ, που παραδοσιακά σηματοδοτεί και την έναρξη της εορταστικής περιόδου για τα Χριστούγεννα: Χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα πραγματοποιούσαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από πολυκαταστήματα για την απόφαση των ιδιοκτητών να τα κρατήσουν ανοιχτά και ανήμερα της εθνικής εορτής.

Την ίδια ώρα σε δρόμους αρκετών αμερικανικών πόλεων δημιουργούνταν οι μεγαλύτερες ουρές για συσσίτιο που έχει γνωρίσει η χώρα από τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ’30.

Όπως ήταν αναμενόμενο και οι δυο εικόνες πέρασαν σχετικά απαρατήρητες στα μεγάλα δίκτυα ενημέρωσης τα οποία ζούσαν ακόμη τη μέθη από το ξέφρενο ράλι που χαρακτήρισε την πορεία των χρηματαγορών το Νοέμβριο. Ο δείκτης Dow Jones ξεπέρασε για πρώτη φορά το Νοέμβριο το όριο των 16.000 μονάδων ύστερα από επτά συνεχείς εβδομάδες ανόδου.

Η σύγχρονη αδυναμία μας. Το ελληνικό σύμπτωμα: χρέος, κρίση και η κρίση της Αριστεράς

Η σύγχρονη αδυναμία μας. Το ελληνικό σύμπτωμα: χρέος, κρίση και η κρίση της Αριστεράς

του Αλέν Μπαντιού

Αποσπάσματα από άρθρο που έχει δημοσιευτεί στο Radical Philosophy (Σεπτέμβριος / Οκτώβριος 2013).

Το κοινό στοιχείο των διαδηλώσεων από την Ελλάδα ως τη Γαλλία είναι η έλλειψη μιας σαφούς στρατηγικής. Πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά τη γλώσσα του κομμουνισμού.

Ξεκινώ με μια αίσθηση, μια πρόσληψη, που πιθανώς είναι προσωπική, πιθανώς αδικαιολόγητη, την οποία ωστόσο διαμορφώνω με βάση τις πληροφορίες που έχω στη διάθεσή μου: μια αίσθηση γενικής πολιτικής αδυναμίας. Αυτό που σήμερα συμβαίνει στην Ελλάδα μοιάζει με συμπύκνωμα αυτής της αίσθησης.

Βεβαίως, το κουράγιο και η επινοητικότητα του προοδευτικού και αντιφασιστικού κινήματος όσον αφορά την τακτική προκαλεί ενθουσιασμό. Επιπλέον, τέτοιες αντιδράσεις είναι εξαιρετικά αναγκαίες. 

Είναι όμως κάτι καινούργιο; 

Καθόλου. Αποτελούν τα ίδια και απαράλλακτα στοιχεία κάθε πραγματικά μαζικού κινήματος: εξισωτισμός, δημοκρατία των πολλών, επινόηση συνθημάτων, γενναιότητα, ταχύτητα αντιδράσεων.

Να αλλάξουν όλα, για να μην αλλάξει τίποτε

Την ευθύνη για την κρίση δεν την έχουν φυσικά ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε οι μικρομεσαίοι φοροφυγάδες. Αυτοί βρέθηκαν σε ένα σύστημα πολύ πιο πέρα από τα προσωπικά τους μέτρα και προσαρμόστηκαν όπως μπορούσαν. Το σύστημα φτιάχτηκε από το ανώτερο αστικό στρώμα με συμφέροντα στις τράπεζες, τη ναυτιλία, τις κατασκευές, τα ΜΜΕ, το εμπόριο, κι αλλού. Αυτοί οικοδόμησαν το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος, αυτοί διαμόρφωσαν τους μηχανισμούς διαφθοράς και διαπλοκής, αυτοί εξασφάλισαν φορολογική ασυδοσία, αυτοί στήριξαν τις βασικές στρατηγικές επιλογές της Ελλάδας, όπως την ένταξη στην ΕΕ και την ΟΝΕ. Αυτοί έχουν και την κύρια ευθύνη της κρίσης.

 

του Κώστα Λαπαβίτσα

 

Ο Γατόπαρδος του Τζουζέπε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα είναι έργο που ανάγλυφα αποδίδει την κοινωνική αναταραχή στην Ιταλία του δέκατου ένατου αιώνα. Σε μια από πιο χαρακτηριστικές του σκηνές ο νεαρός Τανκρέντι λέει στο θείο του Ντον Φαμπρίτσιο, πρίγκιπα Σαλίνας: αν θέλουμε να μην αλλάξει τίποτε, πρέπει όλα ν’ αλλάξουν. Η φωνή του απηχεί τη βαθιά υπεροψία της σικελικής αριστοκρατίας, την καταφρόνια της για τους νέους ισχυρούς του χρήματος και τον ταξικό της κυνισμό. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την κοινωνική μας υπεροχή, θα πρέπει να δεχτούμε αλλαγές σε όλα, ακόμη και γάμους εξ ανάγκης.

Η επίσημη φιλολογία για την ελληνική κρίση αποδίδει την ευθύνη της κυρίως σε δύο κοινωνικές ομάδες: τους δημόσιους υπάλληλους και τους μικρομεσαίους φοροφυγάδες. Δηλαδή στον κορμό της ελληνικής κοινωνίας, όπως υποδηλώνει κι εκείνο το θρασύτατο ‘μαζί τα φάγαμε’. Παράλληλα απαιτεί ‘μεταρρυθμίσεις’, αλλαγές σε όλα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλέον ένθερμοι οπαδοί των ‘μεταρρυθμίσεων’ είναι άνθρωποι που κατείχαν καίριες θέσεις όταν η χώρα έτρεχε με ορμή προς την καταστροφή. Όλα πρέπει ν’ αλλάξουν, για να μην αλλάξει τίποτε.

Oι τρεις κυβερνητικοί συνέταιροι έγιναν δυόμιση!

Απόλυτο το αδιέξοδο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ!

Σε κρίση και σε καταποντισμό η ΔΗΜΑΡ!

Σοβαρές πολιτικές εξελίξεις πυροδότησε η υπόθεση της ΕΡΤ, καθώς η ΔΗΜΑΡ προσανατολίζεται στην απόσυρση της στήριξής της στην κυβέρνηση συνεργασίας. Ο πρωθυπουργός, έχοντας την υποστήριξη του Ευ.Βενιζέλου, ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει το "έργο" της, απομακρύνοντας το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

Ο Φώτης Κουβέλης αναμένεται να ξεκαθαρίσει τη στάση του κόμματός του μετά τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΔΗΜΑΡ, στις 11:00. Όπως όλα δείχνουν, η ΔΗΜΑΡ θα αποσύρει τους υπουργούς της από την κυβέρνηση και θα εξετάσει το ζήτημα της στήριξης ή ανοχής στην κυβέρνηση, εφόσον τεθεί θέμα ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση.

Μιλώντας στο Mega το πρωί της Παρασκευής, ο Σπ.Λυκούδης απέφυγε να ξεκαθαρίσει την εικόνα, σημείωσε πάντως: «Είναι λογικό ο κόσμος να πιστεύει ότι η ΔΗΜΑΡ είναι εκτός κυβέρνησης». Αναφερόμενος στις αιτίες που οδήγησαν στην κυβερνητική κρίση, σημείωσε: «Είμαστε η Αριστερά της ευθύνης, θέλουμε να αποδείξουμε ότι είμαστε και η Αριστερά της Δημοκρατίας».

Παρίσι: Στους δρόμους χιλιάδες διαδηλωτές ενάντια στη λιτότητα

Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές, υποστηρικτές του Αριστερού Μετώπου, έκαναν πορεία σήμερα στο Παρίσι για να καταγγείλουν τις πολιτικές λιτότητας και να απαιτήσουν του τέλους του «μοναρχικού» στιλ διακυβέρνησης στη Γαλλία.

 

Φωνάζοντας «αντίσταση, αντίσταση», οι διαδηλωτές κατέκλυσαν την πλατεία της Βαστίλης πραγματοποιώντας μια «πορεία πολιτών» με στόχο να πιέσουν τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ του Σοσιαλιστικού Κόμματος να στραφεί σε μια πιο αριστερή πολιτική.
 

«Η περίοδος χάριτος τέλειωσε» και «ο απολογισμός είναι αρνητικός», είπε ο ηγέτης του Αριστερού Μετώπου, Ζαν-Λικ Μελανσόν, απευθυνόμενος στο πλήθος που συγκεντρώθηκε στο χώρο, μία ημέρα πριν συμπληρωθεί ένας χρόνος από την εκλογή του Ολάν.

Το να επιβάλλεται λιτότητα στους λαούς της Ευρώπης, ακόμη κι αν οι κυβερνήσεις «γνωρίζουν ότι το χρέος δεν θα αποπληρωθεί ποτέ» με αυτόν τον τρόπο είναι «ανώφελο, σκληρό και σαδιστικό», τόνισε ο ίδιος.

Ο Μελανσόν, ο οποίος είχε καταλάβει την τέταρτη θέση στον πρώτο γύρο των περυσινών προεδρικών εκλογών, είχε υποστηρίξει τον Ολάντ εναντίον του απερχόμενου τότε τέως προέδρου Νικολά Σαρκοζί στον δεύτερο γύρο. Έκτοτε όμως, έχει γίνει ένας από τους σφοδρότερους επικριτές του νυν προέδρου της Γαλλίας.

Η ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας και η «εθνική ταπείνωση»

Έντουαρντ Χόπερ, “Καφετέρια”, 1927

Το τέλος της μεταεθνικότητας;

Η  ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας και η «εθνική ταπείνωση»

του Πολυμέρη Βόγλη

Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης σαν ένα εγχείρημα επαναθεμελίωσής της ως μεταεθνικής οντότητας. Μετά το 1945 δρομολογήθηκαν διαδικασίες υπέρβασης του έθνους-κράτους, τόσο στη Δυτική όσο και (με διαφορετικούς, όμως, όρους) στην Ανατολική Ευρώπη. 

Το παρελθόν του Παγκοσμίου Πολέμου λειτούργησε  ως κινητήρια δύναμη για τη στενότερη συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών. 

Η λογική ήταν απλή: η στενότερη οικονομική συνεργασία θα μείωνε τις αντιπαλότητες μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και, κατ’ επέκταση, θα μείωνε τον κίνδυνο ενός νέου, ακόμη πιο καταστροφικού, πολέμου στην Ευρώπη.

Παράλληλα, στην πραγματικότητα που είχε δημιουργήσει η διαίρεση της Ευρώπης σε δύο εχθρικά στρατόπεδα,  η απειλή του αντιπάλου λειτουργούσε ως παράγοντας συσπείρωσης και σταθερότητας. 

Από την μικρασιατική καταστροφή μέχρι τη σημερινή κρίση

H δήθεν αξιοποίηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων  

του Γιώργου Ρούση

"Στην πραγματικότητα πρόκειται όχι για εκμετάλλευση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων υπέρ των συμφερόντων του λαού, αλλά για αφελή, ή δόλια εξυπηρέτηση των συμφερόντων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού απέναντι στα συμφέροντα του ευρωπαϊκού και δη Γερμανικού ιμπεριαλισμού."

Εκτός από τις δυνάμεις εκείνες που υποστηρίζουν ότι η μόνη διέξοδος από την κρίση δεν μπορεί παρά να είναι άμεσα μια αντικαπιταλιστική αντιιμπεριαλιστική λύση με σοσιαλιστική προοπτική, υπάρχουν ποικίλα επίπεδα αντιδράσεων απέναντι στα αντιλαϊκά μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπισή της. Υπάρχουν εκείνοι που ενώ θεωρούν αναγκαία τη λήψη αυτών των μέτρων, δήθεν λυπούνται βαθέως για τις συνέπειες τους. Υπάρχουν οι ακόμη πιο τσαρλατάνοι, οι οποίοι διαφωνούν δήθεν με ορισμένα από τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση, από την άλλη όμως όχι μόνον την στηρίζουν αλλά συμμετέχουν σε αυτήν. Υπάρχουν τέλος άλλοι, που περιορίζουν τη διαφωνία τους στα μνημόνια και προτείνουν λύσεις εντός των τειχών –καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών- του συστήματος.

Το ΔΝΤ, ο λάθος «πολλαπλασιαστής» και το αβγό του Κολόμβου

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Υπάρχει το διάσημο ιστορικό ανέκδοτο για το αβγό του Κολόμβου. 

Η δυσκολία της ανακάλυψης της Αμερικής αμφισβητήθηκε από τους συντρόφους του με το επιχείρημα «είναι φυσικό μετά τον ωκεανό να υπάρχει γη, αρκεί να σκεφτεί κανείς. 

Τότε ο Κολόμβος τους ζήτησε να στηρίξουν ένα αβγό όρθιο, στη μύτη του. 

Όλοι όσοι δοκίμασαν, απέτυχαν, μέχρι που ο Κολόμβος στήριξε το αβγό σπάζοντας τη μύτη του. 

«Αρκεί να σκεφτεί κανείς», ήταν το ειρωνικό του σχόλιο.

Η συζήτηση για τη σημασία του ομολογημένου λάθους του ΔΝΤ για τον «δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή» θυμίζει κάπως την ιστορία με το αβγό του Κολόμβου. Αν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ χρησιμοποιούσαν τους «ορθούς πολλαπλασιαστές», διπλάσιους ή τριπλάσιους απ’ αυτούς που χρησιμοποίησαν, θα διασχίζαμε ταχύτερα τον ωκεανό της ύφεσης; 

Αρκεί να σκεφτεί κανείς…

Τεχνητή αισιοδοξία - Κοινωνικός όλεθρος

του Κώστα Λαπαβίτσα

Βγαίνουμε από την κρίση; 
Φάνηκε φως στο τούνελ;  
Αυτό διατείνεται ο κ. Στουρνάρας και όλος ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης. 

Απομακρύνθηκε ο κίνδυνος της εξόδου από το ευρώ, σύντομα θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα και από το δεύτερο μισό του 2013 θα περάσουμε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Βρίθει ο τύπος με άρθρα για τις Κασσάνδρες - συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος - που είχαν, λέει, προβλέψει την συντέλεια του κόσμου, αλλά υποτίμησαν την αποφασιστικότητα των πολιτικών να διασώσουν το ευρώ και την ΕΕ. Χώρια που πρότειναν ακραίες λύσεις που θα είχαν φέρει τον Αρμαγεδδώνα. Ενώ οι στιβαροί Μέρκελ και Σαμαράς μας έβαλαν τελικά στο δρόμο της ανάπτυξης μέσα στο ευρώ.

Αναρωτιέται κανείς για την σχέση όσων τα λένε αυτά με την πραγματικότητα. Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, για παράδειγμα, δείχνουν ότι ή αξία των λιανικών πωλήσεων τον Οκτώβριο του 2012 συρρικνώθηκε κατά 16.5%, δηλαδή με ρυθμό διπλάσιο από την προηγούμενη χρονιά. Ακόμη χειρότερα, συρρικνώθηκε και ό όγκος των πωλήσεων κατά 16.8%. Που σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πτώση των τιμών, αλλά ότι συντρίβεται η ίδια η λαϊκή κατανάλωση.

Ο διωγμός των τραπεζών

του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μην παραπλανηθείτε. Ο τίτλος είναι ένας ευφημισμός για όσα μας συμβαίνουν την τελευταία τριετία. 

Στην κορύφωση της εφαρμογής των Μνημονίων, που λεηλατούν κάθε ίχνος δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου, ζούμε μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή του θεμελιώδους μύθου, εν ονόματι του οποίου μαντρωθήκαμε στο Μνημόνιο. Ο οποίος έλεγε ότι έπρεπε να αποδεχθούμε τη με κάθε τρόπο διάσωση των τραπεζών, να επωμιστούμε το βάρος των θηριωδών κεφαλαίων που διατέθηκαν και εξακολουθούν να διατίθενται παγκόσμια, πανευρωπαϊκά και εγχωρίως για να μην τεθούν σε κίνδυνο οι καταθέσεις των αποταμιευτών.

Αποδεχθήκαμε τον μύθο αυτόν, παρότι τίποτε δεν αποδεικνύει ότι η απώλεια των καταθέσεων θα ήταν η χειρότερη καταστροφή που μπορούσε να επέλθει. Σε κάθε περίπτωση, δεν ήταν χειρότερη από την απώλεια 1,5 εκατομμυρίου θέσεων εργασίας, την εξαΰλωση του 30% του ΑΕΠ, το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, την αποψίλωση του θεσμικού πλαισίου ελάχιστης προστασίας της εργασίας και των ασθενέστερων στρωμάτων. 

Πράγματι, ακόμη και το παράδειγμα των Ισλανδών που αφήσανε τις τράπεζες να καταρρεύσουν μαζί με ένα μεγάλο μέρος καταθέσεων, δικών τους και άλλων, αποδεικνύει ότι αυτή η καταστροφή δεν είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια κοινωνία.

Η Ιταλία σε κρίση

της Μαρίας Λούκα

Η Ιταλία σώθηκε, λένε οι αριθμοί. 
Η Ιταλία είναι πια φτωχή, λέει η πραγματικότητα. 
Η Ρώμη μοιάζει μια γερασμένη αιώνια πόλη, οι μισθοί κόβονται, το Δημόσιο συρρικνώνεται, οι πολιτικοί μάχονται και η Aκροδεξιά ξυπνάει.

Ένας πρώην κομμουνιστής, φανατικός καπνιστής πούρων και θαυμαστής του Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, ο Πιερ-Λουίτζι Μπερσάνι. Ένας μεγιστάνας φοροφυγάς, επιρρεπής σε σεξουαλικά όργια, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ένας λαϊκιστής κωμικός, με δικό του κόμμα, ο Πέπε Γκρίλο. Και ένας τεχνοκράτης οικονομολόγος, ο Μάριο Μόντι. Πραγματικές φιγούρες, που συγκροτούν το καρέ στο πόκερ της ιταλικής οικονομικής και πολιτικής, πλέον, κρίσης. Στον ρόλο του εσαεί μπαλαντέρ, με δυνατότητες όμως να γυρίζει το παιχνίδι, ο πανταχού παρών αιωνόβιος 86χρονος πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας, Τζόρτζιο Ναπολιτάνο.

Τη στιγμή που η ιταλική οικονομία είχε διαφύγει – προσωρινά, έστω – της προσοχής των διεθνών οίκων αξιολόγησης, με τα επιτόκια των 10ετών ομολόγων της να αποκλιμακώνονται στο 4,45% από το 7,56% προ Μόντι, η Ιταλία επανήλθε δυναμικά σε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σκηνή της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης.

Πώς η Ισλανδία βγήκε από την κρίση χωρίς Μνημόνια…

Συνέντευξη του Στεϊνγκρίμουρ Σίγκφουσον* στον Μιχάλη Ψύλο

Ξαφνικά, όλοι μιλούν με θαυμασμό για την Ισλανδία. Τη μικρή νησιωτική χώρα των Βίκινγκς, που πριν ακριβώς από τέσσερα χρόνια έφτασε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ήταν φθινόπωρο του 2008, όταν μέσα σε μία εβδομάδα η Ισλανδία επλήγη πολύ σοβαρά από τη διεθνή οικονομική κρίση, με τις τρεις σημαντικότερες τράπεζές της να χρεοκοπούν. Το δημόσιο χρέος ανήλθε στο 900% του ΑΕΠ.

Η χώρα βυθίστηκε σε μια βαθιά ύφεση, με μείωση του ΑΕΠ κατά 11% μέσα σε δύο χρόνια. Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση προσπάθησε με νόμο να αναγκάσει όλους τους Ισλανδούς να πληρώσουν για να εξοφλήσουν ένα χρέος ύψους 3,5 δισ. ευρώ (40% του ΑΕΠ) –δηλαδή κάπου 9.000 ευρώ ανά κάτοικο– για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Μόνο που οι Ισλανδοί αντιστάθηκαν και με δύο δημοψηφίσματα απέρριψαν κάθε τέτοια σκέψη.

Οι Ισλανδοί Βίκινγκς στάθηκαν όμως όρθιοι.

Ιταλία: συναγερμό σημαίνουν ιατροί, προ των πυλών η λήξη χιλιάδων συμβάσεων

Μέχρι το τέλος του 2012 κινδυνεύουν να μην ανανεωθούν 12.000 συμβάσεις ορισμένου χρόνου γιατρών, που εγγυώνται την λειτουργία των πρώτων βοηθειών, και τομέων-κλειδιά, όπως της καρδιολογίας. 

Αιτία; Η πολιτική λιτότητας που ακολουθεί η Ρώμη εν μέσω κρίσης.

Μέχρι το τέλος του 2012 κινδυνεύουν να μην ανανεωθούν 12.000 συμβάσεις ορισμένου χρόνου γιατρών, που εγγυώνται την λειτουργία των πρώτων βοηθειών, και τομέων-κλειδιά, όπως της καρδιολογίας. 

Αιτία, και στην Ιταλία, οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες που αποφάσισε η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι. 
Ο Ιταλός πρωθυπουργός προγραμματίζει και τη μείωση είκοσι χιλιάδων κλινών στα νοσοκομεία.

Φιλελευθερισμός – Ολοκληρωτισμός: Μια Ανομολόγητη Σχέση

του Γιώργου Π.

Ίσως μετά από έναν μεγάλο πόλεμο δούμε να αποκαθίστανται σε ορισμένες περιοχές οι παλαιές οικονομικές συνθήκες για μια σύντομη περίοδο. Αλλά τότε θα ξαναρχίσει η ίδια διαδικασία : ο φασισμός δεν γεννήθηκε τυχαία.
Max Horkheimer

Η νεότερη Δύση, εδώ και αιώνες, διέπεται από δύο κοινωνικές φαντασιακές σημασίες εντελώς αντίθετες μεταξύ τους, έστω και αν αλληλοεπηρεάζονται : το πρόταγμα της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, τον αγώνα για τη χειραφέτηση του ανθρώπου, χειραφέτηση διανοητική και πνευματική, αλλά και πρακτική, μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα· και το παράφρον καπιταλιστικό πρόταγμα της απεριόριστης εξάπλωσης μιας ψευδοορθολογικής ψευδοκυριαρχίας πάνω στη φύση, που έχει πάψει εδώ και καιρό να αφορά μόνο τις παραγωγικές δυνάμεις και την οικονομία και έχει γίνει πρόταγμα συνολικό (και για αυτό ακόμη πιο τερατώδες), απόλυτης κυριαρχίας πάνω στα φυσικά, στα βιολογικά, στα ψυχικά, στα κοινωνικά και στα πολιτιστικά δεδομένα. Ο ολοκληρωτισμός είναι μονάχα το προκεχωρημένο φυλάκιο αυτού του προτάγματος κυριαρχίας –που άλλωστε αντιστρέφεται μέσα στην ίδια του την αντίφαση, αφού ακόμα και η περιορισμένη εργαλειακή ορθολογικότητα του κλασικού καπιταλισμού γίνεται στους κόλπους του ανορθολογικότητα και παραλογισμός, όπως έδειξαν ο σταλινισμός και ο ναζισμός.
Κορνήλιος Καστοριάδης

Ι. Μια νέα οπτική γωνία
Συνηθίζουμε να λέμε ότι η άνοδος του φασισμού/νεοναζισμού/ολοκληρωτισμού[1] τελεί σε μεγάλο βαθμό σε συνάρτηση με το υπάρχον καθεστώς και τις επιδιώξεις της κυρίαρχης τάξης. Συγκεκριμένα, προβάλλεται σταθερά η ερμηνεία εκείνη, σύμφωνα με την οποία, η δράση των φασιστικών ομάδων εξυπηρετεί τις πολιτικές και άλλες επιδιώξεις της άρχουσας τάξης κατά την διεξαγωγή της ταξικής πάλης.

Ζώνες οικονομικής υπερεκμετάλλευσης

της Κατερίνας Σταυρούλα

“Αν συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε, θα είναι δύσκολο για την Ελλάδα να παραμείνει στο ευρώ. Δεν θα έχουμε καμία ανάπτυξη στην Ελλάδα απλά επιβάλλοντας περικοπές. Αυτό που θα προτιμούσα είναι μια Ειδική Οικονομική Ζώνη στην Ελλάδα”.

Και με αυτή την απάντησή του στη συνέντευξη που έδωσε στο γερμανικό περιοδικό Spiegel, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ευρωβουλευτής των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών και επικεφαλής των Σοσιαλιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Μάρτιν Σούλτς, συνόψισε τον οικονομικό ζυγό στον οποίο προτείνει να βρίσκονται οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα της κρίσης.

Φτάνει λοιπόν η στιγμή που το τρομοκρατικό δίλημμα “ευρώ ή χάος” που αναπαράγεται τα τελευταία χρόνια από στόματα των κυβερνώντων και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, αλλάζει μορφή.

Για να αποφύγετε το χάος, αποκαλύπτουν αργά μα σταθερά πλέον οι οικονομικοί διαχειριστές της Ευρώπης του κεφαλαίου, θα πρέπει να παραδώσετε, στο όνομα της επιβίωσης, κάθε αξίωση ανθρώπινης ζωής στην εργασιακή σας καθημερινότητα.

Τζόρτζιο Αγκάμπεν: Βιοπολιτική και κατάσταση εξαίρεσης

Το 2011, ο Ιταλός πολιτικός φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκάμπεν παραχώρησε συνέντευξη στο τρίτο κανάλι της Ελληνικής Τηλεόρασης (και ειδικότερα στην εκπομπή “Τόποι ζωής, τόποι ιδεών” του Γιώργου Κεραμιδιώτη). Στην εκπομπή, η οποία προβλήθηκε από την ΕΤ3 (και μπορεί κανείς να την παρακολουθήσει εδώ) χρησιμοποιήθηκαν ορισμένα μόνο αποσπάσματα από τη συνέντευξη, περίπου το μισό από το συνολικό υλικό. Το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνει το σύνολο των ερωτήσεων και των απαντήσεων, στα ελληνικά.

Επιμέλεια/ μετάφραση: Άκη Γαβριηλίδη

Καθηγητή Αγκάμπεν, κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ πάνω στη βιοπολιτική και απευθυνόμαστε σε σας ως έναν από τους βασικούς φιλοσόφους που έχουν ενδιαφερθεί γι’ αυτή την έννοια. Η οποία προέρχεται από τον Φουκώ, αλλά εσείς την πραγματευτήκατε διαφορετικά, εισάγοντας τις έννοιες της κατάστασης εξαίρεσης και του στρατοπέδου. Τι είναι αυτό που σας έκανε να ενδιαφερθείτε για τη βιοπολιτική, και τι διαφορετικό εισάγετε σε σχέση με τον Φουκώ, ή με άλλους που αναφέρθηκαν σε αυτήν;

Ο όρος «βιοπολιτική» και ο όρος «κατάσταση εξαίρεσης» για μένα συνδέονται, πράγμα που ίσως δεν συμβαίνει στον Φουκώ. Ασφαλώς ο όρος αυτός προέρχεται από τον Φουκώ, του τον οφείλω, αλλά ταυτόχρονα προσπάθησα να συνδέσω τα προβλήματα της βιοπολιτικής –δηλαδή το γεγονός ότι η ζωή έγινε το διακύβευμα της πολιτικής- με το πρόβλημα της κυριαρχίας. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ήταν απαραίτητο να συνδέσω τη βιοπολιτική με το πρόβλημα της κατάστασης εξαίρεσης που έγινε ίσως το παράδειγμα –στη γλώσσα σας πιθανόν να λέτε «ο νόμος»- της νεωτερικότητας.

Αυτό που προσπάθησα να δείξω στις έρευνές μου είναι ότι η κατάσταση εξαίρεσης, η οποία αρχικά νοούνταν ως ένα προσωρινό μέτρο προορισμένο να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο συμβάν, έγινε η κανονική μορφή, η κανονική τεχνική διακυβέρνησης. Και δεν μπορούμε να καταλάβουμε την πολιτική ζωή των δημοκρατικών μας κοινωνιών σήμερα αν δεν λάβουμε υπ’ όψη μας αυτό που είχε δει ο Μπένγιαμιν ήδη το 1940, ότι δηλαδή η κατάσταση εξαίρεσης έγινε κανόνας.

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν

του Μ. Γκίβαλου

Μέσα σε λίγα 24ωρα οι μάσκες έπεσαν: Η κυβέρνηση συνεργασίας των «τριών ιεραρχών του Μνημονίου» υπέγραψε εν τάχει το νέο επίσημο σύμφωνο «νομιμοφροσύνης» και παράδοσης της χώρας στους διεθνείς κερδοσκόπους και στην ηγεμονία του Δ' Ράιχ.

Η «επιστολή» Σαμαρά, την οποία μετέφερε ως υπηρεσιακός «γραμματοκομιστής» ο κ. Κάρολος Παπούλιας, αποτελεί συνέχεια και επικύρωση του Μνημονίου, της Δανειακής Σύμβασης και της προσωπικής δήλωσης «μνημονιακής νομιμοφροσύνης», την οποία είχε ο ίδιος υπογράψει -όπως και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος- την περίοδο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Όμως η «θέση» αυτής της ελληνικής κυβέρνησης, δηλαδή η δήλωση πλήρους υποταγής και υπακοής, δεν διατυπώνεται καν σε «νεκρό χρόνο», αλλά στην πιο κρίσιμη Σύνοδο των τελευταίων ετών: Σε μια συγκυρία όπου αρχίζει να αμφισβητείται τόσο η νεοφιλελεύθερη περιοριστική δημοσιονομική στρατηγική όσο και η ίδια η διαμορφωμένη πολιτική ηγεμονία της Γερμανίας στην Ευρωζώνη και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Πολ Κρούγκμαν: Η Ελλάδα ως θύμα.

Από τότε που η Ελλάδα πήρε την κάτω βόλτα, ακούσαμε πολλά για όλα τα κακά των Ελλήνων. 

Κάποιες κατηγορίες είναι αληθινές, κάποιες λάθος – αλλά όλες χάνουν το νόημα. Ναι, υπάρχουν μεγάλες αποτυχίες στην ελληνική οικονομία, την πολιτική και χωρίς αμφιβολία την κοινωνία. Αλλά οι αποτυχίες δεν είναι αυτές που προκάλεσαν την κρίση που ταλανίζει την Ελλάδα και απειλεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Όχι, οι ρίζες αυτής της καταστροφής εντοπίζονται πιο βόρεια, στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο, όπου οι αξιωματούχοι δημιούργησαν ένα βαθιά – ίσως μοιραία – ελαττωματικό νομισματικό σύστημα, έπειτα περιέπλεξαν αυτά τα προβλήματα αντικαθιστώντας την ανάλυση με την ηθικολογία. Και η λύση στην κρίση, αν υπάρχει, θα πρέπει να έρθει από τους ίδιους.

Η κρίση έφτασε και στη Γερμανία

Τα μηνύματα που έρχονται απ' όλες τις μεριές λένε ότι τελικά η Γερμανία θα υποκύψει και ότι ανάμεσα στα πολλά Nein θα αρχίσει να βάζει και μερικά Ja. 

Η Ισπανία για παράδειγμα, θα τσιμπήσει το δανειάκι της για τις τράπεζες από το EFSF, αλλά χωρίς τις ουρίτσες των Μνημονίων και της τρόικας, όπως γινόταν μέχρι τώρα με την Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία. 

Οι τράπεζες θα δανείζονται απ' ευθείας, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κράτους και την ευγενική χορηγία των φορολογουμένων. 

Η αλλαγή αυτή δεν έχει ακόμα τελεσφορήσει, αλλά τα πράγματα πάνε μάλλον, προς την κατεύθυνση αυτή.