Η Μανωλάδα, η Ιερισσός και η ''παραγωγική ανασυγκρότηση’’

του Παναγιώτη Μαυροειδή

 

Λένε ότι αυτά που γίνονται στην Μανωλάδα,  είναι πρωτοφανή και ανήκουστα. Καθόλου δεν είναι έτσι. Να τι μας λέει ο Τζον Στάινμπεκ στα  " Τα σταφύλια της οργής ",  γραμμένο το 1939.

"....Έφεραν σκλάβους μόλο που δεν τους αποκαλούσαν σκλάβους: Κινέζους,  Γιαπωνέζους, Μεξικανούς, Φιλιππινέζους. Αυτοί ζουν με ρύζι και φασόλια, έλεγαν οι επιχειρηματίες. Δεν έχουν ανάγκες .. Να κοίτα τους πως ζουν. Κοίτα τι τρώνε. Κι αν τύχει και κάνουν το ζόρικο:  πίσω στην πατρίδα τους ...Τους δουλοπάροικους που έφεραν από το εξωτερικό τους έδερναν, τους τρομοκρατούσαν, τους πέθαιναν της πείνας, τόσο, που, άλλοι ξαναγύριζαν στον τόπο τους και άλλοι εξαγριώθηκαν απ΄ την απόγνωση και ή τους σκότωσαν ή τους εξόρισαν. Και ολοένα τα κτήματα μεγάλωναν σε έκταση .."

Πόσο απελπιστικά όμοιες  οι καταστάσεις!

Δεν προσφέρουν και πολλά  οι εύκολοι και ηθικοί αποτροπιασμοί. Καμιά φορά μπορεί και να κρύψουν πράγματα. Αυτό που συντελείται στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες, μέσω της ολοκληρωτικής αντιδραστικής αναδόμησης ενός συστήματος σε κρίση και σε σήψη, είναι ακριβώς η επιστροφή στις εργασιακές συνθήκες του 1900 που περιγράφει και η αντίστοιχη αριστουργηματική ιταλική ταινία του Μπερτολούτσι.

Θα πει κάποιος κάνετε την τρίχα τριχιά. Μια τραβηγμένη περίπτωση ήταν αυτή, που έδωσε την ευκαιρία στην κάθε είδους αριστερούς να εκφράσουν το αντικαπιταλιστικό τους μένος ή τα φιλο-μεταναστευτικά τους αισθήματα. Κάπως έτσι πάνε να τη σκαπουλάρουν. Ακόμη και ο ΣΕΒ και η Χρυσή Αυγή έβγαλαν ανακοίνωση καταγγελίας των ακροτήτων.

Σκέτη πρόκληση!

Η εξαχρείωση και εκ-βαρβαρισμός των εργασιακών σχέσεων, δεν  αφορά μόνο τους μετανάστες, ούτε μόνο την αγροτική παραγωγή, αλλά προοδευτικά αγκαλιάζει ολόκληρη την παραγωγική σφαίρα και το σύνολο της εργατικής τάξης.

Θα πιάσουμε το μίτο της Αριάδνης;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Αυτή καθ’ αυτή η θεωρία περί ‘’μονόδρομου’’ της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι απολύτως αντιδραστική.
Είναι αστεία η θεώρηση ότι ‘’ο κόσμος μας όλος είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ και έξω από αυτά υπάρχουν ‘’λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί’’.
Είναι πολύ ευρεία η ανθρωπότητα, με τα 181 κράτη της, τους λαούς της, τους πολιτισμούς της, για να χωρέσει στο στενό κορσέ των μόλις 27 χωρών της ΕΕ, των μόλις 17 στην ευρωζώνη, των 6 βασιλιάδων και των 25 εκατομμυρίων ανέργων.

Η θέση η δική μας και τη θέτουμε για νηφάλια συζήτηση είναι ακριβώς αντίθετη: Δεν υπάρχει λόγος να ανέβουμε στον Γολγοθά της ευρωζώνης και της ΕΕ μέχρι τέλους και να φτάσουμε στη σταύρωση.
Η μόνη λύση που ωφελεί το λαό είναι η διπλή έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ, ενταγμένη σε μια νέα πορεία, με γνώμονα τα συμφέροντα της κοινωνικής εργαζόμενης πλειονότητας, πριν από όλα στην απασχόληση, την αξιοπρεπή ζωή, αλλά και τη δημοκρατία και την ελευθερία.
Αυτός είναι ο άλλος δρόμος, ο αντικαπιταλιστικός δρόμος, ενταγμένος σε μια σύγχρονη σοσιαλιστική κομμουνιστική στόχευση.

Τα Ναυπηγεία, ο ερχομός της Μέρκελ και η αβάσταχτη ανοησία της νομιμοφροσύνης

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Αγαλλίασε η καρδιά τόσων και τόσων ταπεινωμένων εργατών στην παραπαίουσα βιομηχανική ζώνη της Ελευσίνας-Ασπροπύργου και όχι μόνο.

Αυτών που δεν ξέρουν τι να πουν στο σπίτι για το φαγητό που λείπει. Για τη λειψή ζωή. Για την καταρρακωμένη αξιοπρέπεια. Για το καθημερινό τσαλάκωμα στη δουλειά.

Πώς να διασκεδάσεις και να χωνέψεις το φόβο της απόλυσης; Πώς να αντιμετωπίσεις το βλέμμα των παιδιών; Μα πως και να αντέξεις ακόμη και αυτή τη συμπαράσταση των δικών σου ανθρώπων, όταν σου φαίνεται σαν ανήμπορη (συν)λύπηση…

Αυτή η θαρραλέα, περήφανη εφόρμηση των απλήρωτων εργατών των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στον ιδιότυπο εργοδότη τους (λόγω πολεμικών παραγγελιών) που ακούει στο όνομα Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ήταν το πιο όμορφο φώς στο βαθύ μαύρο σκοτάδι του κοινωνικού κανιβαλισμού, της τρομοκρατίας.

Αλλά και ένα περιγέλασμα της ανημποριάς, του "δε γίνεται τίποτα", της αναμονής και της ανάθεσης.

Ποιος προδίδει ποιόν και σε τι;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Όταν ακούμε τη λέξη ‘’προδοσία’’ ή προδότης, που πηγαίνει αλήθεια  η σκέψη μας;  Κάποιοι ανακαλούν στη μνήμη τους την προδοσία του έλληνα Εφιάλτη, που προσέτρεξε στον Ξέρξη για να καταμαρτυρήσει το  μυστικό πέρασμα που θα εξασφάλιζε την Περσική νίκη κατά των συμμαχητών του  στη μάχη των Θερμοπυλών. 

Άλλοι φέρνουν  στο νου τους την προδοσία του Χριστού από τον Ιούδα. Αληθινά ιστορικά γεγονότα, μύθοι και δοξασίες, αναδείχνουν τον κρίσιμο όσο και ποταπό από ηθική άποψη ρόλο της προδοσίας σε αναμετρήσεις κάθε είδους.

Για να προδώσεις, πρέπει πρώτα να ανήκεις.

Ποιό «δίλημμα»; Καταστροφή είναι η ΕΕ και το ευρώ!

Το μόνο που ξέχασαν να ισχυριστούν οι εκπρόσωποι της χούντας του ευρώ και του ΔΝΤ στη Βουλή, είναι πως αν η Ελλάδα αποχωρήσει από την ευρωζώνη, θα σταματήσει να γυρίζει η Γη γύρω από τον Ήλιο. Ποτέ όμως δεν είναι αργά... 

Ο αντιδραστικός συνασπισμός εξουσίας, υπηρέτης αλλά και εκπρόσωπος της ΕΕ και του ΔΝΤ, λειτουργεί ως κοινός εκβιαστής της νύχτας απέναντι στο λαό.

Οι μαθητές του Δημοτικού, με απλές απαντήσεις τους, είναι πραγματικά πιο χρήσιμοι σε τέτοιες περιπτώσεις. Μπορούν να μας υπενθυμίσουν ότι το ευρώ δεν είναι το μοναδικό νόμισμα στον κόσμο και δεν είναι παρά μόνο το νόμισμα των δέκα μόλις τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα. Πως στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν συμμετέχουν παρά μόνο 27 από τις 191 χώρες του κόσμου και από αυτές μόνο οι 17 ανήκουν στην ευρωζώνη.

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Δύο χρόνια πριν, τρομοκρατούσαν τον κόσμο πως αν δεν υπογραφόταν το πρώτο Μνημόνιο, θα χρεοκοπούσε η Ελλάδα. Έλεγαν ψέματα και το γνώριζαν. Στόχος ήταν –και αυτό συμβαίνει τώρα– η λαϊκή χρεοκοπία. Σήμερα, είμαστε όλο και πιο κοντά σε μια τυπική χρεοκοπία. Στο πλαίσιο της πολιτικής παραμονής στην ευρωζώνη, αυτή καθίσταται όλο και ακριβότερη και επώδυνη.

Εξέγερση, δηλαδή επιβίωση, δημοκρατία, ελπίδα

του Παναγιώτη  Μαυροειδή
 

Ήταν η βδομάδα που όλα τέθηκαν καθαρά. Στο στόχαστρο είναι ακριβώς η εργαζόμενη πλειοψηφία. Η χρεωκοπία αφορά ακριβώς αυτούς.
Μιλάμε για τον ορισμό της ταξικότητας της επίθεσης. Όσο φτωχότερος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο πρέπει να χτυπηθεί. Τη μεγαλύτερη μείωση αποδοχών θα την έχουν αυτοί που παίρνουν απλά τον βασικό μισθό. Αυτοί που έχουν ανάγκη την Εργατική Εστία ακόμη και για ένα εισιτήριο στο θέατρο ή για μια βόλτα στα λουτρά της Αιδηψού. Όσοι έχουν ανάγκη ένα χαμηλότοκο δάνειο από τον ΟΕΚ. Αυτοί οι δύο οργανισμοί καταργούνται…
Αλλά και η εκδικητικότητα ενός γερασμένου συστήματος σε όλο της το μεγαλείο. Όσο πιο νέος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο πρέπει να τιμωρηθεί. 22% η γενική μείωση στον βασικό μισθό, αλλά 32% στους νεοπροσλαμβανόμενους…
Ό,τι πρέπει να μας στοιχειώνει…

Κομμουνισμός: Παρελθόν και μέλλον στην αυγή και στη δύση του 20ου αιώνα

του Παναγιώτη Μαυροειδή
 

Με αφορμή τα 20 χρόνια από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ
Σχεδόν 20 χρόνια πέρασαν από την υποστολή της κόκκινης σημαίας της Σοβιετικής Ένωσης. Αξίζει να δούμε με μια γρήγορη ματιά τον κόσμο, με την ελπίδα της αφετηρίας του 1917 και με την πίκρα της ήττας, στο τέρμα μιας ηρωικής και τραγικής συνάμα πορείας, στο τέλος του 1991.

1919: "μία και μόνη επιθυμία: να ‘ρθουμε στη Μόσχα!"

Σε λιγότερο από δύο χρόνια, μετά  την νίκη των μπολσεβίκων τον Οκτώβρη στη Ρωσία, τον Μάρτη του 1919,  συγκλήθηκε στη Μόσχα η σύνοδος για την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Τρίτη Διεθνής).
Η δραματικότητα της στιγμής και η προσδοκία της επανάστασης, καθώς επίσης και η αίσθηση της εισόδου σε μια νέα εποχή, ήταν απτές.
 

Φτάνοντας το μεσημέρι της δεύτερης μέρας, ο Αυστριακός αντιπρόσωπος Καρλ Στάινχαρντ (Karl Steinhardt) αποτύπωνε το κλίμα της στιγμής. Βρόμικος και αναμαλλιασμένος, ανέβηκε στο βήμα για να δώσει τα διαπιστευτήρια του. Αφού έβγαλε από την τσέπη του κουρελιασμένου παλτού του ένα φάκελο, τον έσκισε με ένα μαχαίρι. Μετά από μια ενθουσιώδη και πομπώδη ομιλία για τη δύναμη των Αυστριακών κομμουνιστών, κατέληξε σε τόνο ηρωικό:
 ‘’Κάναμε δεκαεφτά ολόκληρες μέρες για να φτάσουμε από τη Βιέννη στη Μόσχα. Ταξιδέ¬ψαμε μέχρις εδώ σαν τους πλανήτες• πάνω σε κάρα που μετέφεραν κάρβουνο, σε τρένα, στα σημεία που ενώνονται τα βαγόνια, σε βοϊδάμαξες, με τα πόδια σε πολλές περιοχές της Πολωνίας και της Ουκρανίας, οι οποίες μαστίζονται από συμμορίες ληστών, με τη ζωή μας να κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή, αλλά με την ψυχή μας να φλέγεται από μία και μόνη επιθυμία: να ‘ρθουμε στη Μόσχα. Τίποτε δεν μπορούσε να μας εμποδίσει να έρ¬θουμε εδώ!’’.
Έτσι τουλάχιστον αποδίδει τα πράγματα ο ιστορικός Geoff Eley στο έργο του ‘’Σφυρηλατώντας τη δημοκρατία –Ιστορία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς 1850-1923’’.

Ποιος, ποιον και πώς;

Όλοι μιλάνε για ένα κάποιο μέτωπο. Ποιο να διαλέξουμε και με τι κριτήρια; αντιμνημονιακό, εθνικό-πατριωτικό, αριστερό, αντικαπιταλιστικό; Μήπως λίγο από όλα; Σε μια κοινωνική σύγκρουση σαν την τωρινή, οι μάχες του παρόντος, δεν πρόκειται να κερδηθούν με ευκολίες. Απαιτείται, μια βαθιά ματιά πίσω, και ένα τολμηρό, διορατικό κοίταγμα μπροστά.  

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Κανείς δεν αμφισβητεί πλέον πως βρισκόμαστε στη δίνη μιας καπιταλιστικής κρίσης με βάθος, ποιότητα και διάρκεια που υπερβαίνουν τα όρια ενός συνηθισμένου καθοδικού κύκλου.

Κι οι πιο ανυποψίαστοι συνειδητοποιούν-συχνά με τρόμο-κάτι ακόμη: Η κοινωνική σύγκρουση, στο φόντο αυτής της κρίσης και των προσπαθειών εξόδου από αυτήν, θα είναι αντίστοιχης ποιότητας και βάθους και για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, θα είναι εξαιρετικά βίαιη.

Να αγωνιστούμε λοιπόν. Αντίσταση, ανατροπή αυτής της πορείας. Δεν έχει κάνει και λίγα η κοινωνία. Σε παλιότερες εποχές θα είχαν πέσει όχι μία αλλά δέκα κυβερνήσεις.
Υπάρχει όμως ένα πραγματικό τείχος απέναντι στο λαό.

Πού είναι, επιτέλους, αυτή η Αριστερά;

των Δέσποινα Κουτσούμπα και Παναγιώτη Μαυροειδή

Κυβέρνηση έχουμε, αλλά η πολιτική κρίση είναι ανοιχτή. Οι πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν και οι κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν. Ελάχιστο τμήμα της κοινωνίας αναγνωρίζει σήμερα τα συμφέροντά του στην ακολουθούμενη πολιτική κι ας έχει επιστρατευτεί για τη «σωτηρία» του όλος ο αστικός θίασος της νέας «εθνοσωτηρίου» συγκυβέρνησης.

Αυτήν ακριβώς την πολιτική στιγμή, αντηχεί πιο ηχηρό το ερώτημα: τι κάνει επιτέλους η Αριστερά; 
Ακούγεται στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία, προκύπτει στην ανάγκη του νέου για δουλειά, του εργαζόμενου για μισθό, του φτωχού για ψωμί, του συνταξιούχου για φάρμακα. 

Είτε το ερώτημα διατυπώνεται ως πραγματική απορία, προσμονή, απελπισία, είτε ως άλλοθι για την απραξία, η τόσο συχνή αναπαραγωγή του ίδιου ερωτήματος από τόσα στόματα, οφείλει να μας προβληματίσει.

Πού είναι, λοιπόν, η Αριστερά; Στην πραγματικότητα, δεν είναι γενικώς η Αριστερά αυτό που λείπει, ειδικά στη χώρα μας. 

Κυβέρνηση αστικής ενότητας. Εμείς;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Είναι κάποιες οριακές στιγμές  στο θέατρο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, που οι πρωταγωνιστές απογυμνώνονται από τα  ρούχα  των ρόλων τους  και εμφανίζονται με τα δικά τους.

Το ΠΑΣΟΚ, για δεκαετίες ολόκληρες έχτιζε το ρόλο της σοσιαλδημοκρατικής φιλολαϊκής λύσης. ‘’Για μεγάλες περιπέτειες δεν είμαστε, αλλά κάτι το καλύτερο για το λαό θα το σπρώξουμε…’’.  Και τώρα είναι η ηγετική δύναμη του κοινωνικού κανιβαλισμού του κεφαλαίου σε βάρος της λαϊκής πλειοψηφίας. Επικεφαλής της χούντας ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Η ΝΔ πούλησε αντιμνημονικό αγώνα με ‘’νέο μίγμα’’ κοινωνικής πολιτικής για να δρέψει κοινωνική δυσαρέσκεια. Και έτρεξε τώρα, την ώρα του τριγμού, τη στιγμή της κατάπτωσης της κυβέρνησης Παπανδρέου στη λαϊκή συνείδηση, να προσφέρει τις πλάτες της, εν μέσω της απαραίτητης και υποκριτικής τσιριμόνιας και παζαριών της δεκάρας.

Μέτωπο αγώνα για την ανατροπή και το μεγάλο κοινωνικό ΟΧΙ! Να νικήσει ο λαός και όχι ο φόβος!

 του Παναγιώτη Μαυροειδή

Το ζητούμενο και η δυνατότητα είναι η  ανατροπή εδώ και τώρα της κυβέρνησης και της αντεργατικής επίθεσης από το λαό, στο δρόμο, την απεργία, την πλατεία, τον πολιτικό αγώνα.

Πανικόβλητη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εκτιμώντας –δυστυχώς πολύ σωστά- πως  όχι μόνο η ΝΔ αλλά και η κοινοβουλευτική αριστερή αντιπολίτευση, δεν θέλουν να δώσουν στα ίσα μια μάχη με το ερώτημα ‘’ναι ή όχι στο ευρώ και την ΕΕ;’’, επιδιώκει  να  επιβάλλει μια βίαιη και εκβιαστική συναίνεση, με επίφαση δημοκρατίας, στην πορεία της κοινωνικής καταβύθισης.

Η πολιτική είναι γεμάτη αντιφάσεις. Για όλες τις τάξεις και τα κοινωνικά συμφέροντα. Το δημοψήφισμα είναι ένα μεγάλο ρίσκο για το πολιτικό κατεστημένο, αλλά από την πολιτική απεργία και την οργισμένη διαδήλωση  του λαού, που ελλοχεύουν το ‘’κίνδυνο’’ της κοινωνικής εξέγερσης, είναι προτιμότερο.

Το πάθος ενάντια (και ανάμεσα) στην αριστερά είναι δυνατότερο από αυτό ενάντια στα αφεντικά;

του Π. Μαυροειδή

Πρώτη φορά τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ήταν τόσο πρόθυμα να δείχνουν χωρίς φειδώ τηλεοπτικού χρόνου, κόσμο και όχι φωτιές.  Μόνο που  έδειχναν ανθρώπους με κοκκινόμαυρες  σημαίες (αλλά και με μολότοφ και πέτρες) να επιτίθενται  σε άλλους με κόκκινους σημαίες .

Ο αποτροπιασμός υποτίθεται ότι ήταν για τη δολοφονική επίθεση συγκεκριμένων  τυχοδιωκτικών  αναρχικών ομάδων  κατά των μελών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ. Στην πραγματικότητα η ασυγκράτητη χαρά ήταν για την εικόνα   «κόκκινου εναντίον κόκκινου». Και ιδιαίτερα ήθελαν να φαίνεται αυτό το πάθος. Ο ζητούμενος συνειρμός, κάτι παραπάνω από σαφής: φανταστείτε πως θα σφαχτούν μεταξύ τους και τι χάος θα επικρατήσει αν  αποσυρθεί γενικά η αστυνομία και πολύ περισσότερο αν πέσει η κυβέρνηση.

Τα προβοκατόρικα συγχαρητήρια του ΛΑΟΣ, του Αlter και του Αντένα στο ΚΚΕ για τη «περιφρούρηση της Βουλής», έχουν στόχο να πλήξουν το ηθικό της εργατικής βάσης του. Να αναστείλουν θετικές αγωνιστικές διεργασίες συνάντησης με το μαχητικό αγώνα. Να ενεργοποιήσουν συντηρητικά αντανακλαστικά της ηγεσίας του ΚΚΕ, όπως η  αδικαιολόγητη και αλόγιστη «περιφρούρηση» του ΠΑΜΕ από τις δυνάμεις του ταξικού ρεύματος και του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων.

Μπορεί να ανατραπεί η κυβέρνηση μαζί με το μεσοπρόθεσμό της;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Η ιστορική στιγμή δεν απαιτεί μόνο συνθήματα προπαγάνδας και δυναμικές διαδηλώσεις. Υπάρχει η ανάγκη της σαφούς πολιτικής εκτίμησης της διάταξης των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών και δυνάμεων, και της κατεύθυνσης προς την οποία αυτοί εξελίσσονται.

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή υπάρχουν όλα τα στοιχεία μιας πολιτικής κρίσης που θέτουν το ερώτημα της ανατροπής της χούντας κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ σε άμεσο καθήκον και με ρεαλιστικούς όρους.

Αυτό δεν προκύπτει μόνο από την εκπληκτική μαζικότητα, την επιμονή και την αποφασιστικότητα των δεκάδων χιλιάδων που μαζεύονταν στο Σύνταγμα και στις άλλες πλατείες.

Η ‘’ευρωπαϊκή λύση’’ φωτιά και δηλητήριο. Ή μήπως και αφετηρία αντι-ΕΕαφύπνισης της αριστεράς και του λαού;

Το πιο πετυχημένο και σωστό που γράφηκε για τις  αποφάσεις της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πως αυτές ‘’είναι τόσο θετικές όσο μια επιτυχημένη χημειοθεραπεία σε έναν ετοιμοθάνατο καρκινοπαθή’’! 

του Π. Μαυροειδή

Δυστυχώς, είναι ακριβώς έτσι… Μόνο που πρέπει να δούμε, ποια ακριβώς θα είναι η θεραπεία, ποιος είναι ο ασθενής και ποιος είναι ο εκτελεστής του.

Όπως πάντα, υπάρχει η ανάγκη της  …μετάφρασης σε όσα λέγονται από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ. Διότι, φυσικά και δεν λέγονται όλα και κυρίως δεν αναδεικνύονται τα σπουδαιότερα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.