Τράπεζες: τσεπώνουν 25 δις με την εγγύηση του δημοσίου

[..]το αίτημα για εθνικοποίηση των τραπεζών αποτελεί τη μοναδική πολιτική πρόταση που μπορεί να προσφέρει άμεσα μια κάποια αναπτυξιακή ανάσα και να αποτελέσει μοχλό για την παραγωγική και πραγματικά οικολογική ανασυγκρότηση της οικονομίας.

78 ΔΙΣ ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ "ΔΩΡΟ" ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ!

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ!

   Συνάντηση με τους τραπεζίτες είχε χθες, Δευτέρα 29 Νοεμβρίου, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) κ. Γ. Προβόπουλος, προκειμένου να συζητήσουν μια σειρά από ζητήματα που αφορούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τα ζητήματα αυτά, συμπυκνώνονται στα εξής τρία: ρευστότητα, συμμετοχή ιδιωτών στην αναδιάρθρωση του χρέους μετά το 2013 και τα stress tests του Δεκεμβρίου.

   Ο πιο άμεσος βραχνάς των τραπεζιτών, έχει να κάνει με την πρόσβασή τους σε ρευστότητα. Ως γνωστόν, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), προσανατολίζεται στη συνεδρίαση του ΔΣ της Την Πέμπτη, να αλλάξει το καθεστώς χορήγησης ρευστότητας στις εμπορικές τράπεζες.

   Μέχρι σήμερα, η ΕΚΤ χορηγούσε ανά τακτά χρονικά διαστήματα απεριόριστη ρευστότητα εβδομαδιαίας, μηνιαίας, τρίμηνης και ετήσιας διάρκειας με το σκανδαλώδες επιτόκιο του 1%, μιας και η διατραπεζική αγορά ήταν πρακτικά «κλειστή» λόγω της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Με αυτά τα λεφτά οι τράπεζες έβγαζαν αμύθητα κέρδη δανείζοντας το Ελληνικό Δημόσιο με επιτόκια 7% και 8%...

Η κυβέρνηση υπηρετεί τους κερδοσκόπους φτωχοποιώντας την κοινωνία

Η κυβέρνηση υπηρετεί τους κερδοσκόπους φτωχοποιώντας την κοινωνία. 

Της Μαίρης Ευθυμιάτου.

Όταν πριν από δύο μήνες ο διάσημος ακαδημαϊκός και συγγραφέας -ειδήμων της πολιτικής οικονομίας- Ντέιβιντ Χάρβεϋ είχε ερωτηθεί για την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση είχε δηλώσει αποστομωτικά πως «ήταν πολιτική απόφαση να σώσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα με κάθε κόστος και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό ήταν να αναλάβει το κράτος όλο και μεγαλύτερο χρέος», ενώ για την ελληνική εκδοχή της κρίσης ήταν σαφής: «Η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλογές: είτε μπορεί να σταματήσει να πληρώνει αυτά που υποχρεούται στους ίδιους τους πολίτες της, μειώνοντας τις συντάξεις και τους μισθούς, είτε μπορεί να σταματήσει να πληρώνει τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς».

Η ελληνική κυβέρνηση Παπανδρέου φαίνεται ότι έλαβε σοβαρά υπόψη τις δηλώσεις Χάρβεϋ, αλλά και ότι μελέτησε με αξιοσημείωτη προσοχή της παραινέσεις διαφόρων ακαδημαϊκών και εντύπων περί της ανάγκης της χώρας για στάση πληρωμών. Και από τη στιγμή εκείνη έσπευσε να την εφαρμόσει… αλλά από την ανάποδη. Αντί, δηλαδή, να προχωρήσει σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους που έχει ξεπεράσει τα 300 δισ. ευρώ προς τους πιστωτές της χώρας, ακολούθησε την προσφιλή τακτική της ενίσχυσης των απανταχού κεφαλαιούχων, κερδοσκόπων – «επενδυτών», τραπεζών και σία, προχωρώντας σε μια ευρύτατη στάση πληρωμών προς τον ελληνικό λαό.


Τόσο με τα νέα υπερνομοσχέδια αποδόμησης του ασφαλιστικού συστήματος, όσο και με τις περικοπές μισθών στο Δημόσιο και συντάξεων, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση Παπανδρέου δείχνει ξεκάθαρα ποια είναι η πολιτική της επιλογή: Αυτή της ενίσχυσης των κεφαλαιοκρατών, της εξυπηρέτησης μεγαλοσυμφερόντων και της παράλληλης αποδυνάμωσης του λαϊκού εισοδήματος με κάθε τρόπο. Ο τρόπος; Ο πιο προσφιλής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των τελευταίων χρόνων (το αντιμετωπίσαμε πρώτα από την προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., η κυβέρνηση του Γιωργάκη έρχεται να το ολοκληρώσει): επίθεση σε όλα τα δημόσια αγαθά.

Το «πράσινο» κράτος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ έχει κηρύξει ανοιχτό πόλεμο σε κάθε τι δημόσιο: στην υγεία και περίθαλψη, στην παιδεία, στις δημόσιες υπηρεσίες των μεταφορών, της ύδρευσης, της ηλεκτροδότησης κ.λπ. Τα Μέσα Μαζικής (παρα)πληροφόρησης αγωνίζονται εδώ και μήνες να πείσουν την κοινή γνώμη για την ανάγκη «εκσυγχρονισμού» των πολυδάπανων δημοσίων υπηρεσιών, των χρεωμένων ΔΕΚΟ, ρίχνοντας το βάρος στους οκνηρούς και αντιπαραγωγικούς, υψηλά αμειβόμενους δημοσίους υπαλλήλους, αποκρύβοντας μεθοδευμένα πως το ίδιο το κράτος έχει βυθίσει στα χρέη τις δημόσιες υπηρεσίες, αποστερώντας τους συστηματικά πόρους χρηματοδότησης που όφειλε να αποδίδει.

Από τον προηγούμενο Φεβρουάριο η ελληνική κυβέρνηση με αφορμή την κρίση και τη συμφωνία παράδοσης της χώρας στο ΔΝΤ έχει λάβει την πιο αντιλαϊκή πολιτική απόφαση των τελευταίων δεκαετιών: πληρώνει κανονικά τους πιστωτές – κερδοσκόπους και κλείνει τις στρόφιγγες προς τον ελληνικό λαό, από τον οποίο ληστεύει με τον πιο κυνικό τρόπο και τα τελευταία μέσα στοιχειώδους διαβίωσης. Εδώ και μήνες έχει ήδη προχωρήσει σε στάση πληρωμών προς τους ίδιους τους πολίτες της, είτε παγώνοντας τις επιστροφές ΦΠΑ, είτε κόβοντας κονδύλια από υπηρεσίες, οργανισμούς και φορείς, είτε αναστέλλοντας άμεσες πληρωμές προς τους φορολογούμενους.

Υγεία – περίθαλψη

Ο κρατικός Προϋπολογισμός του 2010 προέβλεπε για τη δημόσια Υγεία κονδύλια που άγγιζαν τα 6 δισ. ευρώ. Ωστόσο, τον… πρόλαβε η τρόικα και η συμφωνία με το ΔΝΤ, οπότε η δημόσια υγεία εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερο. Οι απλήρωτες εφημερίες των γιατρών από τον Φεβρουάριο, οι απλήρωτες προμήθειες των νοσοκομείων από ακόμη νωρίτερα που προκαλούν ελλείψεις ακόμη και σε καθημερινά είδη, όπως γάζες και τσιρότα, είναι το καθημερινό σκηνικό στα δημόσια νοσοκομεία με το χρέος του κράτους να ξεπερνά τα 5,2 δισ. ευρώ.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και ο «Καλλικράτης» φέρνοντας τη νέα εποχή στη δημόσια υγεία, καθώς προβλέπει τη χρηματοδότηση των νοσοκομείων από ιδίους πόρους. Πώς θα γίνει αυτό; Μα με τη θεσμοθέτηση πλέον της ολοήμερης (ιδιωτικής) λειτουργίας των νοσοκομείων, που θα στηρίζεται στις προγραμματικές συμβάσεις με τα ασφαλιστικά ταμεία και τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες καθώς και στις άμεσες πληρωμές των ασθενών. Τώρα το αν η λύση Καλλικράτη στοιχίζει στα δημόσια Ταμεία περί τα 120 εκατ. ετησίως, δεν φαίνεται να απασχολεί και πολύ την κυβέρνηση. Γιατί πολύ απλά επιχειρεί να… καταργήσει και τα δημόσια Ταμεία!

Ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας

Σε καιρό κρίσης, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα φυτοζωούν, με τα περισσότερα από αυτά να βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία, καθώς το κράτος τους έχει κηρύξει στάση πληρωμών εδώ και μήνες με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες που φιλοξενούν – εξυπηρετούν. Το αρμόδιο υπουργείο προχώρησε μέσα στο καλοκαίρι σε περικοπές έως και 40% των κρατικών κονδυλίων προς τα ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας, με την πρωτοφανή αιτιολογία ότι δεν διαθέτουν την κατάλληλη πιστοποίηση λειτουργίας! Έχοντας έτσι μείνει χωρίς προσωπικό και χωρίς πόρους, δεκάδες ορφανοτροφεία, κέντρα ειδικής αγωγής, κέντρα αποκατάστασης ΑΜΕΑ, γηροκομεία κ.λπ. κινδυνεύουν με λουκέτο.

Δημόσιες συγκοινωνίες

Θα έχετε παρατηρήσει βέβαια το μένος της κυβέρνησης, και ειδικά του υπουργού Υποδομών κ. Ρέππα (του «διαλλακτικού») κατά των (εποπτευόμενων από το υπουργείο του) δημόσιων επιχειρήσεων συγκοινωνιών. Η δικαιολογία που έκανε «έξαλλη» την τρόικα, κατ’ εντολή της οποίας επιχειρείται πλέον η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων συγκοινωνιών (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις τιμές των εισιτηρίων), ήταν πως οι ΔΕΚΟ των συγκοινωνιών είναι ελλειμματικές.

Η «μαύρη τρύπα» στα έσοδα των ΟΣΕ, ΕΘΕΛ, ΟΑΣΑ, ΗΣΑΠ κ.λπ. ωστόσο έχει προκληθεί κατά πολύ από την στάση πληρωμών του δημοσίου προς τις υπηρεσίες. Η κρατική χρηματοδότηση προς τις διοικήσεις των οργανισμών ήταν κατά 15% μειωμένη στις αρχές του έτους, ενώ στόχος της κυβέρνησης φέρεται να είναι η κρατική επιδότηση, που υποτίθεται ότι πρέπει να ανέρχεται στο 70%, να μειωθεί στο 50%. Οι εργαζόμενοι στις δημόσιες συγκοινωνίες καταγγέλλουν δε, ότι το μισθολογικό κόστος των οργανισμών δεν ξεπερνά το ένα τέταρτο του χρέους τους, τονίζοντας ότι πολλάκις το κράτος έχει αφήσει απλήρωτες βασικές υποχρεώσεις του, όπως είναι η πληρωμή καυσίμων για τον ανεφοδιασμό των αστικών λεωφορείων.

Ούτε οι ΔΟΥ πληρώνουν

Περιμένετε ακόμη, οι χιλιάδες δύσμοιροι μισθωτοί και χαμηλοσυνταξιούχοι να πάρετε την πολυπόθητη επιστροφή φόρου από την εφορία για τις φορολογικές δηλώσεις των εισοδημάτων του 2009; Μάλλον θα περιμένετε για πολύ ακόμη καθώς έχει δοθεί στις ΔΟΥ εντολή άνωθεν για φορολογική παύση. Σύμφωνα με όσα σχεδιάζει το υπ. Οικονομικών –χωρίς να έχει ωστόσο, δηλωθεί επισήμως- τα ποσά της φετινής επιστροφής φόρου για όλους τους δικαιούχους θα παραμείνουν στο δημόσιο ταμείο μέχρι και το επόμενο έτος, οπότε και θα συμψηφιστούν με τη φορολογία εισοδήματος του 2010. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφευχθεί να εμφανιστούν κάποια έξοδα στα στοιχεία που θα ελέγξουν οι εκπρόσωποι της τρόικας και έτσι θα… συμβάλλει ο μέσος εργαζόμενος στα λογιστικά μαγειρέματα του κ. Παπακωνσταντίνου.

Συντάξεις & ΕΚΑΣ

Το άκρον άωτο της κοινωνικής αναισθησίας του κ. Λοβέρδου και της παρέας του… Πρόκειται για άμεση παύση πληρωμών του ΕΚΑΣ σε χιλιάδες δικαιούχους, καθώς αναπροσαρμόζονται τα κλιμάκια από 4 σε 6 ή 7, αφήνοντας εκτός ΕΚΑΣ ομάδες πρώην δικαιούχων που αναγκάζονται να ζουν με πενιχρές συντάξεις των 300 ευρώ μηνιαίως. Παράλληλα -και με την εξαγγελία της θέσπισης κατώτατης εθνικής σύνταξης, λίγο παραπάνω από 300 ευρώ για όλους τους συνταξιούχους της χώρας- αναπροσαρμόζονται τα κλιμάκια όλων των συντάξεων, αφήνοντας άλλες ομάδες συνταξιούχων με μόνο μηνιαίο εισόδημα τα 150 ευρώ του ΕΚΑΣ.

Τι κάνει ουσιαστικά η κυβέρνηση; Παίζει πόκερ στις πλάτες των συνταξιούχων, επιλέγοντας αυθαίρετα να κόψει το ΕΚΑΣ σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες για μερικούς μήνες (έως την αναπροσαρμογή των κλιμακίων), αποστερώντας τους ζωτικούς πόρους, ενώ αντίστοιχα παιχνίδια παίζει και με τα κλιμάκια των συντάξεων. Ας τονιστεί ότι εφέτος το ποσό του ΕΚΑΣ, το οποίο καταβλήθηκε ήδη στους δικαιούχους από τις 22 Ιουλίου με την αύξηση και τα αναδρομικά από 1/1/2009, κυμάνθηκε στα αστρονομικά ποσά μεταξύ 57,50 και 230 ευρώ και μάλιστα παρέχεται κλιμακωτά.

ΟΕΚ

Άλλο ένα χτύπημα κάτω από τη ζώνη για τους χαμηλόμισθους που χρόνια τώρα πλήρωναν κανονικά ευελπιστώντας σε ένα στεγαστικό δάνειο με ευνοϊκούς όρους από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας. Ο τελευταίος ανακοίνωσε πρόσφατα στάση πληρωμών και πάγωμα του προγράμματος δανειοδότησης για το 2010, καθώς έχει μείνει με άδεια ταμεία.

Συγκεκριμένα, το χρέος του ΙΚΑ προς τον Οργανισμό (από εισφορές εργαζομένων που υπεξαιρεί) έφτασε εφέτος σε όρια άνω των 1,7 δισ. ευρώ, ενώ τα αποθεματικά του συρρικνώθηκαν σε μόλις 150 εκατ. ευρώ από 5 φορές περισσότερα που ήταν. Η απόφαση του ΟΕΚ που προσυπογράφηκε από τον Α. Λοβέρδο αφήνει στον αέρα πάνω από 10.000 δικαιούχους με ήδη εγκεκριμένα δάνεια.  

Το κράτος επιμηκύνει το χρέος του

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά που επιβαρύνουν ουσιαστικά την ίδια τη λειτουργία του κράτους και φτωχοποιούν συστηματικά όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, η ίδια η κυβέρνηση έχει επιλέξει από τον προηγούμενο Φεβρουάριο την τακτική της επιμήκυνσης του ίδιου του δημόσιου χρέους της χώρας, παγώνοντας την επιστροφή του ΦΠΑ και να στραγγίζοντας την αγορά –κυρίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις- από ρευστότητα. Μάλιστα, στις περιπτώσεις που δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά και πρέπει να πληρωθούν άμεσα οι υποχρεώσεις του προς υπηρεσίες ή οργανισμούς, επιλέγει τη λύση της πληρωμής των χρεών με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, μεταθέτοντας ουσιαστικά το χρέος του δημοσίου για… αργότερα.

Η αρχή έγινε με την «τακτοποίηση» των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς τους απολυμένους της πρώην Ολυμπιακής, οι οποίοι ωστόσο ακόμα περιμένουν ολόκληρη την αποζημίωση που δικαιούνται, συνεχίστηκε με τους προμηθευτές ιατροφαρμακευτικού υλικού των νοσοκομείων και με τους δικαστικούς, οι οποίοι θα πάρουν μέρος των αναδρομικών τους σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου.
Οι τίτλοι αυτοί έχουν μηδενικό επιτόκιο, οπότε η επιπλέον επιβάρυνση για το κράτος είναι ανύπαρκτη, ενώ στην ουσία το μόνο που καταφέρνει η κυβέρνηση με την τακτική αυτή –κυνηγώντας την ουρά της- είναι η επιμήκυνση του χρέους και η μετάθεση της πληρωμής του σε μελλοντικό (αδιευκρίνιστο βέβαια πότε) χρόνο.

Δήμοι – φορομπήχτες

Στην εποχή λίγο πριν από τον «Καλλικράτη», οι καταχρεωμένοι δήμοι είναι γεγονός. Και αυτό γιατί το κράτος έχει απλήρωτες οφειλές προς το σύνολο των δήμων της χώρας που χρονίζουν. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΚΕΔΚΕ, οι αναγνωρισμένες οφειλές του κράτους προς τους ΟΤΑ της χώρας φτάνουν στα 1,7 δισ. ευρώ. Για εφέτος οι περικοπές στις χρηματοδοτήσεις υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσουν το 1,2 δισ. ευρώ, ενώ μετά την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτη», οι δήμοι όχι μόνο θα αφεθούν στη μοίρα τους, αλλά θα κληθούν βάσει Μνημονίου να περικόψουν σχεδόν άλλα 5 δισ. Αυτό είναι προφανές ότι οι δήμοι από την 1/1/2011 μετατρέπονται σε αδίστακτους φορομπηχτικούς μηχανισμούς για να «εξυπηρετήσουν» τους δημότες τους.

Οι πρόσφατες περιπτώσεις των δήμων Πειραιά και Θεσσαλονίκης που εντός του θέρους προανήγγειλαν παύση πληρωμών, ανέδειξαν το πρόβλημα, αποδεικνύοντας την κυβερνητική ευαισθησία για τις τοπικές κοινωνίες, που ξαφνικά θα μείνουν από Σεπτέμβρη με απλήρωτους εργαζόμενους στους βρεφονηπιακούς σταθμούς (οι οποίοι χωρίς χρηματοδότηση υπολειτουργούν), χωρίς τις δημοτικές υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και με τις υπηρεσίες καθαριότητας στο «κόκκινο».

Η κυβέρνηση από την πλευρά της μιλά για καταχρεωμένους δήμους προς τρίτους, αλλά τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι τα συγκεκριμένα χρέη των δήμων αντιστοιχούν μόλις στο 0,7% του ΑΕΠ. Και μπορεί τα χρέη του δήμου Πειραιά να ανακοινώθηκε ότι θα καλυφθούν (μην την βγει και από… αριστερά, ο «πράσινος» δήμαρχος στην κυβέρνηση!), αλλά με τους υπόλοιπους τι γίνεται;

Πηγή: e-dromos

Παύση πληρωμών προς το Δημόσιο;

του Γρηγόρη Νικολόπουλου

Ενας νέος κίνδυνος απειλεί την ελληνική οικονομία, καθώς η μείωση της κατανάλωσης, οι υψηλοί φόροι, η αδυναμία δανεισμού και ο φόβος για το αύριο δημιουργούν συνθήκες απελπισίας. Ο κίνδυνος είναι να διαμορφωθεί κίνημα για την παύση πληρωμών προς το Δημόσιο από αυτούς που είτε δεν έχουν τη δυνατότητα εξαιτίας της μείωσης του εισοδήματός τους είτε αντιδρούν υπό το βάρος των φόρων. Ο κίνδυνος αυτός αποτυπώνεται στις απόψεις των μικρομεσαίων επιχειρηματιών που απάντησαν σε έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ.

Τα στοιχεία που προκύπτουν από την έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ και αφορούν την κατάσταση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων είναι τραγικά. Η αγορά έχει διαλυθεί με περισσότερες από 88.000 θέσεις εργασίας να έχουν χαθεί στο πρώτο εξάμηνο του έτους και να απειλούνται με λουκέτο 175.000 επιχειρήσεις στο δεύτερο εξάμηνο του έτους. Το πιο ενδιαφέρον όμως συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι ένα σημαντικό ποσοστό των ερωτηθέντων μικροεπιχειρηματιών προτείνει την παύση πληρωμών προς το Δημόσιο ως την ενδεδειγμένη στάση για τη διάσωση της επιχείρησής τους. Η παύση πληρωμών προς το Δημόσιο θεωρείται από αυτούς τους μικρούς επιχειρηματίες αναγκαία για την επιβίωσή τους ελλείψει ρευστότητας. Δεν μπορούν, με λίγα λόγια, εξαιτίας της μείωσης του τζίρου τους να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, στο Μαξίμου και στο υπουργικό συμβούλιο επεκράτησε πολύ σοβαρός προβληματισμός μετά τη δημοσίευση της έρευνας της ΓΣΕΒΕΕ, αλλά στο υπουργείο Οικονομίας θεωρούν ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι μονόδρομος τουλάχιστον ως το Πάσχα του 2011. Και αυτό διότι θέλει να εξασφαλίσει τις επόμενες δόσεις του δανείου της τρόικας, οι οποίες εξαρτώνται από την εφαρμογή του μνημονίου και μόνο. Είναι πεπεισμένο πλέον το υπουργείο Οικονομίας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσει η χώρα να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές τουλάχιστον ως το πρώτο τρίμηνο του 2011, συνεπώς θεωρεί ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνεχίσει την ίδια φορολογική πολιτική με την ελπίδα- πόθεν προκύπτει αυτή ουδείς γνωρίζει- ότι θα αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα. Η οικονομία έχει μπει σε έναν φαύλο κύκλο όπου η ύφεση περιορίζει το ΑΕΠ και δεν φέρνει φορολογικά έσοδα, ενώ η όποια φορολογική συνείδηση κινδυνεύει να χαθεί από την αδυναμία πληρωμής των δυσβάσταχτων φόρων.

Αποδεικνύεται σήμερα ότι η πολιτική που ακολουθείται δεν είναι η ενδεδειγμένη για το πρόβλημα της οικονομίας και ότι η τρόικα αποσκοπεί στο να μπορέσει το Δημόσιο να μαζέψει φόρους για να πληρώσει τα ομόλογα που έχουν στα χέρια τους οι ξένοι πιστωτές. Αυτό δηλαδή που γίνεται σήμερα είναι η αφαίμαξη του εισοδήματος των ελλήνων πολιτών προκειμένου να πληρωθούν οι ξένοι δανειστές. Η πολιτική αυτή όμως οδηγεί σε αδιέξοδο, διότι σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε δυνατότητα ούτε και διάθεση για την πληρωμή των φόρων.

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να αγνοήσει τον ορατό πλέον κίνδυνο οι πολίτες να προχωρήσουν σε παύση πληρωμών προς το Δημόσιο. Αν αυτή η σκέψη αποκτήσει κινηματική διάσταση, κάτι το οποίο μπορεί να γίνει ξαφνικά και σύντομα, η οικονομία θα καταρρεύσει άμεσα. Ο Πρωθυπουργός πρέπει να δώσει οδηγίες προκειμένου να υπάρξει μείωση των φόρων και αναθέρμανση της οικονομίας, προτού φτάσει σε αναγκαστική αναδιάρθρωση του χρέους και παύση πληρωμών, ενδεχομένως νωρίτερα και από το Πάσχα του 2011.

Πηγή: reporter.gr

Ο μύθος του Δημοσίου ως του μεγάλου ασθενούς

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ενώ η Κοινοβουλευτική Χούντα του ΠΑΣΟΚ στο θέμα του δήθεν «μονόδρομου» ακολουθεί κατά γράμμα τον μεγάλο δάσκαλο της προπαγάνδας Γκέμπελς που διακήρυσσε ότι όσο μεγαλύτερο το ψέμα και όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται τόσο πιο πιστευτό γίνεται, ο μύθος του δημοσίου τομέα ως του «μεγάλου ασθενούς» επανήλθε στην επικαιρότητα με αφορμή την εντεινόμενη σφαγή σε αυτόν. O μύθος όμως αυτός δεν προέκυψε μόνο από την σημερινή κρίση, αλλά καλλιεργείται απο χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο, από νεοφιλελεύθερους και σοσιαλφιλελεύθερους, ως τμήμα της ιδεολογίας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που εκφράζει το ανώτερο στάδιο της αγοραιοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας. Δηλαδή, το στάδιο όπου οι κοινωνικοί έλεγχοι πάνω στις αγορές ελαχιστοποιούνται (αν δεν καταργούνται ολοσχερώς), με δήθεν στόχο την μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα, αλλά πραγματικό στόχο την μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους, ιδιαίτερα των πολυεθνικών που οδήγησαν στην σημερινή παγκοσμιοποίηση και τώρα ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και εμπόριο. Η επέκταση των πολυεθνικών αναγκαστικά περνούσε μέσα απο την ιδιωτικοποίηση κάθε οικονομικής δραστηριότητας, πράγμα που συνεπαγόταν τη δραστική συρρίκνωση του δημοσίου τομέα, καθώς και απο την «απελευθέρωση» των αγορών (κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και εμπορευμάτων ―τις γνωστές «4 ελευθερίες» της Ε.Ε.[1]) που σήμερα, χάρη στην τρόικα, ολοκληρώνεται και στη χώρα μας.

Φυσικά, ο δημόσιος τομέας δεν εξυπηρετούσε πάντα το γενικό συμφέρον, ιδιαίτερα όταν οι εθνικοποιημένες επιχειρήσεις άρχισαν να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, προσθέτοντας έτσι  στο βασικό πρόβλημα που χαρακτηρίζει τον δημόσιο τομέα (γραφειοκρατία και έλλειψη αυτοδιαχείρισης απο τους εργαζομένους και τους πολίτες γενικότερα) το κύριο  πρόβλημα απο το οποίο πάσχει ο ιδιωτικός τομέας (εξυπηρέτηση του ατομικού συμφέροντος σε βάρος του γενικού). Στην Ελλάδα, μάλιστα, όπως και σε κάθε χώρα στην περιφέρεια και ημιπεριφέρεια, ο δημόσιος τομέας φορτώθηκε και με επί πλέον προβλήματα που απέρρεαν απο τον βαθμό οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης της χώρας (εκτεταμένη διαφθορά, «φακελάκια» κ.λπ.). Όμως, ενώ η επέκταση του δημοσίου τομέα στις μητροπολιτικές χώρες, όπου ο ιδιωτικός τομέας ήταν καπιταλιστικά αναπτυγμένος και οικονομικά αποτελεσματικός, οφειλόταν κυρίως στις πολιτικές των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος και την προστασία της κοινωνίας απο την αγορά, στις περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα η επέκταση του δημοσίου τομέα ―πολιτική που ακολούθησαν μεταπολεμικά όλα τα κόμματα εξουσίας― είχε άλλο βασικά στόχο: την αναπλήρωση ενός μη ανταγωνιστικού και αποτυχημένου ιδιωτικού τομέα που ήταν ανίκανος να απορροφήσει το πλεονάζον εργατικό δυναμικό.

Έτσι, όταν η πηγή της μετανάστευσης (που έπαιζε τον ρόλο απορρόφησης της ανεργίας τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες) στέρεψε στη δεκαετία του ’70, ενώ η ένταξη μας στην ΕΕ τη δεκαετία του ‘80 σήμανε την αποδιάρθρωση της παραγωγικής μας δομής ―εφόσον ούτε η δασμοβίωτη ελαφρά βιομηχανία μας ούτε η μη ανταγωνιστική γεωργία μας  μπορούσαν να επιβιώσουν στις ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές της Ε.Ε.― το ΠΑΣΟΚ που μόλις είχε έλθει στην εξουσία, μη έχοντας καμιά διάθεση να συγκρουστεί με τις ξένες ελίτ και τη ντόπια μεταπρατική ελίτ, δεν είχε άλλη επιλογή απο την επέκταση του δημοσίου τομέα. Ο ευρύτερoς δημόσιoς τoμέας που απορροφούσε το 41% του ΑΕΠ το 1979 λίγο πριν την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, έφθασε ν’  απορροφά τo 65% τoυ εθνικού εισοδήματος τo 1989! Αντίστοιχα, ο αριθμός των απασχoλoυμένων στoν ευρύτερo δημόσιo τoμέα, ως συνέπεια του γεγονότος  ότι ο  ετήσιoς ρυθμός αύξησης των δημoσίων υπαλλήλων (2,9%) ήταν διπλάσιoς εκείνoυ της αύξησης της απασχόλησης στoν ιδιωτικό τoμέα[2], διπλασιάστηκε στη μεταπολίτευση και από περίπoυ 344.000 τo 1974 έφθασε τις 693.000 τo 1989, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν τo 20% τoυ oικoνoμικά ενεργoύ πληθυσμoύ. Σήμερα, μετά την πρόσφατη απογραφή, o συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων έφθασε τους 768.000, αντιπροσωπεύοντας δηλαδή σημαντικά μικρότερο ποσοστό του σημερινού ενεργού πληθυσμού σε σχέση με τότε ―μόλις το 15%![3]

Το ποσοστό, μάλιστα, των δημοσίων υπάλληλων στην παρούσα δεκαετία ―παρά τη μυθολογία των απατεώνων της κοινοβουλευτικής χούντας― ήταν και είναι σχετικά μικρό, όπως έδειξε σχετικά πρόσφατη συγκριτική έρευνα[4], σύμφωνα με την οποία, το 2002, ήταν μόλις 11,4% του εργατικού δυναμικού, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε των 17 ήταν πάνω απο 16%, με τις Σκανδιναβικές χώρες και τη Γαλλία να παρουσιάζουν  ποσοστά μεταξύ 20% και 30%. Οπως τονίζει η ίδια μελέτη, τα ποσοστά αυτά δεν ήταν συμπτωματικά αλλά αντιπροσώπευαν μακροπρόθεσμες τάσεις που επιβεβαιωνόντουσαν και απο τα ποσοστά των δημοσίων δαπανών στο ΑΕΠ. Η σημερινή επομένως αύξηση του ποσοστού των δημοσίων υπάλληλων στο 15%, που παρουσιάστηκε ως έγκλημα απο τους απατεώνες της ΠΑΣΟΚικής χούντας, στη πραγματικότητα, σημαίνει απλώς ότι τώρα φθάσαμε τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο. Δεν ήταν, επομένως, η αναπoτελεσματικότητα τoυ δημοσίου τομέα ―παρόλo πoυ αυτή είναι αναμφισβήτητη―  «τo αίτιo πoυ oδήγησε σε διαδικασίες oι oπoίες παρεμπόδισαν τoν ανταγωνισμό και τελικά διέστρεψαν την ανάπτυξη της χώρας», όπως υποστήριζε εδώ και 20 σχεδόν χρόνια ο σοσιαλφιλελεύθερος αδελφός του πρωθυπουργού[5] και σημερινός άτυπος συμβουλάτορας του, ο οποίος, μαζί με τον νεοδιορισθέντα και γνωστό όργανο της υπερεθνικής ελίτ Πάντοα Σκιόπα (Tommaso Padoa-Schioppa), και τον ίδιο τον αρχηγό της «χούντας», αποτελούν την «ελληνική» τρόικα που διαχειρίζεται  το προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ ―την οποία εκπροσωπεί στη χώρα η τρόικα του ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ.[6] Aντίθετα, τo τελικό αίτιo της απoτυχίας της ελληνικής ανάπτυξης είναι τo γεγoνός που παίρνει δεδoμένo η νεο/σοσιαλφιλελεύθερη πρoσέγγιση: δηλαδή η αυξανόμενη «απελευθέρωση» των αγορών.

Και αυτό, διότι το μοντέλο εξωστρεφούς «ανάπτυξης» στο οποίο οδήγησε  η απελευθέρωση αυτή δεν στηριζόταν στις δυνάμεις της ίδιας της χώρας αλλά στην εξωτερική αγορά και το ξένο κεφάλαιο και, αναπόφευκτα, κατέληξε  σε ένα στρεβλό  επενδυτικό πρότυπο που δεν επέτρεπε τη δημιουργία ενός ισχυρού μεταποιητικού τομέα, καθώς και σε ένα καταναλωτικό πρότυπο που είχε ελάχιστη σχέση με το εγχώριο παραγωγικό πρότυπο. Στη διαδικασία αυτή,  το Κράτος δεν έπαιξε πoτέ ένα σημαντικό άμεσo ρόλo για την  αναδιάρθρωση της παραγωγικής δoμής και περιoρίστηκε πάντα σε ένα έμμεσo ρόλo ενίσχυσης της πoσoτικής διαδικασίας αύξησης τoυ εθνικού εισoδήματoς, πoυ συνεπαγόταν απλώς την επέκταση της υπάρχoυσας παραγωγικής δoμής, σε συνδυασμό με κάπoια βελτίωση της υπoδoμής (μεταφoρές, επικoινωνίες, ενέργεια κ.λπ.), αφήνοντας  ουσιαστικά την αναπτυξιακή διαδικασία στις δυνάμεις της αγoράς και περιορίζοντας τον δημόσιο τομέα στον ρόλο μιας δικλείδας ασφάλειας στο πρόβλημα της απασχόλησης που δημιουργούσε ο ανεπαρκής ιδιωτικός τομέας.

Παρόλα αυτά, οι ντόπιες και ξένες ελίτ επιβάλλουν σήμερα όχι μόνο κτηνώδεις περικοπές στα εισοδήματα όλων των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα που καμιά άλλη χώρα της Ευρωζώνης δεν επέβαλε, αλλά και πετσοκόβουν τον αριθμό των θέσεων στον τομέα αυτο, γεγονός που, με δεδομένη την οριακή απορροφητικότητα εργασίας στον ιδιωτικό τομέα σημαίνει παραπέρα αύξηση της μαζικής ανεργίας των νέων στο μέλλον. Και όχι μόνο! Σημαίνει, επίσης, την συνεχή καταβαράθρωση κοινωνικών υπηρεσιών όπως η εκπαίδευση και η υγεία, έτσι ώστε στο προσεχές μέλλον μόνο η μειονότητα που έχει τη δυνατότητα να προσφεύγει στον ιδιωτικό τομέα θα μπορεί να ικανοποιεί τις σχετικές βασικές ανάγκες, ενώ η πλειοψηφία θα συνθλίβεται κάτω απο τις τριτοκοσμικές συνθήκες που θα προσφέρει ένας εξαθλιωμένος δημόσιος τομέας, κατά το Αμερικανικό πρότυπο που επιβάλλουν οι δύο τρόικες...

 

---

[1] Γι’ αυτό και το ιστορικό αίτημα της αντισυστημικής Αριστεράς ήταν πάντα η έξοδος από την Ε.Ε. και όχι η «αποδέσμευση» με την έννοια  της συλλογικής αποδέσμευσης των Ευρωπαϊκών λαών από αυτή (πράγμα που αποκλείει την μονομερή Ελληνική έξοδο) ή την έννοια της  αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης (πράγμα που παραπέμπει το θέμα στις ελληνικές καλένδες) ―γεγονός που σημαίνει ότι η χρήση του όρου εάν δεν διαφοροποιείται σαφώς απο τις παραπάνω έννοιες, παίζει αποπροσανατολιστικό ρόλο.

[2] OECD, Economic Surveys, 1986-87, σελ. 43.

[3] World Bank, World Development Indicators 2010, Table 2.2.

[4] Βλ. Ηeinz Ηandler κ.α., Τhe size and performance of public sector activities in Εurope (2005). http://129.3.20.41/eps/pe/papers/0507/0507011.pdf

[5] Νicholas Papandreou, “Finance and industry: the case of Greece,” International Review of Applied Economics, Vol.5, Issue 1 (1991), p. 1-23.

[6] Βλ. Τάκης Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ: Η ανάγκη για άμεση έξοδο από την Ε.Ε. και για μια αυτοδύναμη Οικονομία (υπό έκδοση, Γόρδιος, Σεπτέμβρης, 2010).

Πηγή: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2010/2010_08_13.html