Μυστικά και ψέματα στην Ελλάδα της αθωότητας

Για ποια «αξιολόγηση του δημοσίου» μιλάτε κύριε Μητσοτάκη;

της Δέσποινας Κουτσούμπα*

Τη μέρα της γενικής απεργίας, την Τετάρτη 6 Νοέμβρη, εισάγεται για ψήφιση στην ολομέλεια της Βουλής ένα (ακόμη) νομοσχέδιο που αφορά σε «ρυθμίσεις Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και άλλες διατάξεις». 

Δεν θα ασχοληθούμε με όλο το νομοσχέδιο –άλλωστε δεν το έχουμε: για κάποιον περίεργο λόγο, το τελικό του κείμενο με τις αλλαγές που υπέστη στην αρμόδια Επιτροπή, δεν το βρίσκει κανείς να το διαβάσει στο site της Βουλής. Αλλά μικρό το κακό: από ό,τι φαίνεται, κανείς πια δεν δίνει σημασία στο αν πρέπει ή όχι οι βουλευτές να διαβάζουν τα νομοσχέδια που ψηφίζουν -ένα ακόμη από τα «ταμπού» που κατάφερε να «σπάσει» η μνημονιακή διακυβέρνηση.

Θα ασχοληθούμε όμως με μια μικρή είδηση που βγήκε στη δημοσιότητα από τη συζήτηση της Επιτροπής, για να ξύσουμε λίγο κάτω από την επιφάνειά της. Σύμφωνα λοιπόν με τα μονόστηλα των εφημερίδων, ο Κ. Μητσοτάκης κατέθεσε τροποποίηση σε αυτό το σχέδιο νόμου ώστε η προθεσμία για την «αξιολόγηση των δομών του δημοσίου» να μεταφερθεί για το Δεκέμβρη 2014. Περίεργο! Ο ίδιος δεν έχει πολλάκις διαβεβαιώσει ότι οι «διαθεσιμότητες» στο δημόσιο προέκυψαν από το «πλεονάζον προσωπικό» που με τη σειρά του προέκυψε από την «αξιολόγηση των δομών των Υπουργείων»; Τι, όχι;

Πού είναι, επιτέλους, αυτή η Αριστερά;

των Δέσποινα Κουτσούμπα και Παναγιώτη Μαυροειδή

Κυβέρνηση έχουμε, αλλά η πολιτική κρίση είναι ανοιχτή. Οι πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν και οι κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν. Ελάχιστο τμήμα της κοινωνίας αναγνωρίζει σήμερα τα συμφέροντά του στην ακολουθούμενη πολιτική κι ας έχει επιστρατευτεί για τη «σωτηρία» του όλος ο αστικός θίασος της νέας «εθνοσωτηρίου» συγκυβέρνησης.

Αυτήν ακριβώς την πολιτική στιγμή, αντηχεί πιο ηχηρό το ερώτημα: τι κάνει επιτέλους η Αριστερά; 
Ακούγεται στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία, προκύπτει στην ανάγκη του νέου για δουλειά, του εργαζόμενου για μισθό, του φτωχού για ψωμί, του συνταξιούχου για φάρμακα. 

Είτε το ερώτημα διατυπώνεται ως πραγματική απορία, προσμονή, απελπισία, είτε ως άλλοθι για την απραξία, η τόσο συχνή αναπαραγωγή του ίδιου ερωτήματος από τόσα στόματα, οφείλει να μας προβληματίσει.

Πού είναι, λοιπόν, η Αριστερά; Στην πραγματικότητα, δεν είναι γενικώς η Αριστερά αυτό που λείπει, ειδικά στη χώρα μας. 

Ούτε ενιαίο, ούτε μισθολόγιο!

Φόβο και φρονηματικές διώξεις φέρνουν οι αλλαγές ΠΑΣΟΚ, ΔΝΤ, ΕΕ

Από προχτές άρχισαν οι υπάλληλοι του δημοσίου να βιώνουν τη σκληρή πραγματικότητα του νέου πτωχολογίου, αφού λόγω των αναδρομικών κρατήσεων της εισφοράς (υποτίθεται) υπέρ των ανέργων, το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτέμβρη έφτασε κατά 100 ευρώ μικρότερο. Από το επόμενο 15ήμερο η ιστορία συνεχίζεται με την (αναδρομική και πάλι) μείωση του κινήτρου απόδοσης και διαφόρων άλλων επιδομάτων, που έρχεται να προστεθεί στην κατά τουλάχιστον 30% απώλεια των εισοδημάτων τους από την εφαρμογή του Μνημονίου.

της Δέσποινας Κουτσούμπα

Σαν να μην έχει καμιά επαφή με την πραγματικότητα, η κυβέρνηση συνεχίζει να μιλάει για «ορθολογική και δίκαιη μεταρρύθμιση» και οι πρόθυμοι υποστηριχτές της στα μίντια επιμένουν (ακόμα) ότι οι χαμηλόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι θα πάρουν… αύξηση! Άλλωστε, αυτός είναι ο ισχυρισμός της κυβέρνησης για περισσότερο από ένα χρόνο τώρα. Αυτό προσπαθούν να μας πείσουν και οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ στους χώρους του δημοσίου.

Όσοι όμως περίμεναν το ενιαίο μισθολόγιο για να δουν την «αποκατάσταση των αδικιών», κατάλαβαν με τον πλέον οδυνηρό τρόπο ότι, είτε στον δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα, η πολιτική είναι η ίδια: περικοπές, απολύσεις, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και απορρύθμιση εργασιακών σχέσεων.

Ο κύριος… Ιντιάνα Τζόουνς. Το παράδειγμα ενός «μάνατζερ» αρχαιοτήτων

της Δέσποινας Κουτσούμπα

Την προηγούμενη βδομάδα καθαιρέθηκε οριστικά από το αξίωμά του ο Ζαχί Χαουάς, πρώην Υπουργός Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου και ευνοούμενος του καθεστώτος Μουμπάρακ. Ο Ζαχί Χαουάς ήταν περισσότερο ένας σταρ των αρχαιοτήτων, παρά ένας αρχαιολόγος. Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν είτε ως «κύριο  Ιντιάνα Τζόουνς», αφού φρόντισε να καλλιεργήσει την εικόνα του αρχαιολόγου που λατρεύει το μυστήριο και τις ανακαλύψεις, είτε ως «Φαραώ των Αρχαιοτήτων» από τον συγκεντρωτισμό με τον οποίο διοικούσε τα περί των αρχαιοτήτων πράγματα της χώρας του.

Είναι ακριβώς το όνειρο του «μάνατζερ» αρχαιοτήτων, τον οποίο αγωνιωδώς ψάχνουν οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού (και) στη χώρα μας. Από ευνοούμενος της γυναίκας του Μουμπάρακ, κατάφερε να γίνει Γενικός Γραμματέας Αρχαιοτήτων και σταδιακά να αναρριχηθεί στη θέση του Υπουργού. Φρόντισε ιδιαίτερα για την προσωπική του προβολή -πλάι στην προβολή των αρχαιοτήτων της Αιγύπτου.