Προτού πούμε το νερό νεράκι...

 

του Γιάννη Καψόπουλου

Προτού πούμε το νερό νεράκι, οφείλουμε να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. 

Το νερό δεν κινδυνεύει. Δεν πρόκειται να ιδιωτικοποιηθεί.

Το προστατεύει ο ΟΗΕ που το έχει χαρακτηρίσει από το 2010 «ανθρώπινο δικαίωμα». Και είναι γνωστή η ισχύς του ΟΗΕ. Χαρακτηριστική η επιτυχία του στην Κύπρο ή στο να αποτρέψει τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, όπου εφευρέθηκαν «όπλα μαζικής καταστροφής». 

Επίσης ευρισκόμενοι υπό την αιγίδα (sic) της λυκοσυμμαχίας (sic) της Ε.Ε. που στην καλύτερη νίπτει τας χείρας της ως Πόντιος Πιλάτος, δεν πρέπει να έχουμε καμία ανησυχία. Από τη μία η δήλωση του επίτροπου Μπαρνιέ («Η ιδιωτικοποίηση του πόσιμου νερού δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις της ΕΕ», σαλπίζοντας εφησυχασμό) αλλά και του επιτρόπου Ρεν («Η Comission δεν έχει πολιτική που να υποχρεώνει τα κράτη μέλη να ιδιωτικοποιούν τις υπηρεσίες ύδρευσης» όπως δεν έχει πολιτική που να υποχρεώνει στη διάλυση της παιδείας και της υγείας), κι από την άλλη μέσω της συμμετοχής της στην Τρόικα σε αγαστή συνεργασία με τους εδώ «εθνοσωτήρες» να προχωρά κανονικά το προγραμματισμένο ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ από το ΤΑΙΠΕΔ εντός του τελευταίου τριμήνου του 2013 - αφού μάλιστα πρόσφατα χαρίζονται με το γνωστό νομότυπο (και ηθικό) πραξικοπηματικό τρόπο όλα τα χρέη του δημοσίου προς την ΕΥΔΑΠ, ώστε να απαξιωθεί περαιτέρω και να αγοραστεί με ακόμα χαμηλότερο τίμημα. 

Τα γεγονότα και οι εξελίξεις του "Bουλγαρικού Χειμώνα"

Ανταπόκριση από τη Βουλγαρία: Τα γεγονότα και οι εξελίξεις του "Bουλγαρικού Χειμώνα"...

 

Τη στιγμή που σας γράφουμε ακόμα συνεχίζονται οι πορείες καθημερινά (από τις 12 Φεβρουαρίου που ξεκίνησαν μέχρι και τώρα 3 Μαρτίου). Κάθε απόγευμα μαζεύεται κόσμος στο κέντρο κάθε πόλης και διαδηλώνει. 
Αυτό συμβαίνει σε πάνω από 40 πόλεις και χωριά, ακόμα και σε περιοχές όπου δεν είχαν ξαναγίνει πορείες!

Οι πορείες αρχικά ξεκίνησαν ενάντια στους νέους υπερβολικά υψηλούς λογαριασμούς του ρεύματος και της θέρμανσης (στη Βουλγαρία πληρώνεις ξεχωριστούς λογαριασμούς για αυτά τα δυο). Επίσης, μεσολάβησε ένας αυτοπυρπολισμός πολίτη ως ένδειξη διαμαρτυρίας, ο οποίος βρίσκεται ακόμα σε κρίσιμη κατάσταση, στην πόλη της Βάρνας. Ακολούθησαν ακόμα μαζικότερες πορείες, οι οποίες από ειρηνικές (όπως είχαν ανακοινωθεί στο ίντερνετ) μετατράπηκαν σε βίαιες, κυρίως στη Σόφια, όπου στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων με την αστυνομία, βρίσκονταν οι λεγόμενοι «κουκουλοφόροι» της Βουλγαρίας. Γίνεται λόγος για νεαρούς, μέλη νεοναζιστικών και ακροδεξιών ομάδων, οι οποίοι συμμετέχουν σε οπαδικούς συνδέσμους όπου και οργανώνονται πριν τις πορείες.

Ανάμεσα στην καταστολή και τη ριζοσπαστικοποίηση

Συζητώντας για το κίνημα Occupy σχεδόν ένα χρόνο μετά την εμφάνισή του.

Συνέντευξη στον Χρήστο Γιοβανόπουλο

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά εκπρόσωποι του κινήματος Occupy βρέθηκαν στο φεστιβάλ Resistance. Πέρυσι, στo πλαίσιο της προετοιμασίας του Οccupy, η εμπειρία των πλατειών που έζησαν από κοντά στάθηκε έμπνευση γι’ αυτούς. Φέτος, έναν χρόνο μετά, συζητήσαμε με τον Έρικ, μέλος της εκδοτικής ομάδας της εφημερίδας του Occupy Wall Street (OWSJ) και με την Σοφία, μέλος του Occupy Atlanta και της κίνησης Take Back the Block, για το τι έχει αλλάξει στο μεταξύ διάστημα στις ΗΠΑ, για την κατάσταση, την επιρροή και την εμπειρία του Οccupy.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την εμφάνιση του Occupy πώς το εκτιμάτε και σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα;

Έρικ: Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας πώς ό,τι έγινε, όπως συνέβη και με το Σύνταγμα εδώ, δεν το περίμενε κανείς. Υπήρχαν μερικές πολιτικές οργανώσεις, που είχαν προσπαθήσει να οργανώσουν κάτι αντίστοιχο, αλλά δεν θα μπορούσαν ποτέ να πετύχουν κάτι σαν το OWS. Πολλοί ήταν που είδαν αυτή την ειδική πλευρά χάνοντας τη γενική του διάσταση, δηλαδή ότι (το Occupy) ήταν μία προέκταση στις ΗΠΑ της Αραβικής Άνοιξης, του κινήματος στην Ελλάδα και στην Ισπανία.

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ  

ΣΤΙΣ 19-3 ΣΤΟ Ε.Κ.Θ.

(ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ - ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ – ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ- ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ)

1.     Στο φόντο της βάρβαρης αντεργατικής αντιδραστικής επίθεσης και των πυκνών πολιτικών εξελίξεων, γίνονται οι εκδηλώσεις της 25^ης Μαρτίου που σφραγίζονται από την τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια και την προσπάθεια του συστήματος για εκτόνωση, ενσωμάτωση και αντιδραστική αναδιάταξη.

2.      Σ΄ αυτές τις συνθήκες τα λαϊκά στρώματα αναζητούν τρόπους και μορφές πέρα από το σύνηθες πλαίσιο ενός απεργιακού αγώνα να εκφράσουν, την αντίθεσή τους, την ανυπακοή τους, το θυμό τους ακόμη και την οργή τους, ιδιαίτερα δε, σε περιπτώσεις που δίνεται η δυνατότητα αυτό να εκφρασθεί με έναν «άμεσο – απευθείας τρόπο» απέναντι στους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος και του κυρίαρχου status (βλ. μια σειρά από δημόσιες εκδηλώσεις). Ταυτόχρονα στη συνείδηση των εργαζομένων ορισμένες ιστορικές στιγμές όπως αποδείχτηκε την 28^η Οκτωβρίου μπορούν  να λειτουργούν σαν αφορμές έκφρασης αυτών των διαθέσεων.

3.      Αυτές οι διαθέσεις θα εκφρασθούν και στις 25 Μάρτη. Η αγανάκτηση και ο θυμός, για το σύγχρονο κεφαλικό φόρο (χαράτσια), για τη σύγχρονη Ιερή Συμμαχία (ΕΕ) που καθορίζει ακόμη και πότε θα γίνουν εκλογές και ποια κόμματα πρέπει να ψηφίσουμε, για το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο που αρπάζει για ένα κομμάτι ψωμί τη δημόσια περιουσία, για τη σύγχρονη εξαθλίωση που οδηγούνται οι εργαζόμενοι, μετασχηματίζονται σε οργανωμένη πάλη για την ανατροπή της άθλιας συγκυβέρνησης και συνολικά του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ – ΣΕΒ – ΕΕ – ΔΝΤ, για μια δημοκρατία των εργαζομένων, κυρίαρχων στον πλούτο που παράγουν, στη δημόσια περιουσία και τη ζωή τους.

4.      Θέλουμε με ένα περιεχόμενο σαν αυτό που περιγράψαμε παραπάνω να εκφρασθεί η λαϊκή παρέμβαση στις 25 Μάρτη, μέσα από το μαζικό κίνημα και τους φορείς του (συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων, σωματεία, επιτροπές αγώνα σωματείων, πρωτοβουλίες ανέργων, λαϊκές συνελεύσεις, επιτροπές αγώνα ή συντονιστικά σωματείων στις γειτονιές, φοιτητικοί σύλλογοι κλπ). Στόχος να γίνει παρέλαση του λαού, να μετατραπούν οι εκδηλώσεις σε διαδηλώσεις της αδούλωτης θέλησης του λαού να μην δεχθεί τη νέα σκλαβιά! Πρωταγωνιστής θα είναι ο λαός και όχι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του Μνημονίου και της νέας τυραννίας.
Για να γίνει αυτό πρέπει άμεσα να κινηθούμε με μαζικό εξώστρεφο τρόπο. Να δώσουμε το στίγμα για το περιεχόμενο και τη μορφή. Χρειάζεται αντίστοιχα όσο γίνεται γρηγορότερα, να υπάρξουν αποφάσεις και μαζικά καλέσματα από σωματεία, συνελεύσεις, συντονισμό, φοιτητικούς συλλόγους κλπ

5.   Το κράτος και η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου, εκτιμώντας την κατάσταση, προσπαθούν να αποτρέψουν μια παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Επιχειρούν μάλιστα μια επιθετική εμφάνιση των εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος καλλιεργώντας μάλιστα ένα κλίμα τρομοκρατίας, θεωρίες για «δύο άκρα» και σχεδιάζοντας μια σειρά κατασταλτικά μέτρα (αστυνομοκρατία, εισαγγελείς κλπ). Ταυτόχρονα, επιχειρείται η οργάνωση παρέμβασης από δυνάμεις της Ακροδεξιάς, των εθνικιστικών κύκλων και του φασισμού, με έντονα εθνικιστικά, αντικοινοβουλευτικά – αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά, με αποθέωση του στρατού (λαός – στρατός – εθνικισμός). Η παρέμβαση αυτών των κύκλων και άλλων σχηματισμών του κράτους ή του βαθιού κράτους, δεν οδηγεί σε απόσυρση των δυνάμεων του λαϊκού – εργατικού κινήματος, αλλά σε καλύτερα σχεδιασμένη, μαζική, πολιτικοποιημένη, περιφρουρημένη παρέμβασή τους με σαφέστατο διαχωρισμό από τέτοιες κινήσεις.

6.   Τυπώνουμε χιλιάδες προκηρύξεις, τρικ, αφίσες, πανό, χαρτοπανό….  Την κεντρική προκήρυξη μπορούν να τη συνυπογράψουν όσοι φορείς συμφωνούν. Ή διακινούν το δικό τους υλικό.

7.    Την Πέμπτη 22-3 οργανώνουμε συνέντευξη Τύπου ώρα 12 στον 7^ο όροφο στο Εργατικό Κέντρο. Καλούμε και τις πρωτοβουλίες κατοίκων, φοιτητικούς συλλόγους κ.λ.π. να συμμετέχουν.

8.     Οργανώνουμε μαζικές εξορμήσεις στις γειτονιές με προκηρύξεις, ντουντούκες κλπ που θα καλούν σα λαϊκό ξεσηκωμό. Στηρίζουμε την κινητοποίηση που έχουν αποφασίσει ανατολικά ΤΟΥΜΠΑ οι σύλλογοι. Εκπαιδευτικών (δάσκαλοι-καθηγητές) και στηρίζουν και οι τοπικές κινήσεις (Πέμπτη 22-3 ώρα 6 συγκέντρωση και πορεία στον άγιο Θεράποντα).

9.   Το Σάββατο  να είναι μέρα πανεξόρμησης στο κέντρο και στις γειτονιές με ντουντούκες μικροφωνικές, μικρές πορείες κι ότι άλλο αποφασίσει η κάθε  συλλογικότητα. (Ραντεβού στο κέντρο ώρα 11,30 γωνία Τσιμισκή και Αριστοτέλους)

10.      Την Κυριακή δίνουμε ραντεβού 10 ακριβώς στην εκκλησία (Κύριλλος-Μεθόδιος) και με μαζικούς όρους «καταλαμβάνουμε» και από τη μια και από την άλλη μεριά όσο μεγαλύτερο μέρος γίνεται της παραλιακής από το σημείο που έχουν αποκλείσει.

11.     Καλούμε με μαχητικό τρόπο να αποχωρήσουν οι επίσημοι, για να παρελάσουν οι μαθητές και να διαδηλώσει ο κόσμος του αγώνα, εκφράζοντας την αγανάκτηση του και την απόφαση για την ανατροπή αυτής της απάνθρωπης ταξικής πολιτικής και των πολιτικών διαχειριστών της.

12.   Με μαζικούς όρους κάνουμε την παρέλαση του λαού, από τη νέα παραλία ως την πλατεία Αριστοτέλους. Παραμένουμε στους δρόμους καλώντας σε γενική πολιτική απεργία που θα ανατρέψει το μαύρο μέτωπο και κάθε επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής.

13.     Με τις σκέψεις αυτές η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα θεωρεί ότι είναι αποφασιστικής σημασίας η οικοδόμηση δεσμών εμπιστοσύνης αλληλεγγύης και κοινής δράσης όλου του λαού. Τις κρίσιμες αυτές στιγμές απαιτείται συντονισμός. Να υπερβούμε κάθε περιχαράκωση και διαχωρισμό και από κοινού να μετατρέψουμε την 25^η του Μάρτη σε σημείο εκδήλωσης της ανυπότακτης θέλησης του λαού και της νεολαίας για να μη γίνουμε οι ραγιάδες του 21^ου αιώνα.

Η κατάληψη της Γουόλ Στριτ τερματίζει το άλλοθι του καπιταλισμού

Η κατάληψη της Γουόλ Στριτ έχει ήδη ξεπεράσει τη φάση της συνηθισμένης πρώιμης καταιγίδας. 

του Ρίτσαρντ Γουλφ

Τα ΜΜΕ την αγνόησαν, αλλά δεν κατόρθωσαν να την τερματίσουν.

Οι οπαδοί της ανισότητας τη λοιδόρησαν, αλλά δεν μπόρεσαν να την τερματίσουν.

Οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν υπερβολική βία και δεν κατόρθωσαν να την τερματίσουν – αντιθέτως έριξαν λάδι στη φωτιά.

Και τα εκατομμύρια που παρατηρούν εντυπωσιάστηκαν.

Και τώρα, ακόμη πιο πολλοί άνθρωποι οργανώνουν τοπικές, παράλληλες διαδηλώσεις , από τη Βοστόνη μέχρι το Σαν Φρανσίσκο.

Ο Ρίτσαρντ Γουλφ, επίτιμος καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, στο Άμχερστ, συμμετείχε σε ένα ολοήμερο σεμινάριο που έγινε στο πάρκο Ζουκότι, όπου έχει εγκατασταθεί το κίνημα Κατάληψη της Γουόλ Στριτ, στις 4 Οκτωβρίου. Το άρθρο αυτό που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Guardian βασίζεται στην παρέμβασή του.

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ σε κυβέρνηση, κεφάλαιο, τράπεζες, ΕΕ, ΔΝΤ

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ, ΚΙΝΗΣΕΩΝ, ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ-ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στις 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ στις 6μμ,στην πλατεία Κλαυθμώνος και πορεία στη ΒΟΥΛΗ
 
Είναι πλέον περιττό να απαριθμούμε τα πάσης φύσης «αναγκαία» μέτρα που επιβάλλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη συναίνεση ΝΔ και ΛΑΟΣ, μαζί με την τρόικα (ΕΕ-ΔΝΤ).Προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους τραπεζίτες και το κεφάλαιο, οδηγούν το λαό όχι μόνο στην πτώχευση και στη χρεοκοπία, αλλά κυριολεκτικά σε φυσική εξόντωση.

Τι θα έλεγε ο Καστοριάδης για την Ελλάδα σήμερα;

της Νανάς Τραμαντζά

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (1922 – 1997), φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές του 20ου αιώνα. Διευθυντής σπουδών στη Σχολή Ανώτερων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, οι απόψεις του επηρέασαν τους επαναστατικούς κύκλους της εποχής εντός και εκτός γαλλικών συνόρων. Η αναγνώριση του ιδίου όμως άργησε να έρθει, καθώς χρησιμοποιούσε διάφορα ψευδώνυμα (Pierre Chaulieu, Paul Cardan, Marc Noiraud κ.α) από το 1945 εώς το 1970. Αυτό συνέβαινε επειδή ο Καστοριάδης ζούσε υπό το φόβο της απέλασης στην Ελλάδα μέχρι το 1970, οπότε και απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα. Το 1989 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και το 1993 επίτιμος διδάκτορας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (el.wikipedia.org).

Ετερονομία - Αυτονομία κατά τον Καστοριάδη

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης ήταν υπέρμαχος της αυτονομίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τον αποκαλέσουν “φιλόσοφο της Αυτονομίας”. Θα ξεκινήσω όμως με τον ορισμό της ετερονομίας, έτσι ώστε το νόημα της αυτονομίας να γίνει απόλυτα κατανοητό.
Ετερονομία κατά τον Καστοριάδη είναι όταν η κοινωνία, στην προσπάθεια να διαφυλάξει τους θεσμούς που η ίδια έχει δημιουργήσει, φαντάζεται ότι αυτοί οι θεσμοί δεν είναι έργο ανθρώπινο, αλλά εξωκοινωνικό.

Παλιότερα παρουσιαζόταν ως έργο των θεών ή του θεού, ενώ σε πιο σύγχρονες κοινωνίες η εξωκοινωνική αυτή “δύναμη” παίρνει τη μορφή των ιστορικών, των φυσικών ή των λογικών νόμων. Το αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση είναι να μας δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι αυτούς τους θεσμούς δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε. Αυτό που σήμερα (αλλά και στη συντριπτική πλειοψηφία των κοινωνιών του παρελθόντος) επικρατεί είναι το καθεστώς της ετερονομίας (Η Δύση και Ο Τρίτος Κόσμος*).

Ο κύριος… Ιντιάνα Τζόουνς. Το παράδειγμα ενός «μάνατζερ» αρχαιοτήτων

της Δέσποινας Κουτσούμπα

Την προηγούμενη βδομάδα καθαιρέθηκε οριστικά από το αξίωμά του ο Ζαχί Χαουάς, πρώην Υπουργός Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου και ευνοούμενος του καθεστώτος Μουμπάρακ. Ο Ζαχί Χαουάς ήταν περισσότερο ένας σταρ των αρχαιοτήτων, παρά ένας αρχαιολόγος. Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν είτε ως «κύριο  Ιντιάνα Τζόουνς», αφού φρόντισε να καλλιεργήσει την εικόνα του αρχαιολόγου που λατρεύει το μυστήριο και τις ανακαλύψεις, είτε ως «Φαραώ των Αρχαιοτήτων» από τον συγκεντρωτισμό με τον οποίο διοικούσε τα περί των αρχαιοτήτων πράγματα της χώρας του.

Είναι ακριβώς το όνειρο του «μάνατζερ» αρχαιοτήτων, τον οποίο αγωνιωδώς ψάχνουν οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού (και) στη χώρα μας. Από ευνοούμενος της γυναίκας του Μουμπάρακ, κατάφερε να γίνει Γενικός Γραμματέας Αρχαιοτήτων και σταδιακά να αναρριχηθεί στη θέση του Υπουργού. Φρόντισε ιδιαίτερα για την προσωπική του προβολή -πλάι στην προβολή των αρχαιοτήτων της Αιγύπτου.

Ο ριζοσπαστισμός και το κίνημα στις πλατείες στέλνουν μηνύματα παντού

του Ρούντι Ρινάλντι.

Tα όσα καταπληκτικά έγιναν στις πλατείες όλης σχεδόν τις χώρας δείχνουν τη γέννηση ενός αυθεντικού μαζικού κινήματος με τα δικά του χαρακτηριστικά και προδιαγραφές που ξεφεύγουν από όσα γνωρίζαμε ή φανταζόμαστε μέχρι τώρα. Ζούμε αυτή τη γέννηση-εκδήλωση αναγκών και νέων χαρακτηριστικών ενός μαζικού κινήματος, με ιδιαίτερη πολιτικοποίηση και ειδική σύσταση.

Σε όσους είχαν αμφιβολίες για τη δυνατότητα λαϊκής απάντησης, για την καθήλωση της αγωνιστικότητας που υπήρχε την περασμένη χρονιά, η απάντηση ήρθε στις 25/5 με δύναμη και εκκωφαντικά. Δεκάδες χιλιάδες πολίτες, σε όλη τη χώρα, κατέγραψαν την ύπαρξή τους και τη διάθεση να αλλάξουν πολλά πράγματα.

Πτώχευση και της κυρίαρχης αστικής πολιτικής

Πρωτοφανής λαϊκή οργή και απονομιμοποίηση των διαχειριστών της εξουσίας

του Γιάννη Ελαφρού

Εικόνα διπλής κατάρρευσης παρουσιάζει το αστικό κέντρο διαχείρισης της κρίσης, το οποίο κυρίως είχε συσπειρωθεί γύρω από τη γραμμή του Μνημονίου. Πρόκειται για κατάρρευση οικονομική και πολιτική.

Την οικονομική διάλυση τη βλέπουμε όλοι, καθώς η ανοιχτή πτώχευση της χώρας (όπως και αν τη βαφτίσουν) θεωρείται πλέον δεδομένη, με μόνο σημείο διαπραγμάτευσης το χρόνο και τον τρόπο που θα εκδηλωθεί, έτσι ώστε να μη θιγούν τα συμφέροντα των πλέον ισχυρών πολυεθνικών κεφαλαίων. 

Το Μνημόνιο χρεοκοπεί μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων Ελλήνων.

Ένα εγχειρίδιο από την Αίγυπτο και η 23η Φλεβάρη

Αρκετή εντύπωση και ενδιαφέρον έχει προξενήσει και στην Ελλάδα ένα μικρό εγχειρίδιο 24 σελίδων που κυκλοφόρησε χέρι με χέρι στην Αίγυπτο, βοηθώντας στην προετοιμασία του ξεσηκωμού. 

Το εγχειρίδιο με τίτλο «Πώς να διαδηλώσετε έξυπνα» περιείχε μικρά χρήσιμα σχεδιαγράμματα, πληροφορίες και προτάσεις για το πώς θα μπορούσαν να συγκροτηθούν διαδηλώσεις νικώντας τις -μέχρι τότε- εμφανιζόμενες ως παντοδύναμες, αστυνομικές δυνάμεις.

Θα μείνουμε σε τρία σημεία που δίνουν, μεταξύ άλλων, αξία στο εγχειρίδιο.

Κίνημα και πολιτική στην Ελλάδα του 2010

του Ρούντι Ρινάλντι

Η χρονιά που φεύγει ανέδειξε όρια, ισορροπίες,  νέους συσχετισμούς, αλλά έφερε και το λαό στο προσκήνιο.

Το 2010, σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, ήταν μια κρίσιμη χρονιά που θα μείνει στη μνήμη όλων ως η χρονιά του Μνημονίου και του ΔΝΤ. Στην καθημερινή γλώσσα αρκετά πράγματα θα διευκρινίζονται με τους προσδιορισμούς «προ (ή μετά) ΔΝΤ» ή «προ (ή μετά) Μνημονίου» περίοδο. 

Για παράδειγμα, το 2010 ήταν η πρώτη χρονιά που οι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι δεν πήραν 13ο και 14ο μισθό αλλά ένα ευτελές επίδομα που δεν μπορεί να μπαλώσει καμιά από τις τεράστιες χασούρες.

Το 2010 ήταν η χρονιά της «θεραπείας-σοκ», του «πειράματος», όπου η ζωή μας υποβαθμίστηκε κατά 40% και η φτωχοποίηση ευρύτατων στρωμάτων προχώρησε με ορμητικούς ρυθμούς.