Υπάρχει τελικά πρόβλημα με το χρέος;

του Στάθη Κουβελάκη

  

Μπορεί να ακούγεται εξωφρενικό αλλά στην χώρα όπου μετά από τρία χρόνια μνημονιακής «θεραπείας» το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευθεί στο 180% του ΑΕΠ καλλιεργείται η εντύπωση πως το πρόβλημα έχει περίπου τακτοποιηθεί!

Αυτό ισχυρίζεται φυσικά η κυβέρνηση. Εφόσον η χρηματοδότηση της τρόικας τελειώνει το 2014, η Ελλάδα θα ξαναβγεί υπερήφανα στις αγορές επιδεικνύοντας το πρωτογενές της πλεόνασμα. 

Ακόμη κι αν το δεχτούμε όμως παραμένει το αγκάθι του «χρηματοδοτικού κενού», η κύρια πηγή του οποίου είναι η λήξη χρεολυσίων άνω των 40 δις τα επόμενα δύο χρόνια. Για να καλυφθεί πλήρως το ποσό αυτό φαίνεται ότι θα χρειαστεί επιπλέον τροϊκανή χρηματοδότηση. Το ύψος της οποίας, αν και σαφώς μικρότερο από αυτό των δύο Μνημονίων, κάθε άλλο παρά αμελητέο προβλέπεται να είναι, και σίγουρα πάνω από 10δις. 

Σε κάθε περίπτωση επιπλέον χρηματοδότηση σημαίνει νέα μέτρα, το οποία στην ουσία έχουν ήδη δρομολογηθεί και μόνο καταστροφή μπορούν να προσθέσουν στο υπάρχον τοπίο ερειπίων.

Η ιδέα ότι η Ελλάδα, με το συσσωρευμένο δημόσιο χρέος της, μπορεί να αντλήσει ποσά αυτής της τάξεως στις αγορές στερείται σοβαρότητας. Το συμπέρασμα είναι απλό: πέρα από άδικο και ταξικό, το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Ιδιώτες θα εισπράττουν ενοίκιο από τώρα και για 20 (είκοσι) χρόνια από τα μέχρι χτες κρατικά κτήρια

Ιδιώτες θα εισπράττουν ενοίκιο από τώρα και για 20 (είκοσι) χρόνια από τα μέχρι χτες κρατικά κτήρια!

Για ποια εξοικονόμηση πόρων από άδεια κτήρια μιλάτε, κύριοι πολιτικοί; 

(...μεταξύ άλλων αναφέρονται: η ΓΑΔΑ, το Τμήμα Αλλοδαπών ΑΤΤΙΚΗΣ, τα περισσότερα υπουργεία και πάρα πολλές ΔΟΥ)

Ποια είναι τα 28 κρατικά κτίρια που πούλησε το ΤΑΙΠΕΔ
σε “Εθνική Πανγαία” και “Eurobank Properties”

Την Εθνική Πανγαία ΑΕΕΑΠ και την Eurobank Properties ΑΕΕΑΠ ανακήρυξε ομόφωνα το διοικητικό συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ ως πλειοδότριες του διαγωνισμού για την πώληση και μίσθωση 28 ακινήτων που έχουν κατανεμηθεί σε δυο χαρτοφυλάκια και στα οποία περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, υπουργεία, εφορίες και υπηρεσίες δημόσιας τάξης.


Χαράς Ευαγγελία για τους δανειστές μας καθώς βλέπουν οι πιέσεις τους να αποδίδουν και στον Ειδικό Λογαριασμό να μπαίνουν χρήματα από την πώληση της Δημόσιας Περιουσίας. 
Παράλληλα οι αγοραστές εξασφαλίζουν πολλαπλάσια κέρδη μέσω των ενοικίων τους!

Κράτος εναντίον κράτους

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Πολύ πριν εφαρμοστεί το πρώτο Μνημόνιο τον Μάιο του 2010, στο στόχαστρο των αλλεπάλληλων προγραμμάτων λιτότητας που ανακοινώνονταν από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου τέθηκε το ιστορικά αναιμικό κράτος πρόνοιας και οι κοινωνικές υπηρεσίες.

Παιδεία, υγεία, πρόνοια, πολιτισμός, μαζικές μεταφορές και σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δέχθηκαν ένα πρωτοφανές πλήγμα κατά πολλούς τρόπους: με μειώσεις των διαθέσιμων κονδυλίων, περικοπή προσωπικού μέσω της μη ανανέωσης συμβάσεων εργασίας περιορισμένου χρόνου, μείωση μισθών, κ.α.

Τα θύματα ωστόσο του Μνημονίου δεν περιορίστηκαν στις κοινωνικές υπηρεσίες. Δειλά και πειραματικά στην αρχή, αλλά με εντατικούς ρυθμούς στη συνέχεια στην ουρά για την πριονοκορδέλα των περικοπών στάθηκαν με τη σειρά τους ακόμη και τομείς της δημόσιας διοίκησης που αποτελούσαν ανέκαθεν τον στενό πυρήνα του κράτους, όπως οι δικαστές, οι στρατιωτικοί και οι διπλωμάτες.

Εκτός ελέγχου το δημόσιο χρέος, στο 189% του ΑΕΠ!

Το θράσος της κυβέρνησης πραγματικά δεν έχει όρια. Τις μέρες που κήρυξε λήξασα την διαπραγμάτευση με την Τρόικα και καλεί τους βουλευτές να ψηφίσουν τα νέα μέτρα λιτότητας ύψους 13,5 δισ. ευρώ τα οποία θα βυθίσουν ακόμη πιο βαθιά στην εξαθλίωση την κοινωνική πλειοψηφία, με μοναδικό επιχείρημα την επίτευξη δημοσιονομικής σταθερότητας, αυτές ακριβώς τις μέρες έδωσε στην δημοσιότητα τον κρατικό προϋπολογισμό που δείχνει ότι το δημόσιο χρέος ακολουθεί μια πορεία εντελώς ανεξέλεγκτη. 

 
Προς διάψευση όλων των υποσχέσεων που έχουν δώσει αυτά τα 2,5 χρόνια τόσο οι τεχνοκράτες της Τρόικας όσο και οι εκπρόσωποι των ελληνικών κυβερνήσεων που εμφάνιζαν ως αναγκαίο κακό αυτά τα μέτρα, η συνταγή δεν απέδωσε, το χρέος δεν μειώθηκε! Ενώ λοιπόν αποδεδειγμένα αυτό το μίγμα οικονομικής πολιτικής – εφιαλτική λιτότητα με αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης και κάθετη μείωση των κοινωνικών δαπανών και των μισθών – δεν αποδίδει, δηλαδή οξύνει το υπαρκτό δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, η κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για την συνέχιση και την εμβάθυνσή του. Πρόκειται για ρεσιτάλ δογματισμού, στον βαθμό που κλείνει τα μάτια σε μια πραγματικότητα που βοά.

Ο θίασος του ψεύδους και τα «έργα» του

του Νίκου Μπογιόπουλου

Τίποτα απ' ό,τι κάνουν δεν γίνεται από «λάθος». Τίποτα απ' ό,τι διαπράττουν δεν γίνεται «ακούσια». Τίποτα απ' ό,τι διαλύει τη ζωή του λαού και υποβιβάζει ακόμα περισσότερο τη χώρα δεν τους έχει «επιβληθεί», δεν τους «ξαφνιάζει», δεν τους είναι «άγνωστο».

Όλα, τα πάντα, τα έχουν προμελετήσει. Τα έχουν προαποφασίσει, Τα έχουν σχεδιάσει. Τα έχουν συμφωνήσει. Τα έχουν υπογράψει. Τα έχουν ψηφίσει.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον περίφημο «λογαριασμό» για το δημόσιο χρέος. Τον «ειδικό» και «διακριτό» λογαριασμό όπου μαζί με έσοδα του Δημοσίου θα πηγαίνουν και όλα τα δάνεια (αυτά που υποτίθεται ότι τα παίρνουν για να πληρώνουν μισθούς και συντάξεις) για να πληρώνονται - τι άλλο; - τα χρέη και τα παλιότερα δάνεια.

Με αφορμή αυτόν τον «ειδικό» λογαριασμό, που επανήλθε στην επικαιρότητα μετά από τις αποφάσεις του προχτεσινού «Γιούρογκρουπ», τους βλέπουμε (από κοινού με τους αδαείς και μονίμως «έκπληκτους» εκπροσώπους της δημοσιογραφίας του «περίπου») να καμώνονται και πάλι ότι «πέφτουν από τα σύννεφα». Να παριστάνουν τους «ανήξερους». Να υποκρίνονται ακόμα και τους «ενοχλημένους»!

Πέντε Θέσεις για το χρέος: Χτυπάμε το χρέος / Απεργία χρέους

ΠΟΤΕ ΧΤΥΠΑΜΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΧΡΕΟΥΣ. ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ:

Θα πρέπει να ξαναφτιάξουμε το αποτυχημένο οικονομικό σύστημά μας που φτωχαίνει εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ παράλληλα καταστρέφει το οικοσύστημα. Χρησιμοποιώντας μια ποικιλία από τακτικές, που περιλαμβάνουν ένα κυλιόμενο ιωβηλαίο, ένα Λαϊκό Ταμείο, και μια δυναμική οργάνωση μιας απεργίας χρέους, το χτύπημα του χρέους επιδιώκει να καταργήσει το χρέος και να αναδημιουργήσει μια δίκαιη κοινωνία, όπου τα χρέη και οι δεσμοί θα είναι μεταξύ μας και όχι με το 1%.

Όταν χτυπάς το χρέος, γνωρίζεις ότι:

1. Δεν είσαι ένα δάνειο.

Το χρέος δεν είναι προσωπικό, είναι πολιτικό. Το σύστημα του χρέους μάς διαμορφώνει ως απομονωμένους, φοβισμένους και υποταγμένους, απρόθυμους να σκεφτούμε να τοποθετηθούμε δημόσια για το φόβο των παντοδύναμων αξιολογήσεων της πιστοληπτικής ικανότητας. Υπάρχει λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι μιλούν για το χρέος ως σκλαβιά. Η σκλαβιά ήταν κοινωνικός θάνατος. 

Έτσι είναι το χρέος. Μας κάνει να ντρεπόμαστε.

Όλη η γη ένα χρέος

(Επίκαιρα, 26/7-1/8/2012)

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σε λίγες μέρες απ’ όταν το Μεξικό ανακοίνωσε αδυναμία εξυπηρέτησης του εξωτερικού, δημόσιου χρέους του, τον Αύγουστο του 1982. Η χρεοκοπία του Μεξικού έδωσε το έναυσμα για να ξεσπάσει η κρίση χρέους του Τρίτου Κόσμου που ταλάνισε την περιφέρεια του οικονομικού συστήματος όλες αυτές τις δεκαετίες, πριν δώσει τελικά τη σκυτάλη στον λεγόμενο Πρώτο Κόσμο.

Η κρίση δημόσιου χρέους είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την κατάρρευση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως σύστημα του Μπρέττον Γουντς κι έβαλε την σφραγίδα του στην παγκόσμια οικονομία από το 1945 μέχρι το 1972. Το τέλος του επήλθε με την απόφαση της Ουάσινγκτον να αποσύρει το δολάριο από τον χρυσό κανόνα, αποκτώντας έτσι το δικαίωμα να τυπώνει ανεξέλεγκτα όσα χαρτονομίσματα ήθελε. Άμεσο αποτέλεσμα του νέου καθεστώτος που δημιουργήθηκε ντε φάκτο ήταν να καταργηθούν κάθε είδους φραγμοί στην κίνηση των κεφαλαίων.

Σπύρος Ραυτόπουλος - Γιώργος Πάσογλου στο φεστιβάλ ΧΧΧΕ

Οι ομιλίες του Σπύρου Ραυτόπουλου και του Γιώργου Πάσογλου, στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ με τίτλο «7 ντοκιμαντέρ για την κρίση - Crisis on Film» του σωματείου Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ.

1. Σπύρος Ραυτόπουλος: Κρίση και Πολιτικοί θεσμοί

 

2. Ραυτόπουλος (συνέχεια) και
Γιώργος Πάσογλου: Χρέος του Δημοσίου ή Χρέος των τραπεζών;
 

http://nodebtnoeuro.wordpress.com/

Πάνε το χρέος στο 190%!

του Γ. Δελαστίκ

Λεηλασία! 

Εργαζόμενοι στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες πάσης φύσεως, συνταξιούχοι, νέοι, όλα γενικώς τα κοινωνικά στρώματα των Ελλήνων διακατέχονται από το βίαιο συναίσθημα ότι η πολιτική της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου έχει ως στόχο τη λεηλασία των εισοδημάτων τους.

Ουδέποτε στην ιστορία του ελληνικού κράτους υπήρξε ελληνική κυβέρνηση, η οποία να άσκησε πιο εφιαλτική πολιτική στον οικονομικό και κοινωνικό τομέα εναντίον του ελληνικού λαού. 
Αλλεπάλληλες δέσμες μέτρων κατά ριπάς θερίζουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες καταβαραθρώνοντας το βιοτικό επίπεδό τους και πετώντας τους στον κοινωνικό Καιάδα της φτώχειας, της ανεργίας και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Ένα μαρτύριο που δεν έχει τέλος ζει η Ελλάδα.

Η Λατινοαμερικανοποίηση του ευρωπαϊκού «Νότου»*

του Τάκη Φωτόπουλου

Η Ελλάδα το πρώτο θύμα 

Στις αρχές του Φεβρουαρίου 2010, όταν η Κομισιόν ανακοίνωνε τα σχέδιά της για την Ελλάδα, η εφημερίδα Guardian, παρά τον συνήθη βρετανικό τρόπο έκφρασης χωρίς εξωτερίκευση συναισθημάτων, χαρακτήριζε τα μέτρα αυτά ως «την πιο παρεμβατική εξονυχιστική εξέταση της δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής καθώς και των λογιστικών βιβλίων μιας χώρας μέλους της ΕΕ που έχει ποτέ επιβληθεί», ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος της Κομισιόν δήλωσε ότι «αυτή είναι η πρώτη φορά που εγκαθιστούμε ένα τόσο εντατικό και ημι-μόνιμο σύστημα ελέγχου» ―ένα σύστημα που περιελάμβανε ένα άκαμπτο καθεστώς τριμηνιαίων αναφορών για την πρόοδο της Ελληνικής κυβέρνησης ως προς τη δημοσιονομική εξυγίανση, και καθιέρωνε το δικαίωμα της Κομισιόν να προστάζει επιπλέον μέτρα, όποτε τα θεωρούσε αναγκαία. Αυτό που επακολούθησε, έναν μήνα μετά, ήταν η ανακοίνωση (από την κυβέρνηση Παπανδρέου για λογαριασμό της Κομισιόν) δραστικών περικοπών των δημοσίων δαπανών και τεράστιων φορολογικών αυξήσεων οι οποίες θα χτυπούσαν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Τα μέτρα αυτά περιελάμβαναν, με δύο λόγια, την περικοπή του 13ου μισθού από το ήδη χαμηλό (για τα δεδομένα της ευρωζώνης) εισόδημα των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, τη συμπίεση των δημοσίων δαπανών, αυξήσεις των έμμεσων φόρων, περιλαμβανομένου του ΦΠΑ, το πάγωμα των συντάξεων και τη χειροτέρευση των συνθηκών της κοινωνικής ασφάλισης μέσω της αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης, των ιδιωτικοποιήσεων κ.λπ..

Ο Δημήτρης Καζάκης στις "Αντιθέσεις" του "Κρήτη TV"

Αποκαλυπτικότατη και διαφωτιστικότατη ανάλυση από τον γνωστό οικονομολόγο σε μια δίωρη συνέντευξη. Ο Δ. Καζάκης καταρρίπτει μύθους γύρω από την κρίση χρέους, δείχνει με αδιάψευστα στοιχεία και ξεκάθαρο τρόπο την πραγματική πορεία της οικονομίας υπό το άχθος της πρωτόγνωρης για τα παγκόσμια δεδομένα απεχθέστατης δανειακής σύμβασης και των σχετικών μνημονίων, μιλάει για τις ολέθριες βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειές τους, αποκαλύπτει τα σκοτεινά σχέδια εκποίησης της δημόσιας περιουσίας και χωρισμού της επικράτειας σε ζώνες εκμετάλλευσης, φωτίζει αιτίες και σκοπούς, και τέλος προτείνει λύσεις για μια βιώσιμη αναπτυσσόμενη οικονομία και μια Ελλάδα ισχυρή και ανεξάρτητη. Τέλος δεν παραλείπει να αναφερθεί στη σημασία της αυτο-οργάνωσης των πολιτών, της ανυπακοής των ανεξάρτητων από κόμματα κινημάτων, απορρίπτοντας την αντιπροσώπευση και τασσόμενος υπέρ ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος όπου ο λαός θα είναι πράγματι εκείνος που θα αποφασίζει για την τύχη του.

TreloKouneli

Πηγή: http://www.youtube.com/

Το δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε με παράνομες και αντισυνταγματικές διαδικασίες

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ!

του Παναγιώτη Λαφαζάνη

Το δημόσιο χρέος δεν διαμορφώθηκε με νόμιμες διαδικασίες!

Αντίθετα, θα επιχειρηματολογήσω για το ότι η γιγάντωσή του, χρόνο με το χρόνο, όλο το προηγούμενο διάστημα, παραβίαζε τη νομιμότητα και το Σύνταγμα! Δεν προβάλλω ένα δικό μου αυθαίρετο ισχυρισμό! Όσο και αν φανεί παράδοξο, είναι το ίδιο το Ελεγκτικό Συνέδριο που αμφισβητεί ευθέως τη νομιμότητα και τη Συνταγματικότητα του δημοσίου χρέους. 

ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΤΑ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΑ!

Το δημόσιο χρέος αυξάνεται όσο αυξάνονται τα ελλείμματα των προϋπολογισμών. Και αυτό διότι για να καλυφθούν αυτά τα ελλείμματα, η χώρα υποχρεώνεται να καταφεύγει στις αγορές για δανεισμό.

Αν τα ελλείμματα είναι αυθαίρετα και μη νόμιμα, τότε αυθαίρετο και μη νόμιμο είναι και το δημόσιο χρέος, που συναπαρτίζεται κυρίως από το άθροισμά τους! Για να θεωρήσουμε υπερβολικό και μη νόμιμο το έλλειμμα του προϋπολογισμού, πρέπει να είναι υπερβολικές και μη νόμιμες οι αποκλίσεις στα έσοδα και τις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού, των οποίων η διαφορά συνιστά το έλλειμμα! Το έτος το οποίο, περισσότερο από τα άλλα, αυτές οι αποκλίσεις στα έσοδα και τις δαπάνες εκτοξεύτηκαν στα ύψη και εκτίναξαν σε απίστευτα μεγέθη το έλλειμμα, ήταν το 2009.

Το πολιτικό βραχυκύκλωμα της Ελλάδας

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όταν πια οι «Κασσάνδρες» επιβεβαιωθήκαμε και τα νούμερα αποδείχθηκε ότι δεν βγαίνουν με τίποτε, άρχισε η φιλολογία των πωλήσεων. Πανικόβλητες, ανεδαφικές προσεγγίσεις με ανήθικο πολιτικά περιεχόμενο. Όμως, μια και ούτε αυτό δεν «πουλάει» στην κοινή γνώμη και κυρίως στους επενδυτές, άρχισε το καθεστώς να ψελλίζει κάτι για μεταμοντέρνες δρομολογήσεις.

Το «learning by numbers» που εφαρμόζει το ΔΝΤ στην Ελλάδα, με μαθητή την κυβέρνηση και την ανώτερη διοίκηση, δεν κατασκευάζει την πολιτική οικονομία εξόδου από την κρίση, απλώς την περιγράφει. Πάνω σε αυτήν την περιγραφή γίνονται εκτιμήσεις και εκπονούνται σενάρια. 

Όλα έχουν έναν κοινό παρανομαστή που καθιστά αδιέξοδο το εγχείρημα βιώσιμης ανάπτυξης και ευημερίας στην χώρα. Είναι η διακύμανση του δημόσιου χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ. Όλα τα στοιχεία που διαθέτει ο γράφων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την ελληνική οικονομία επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα ότι με απορύθμιση δεν κάνεις ποτέ μεταρρύθμιση. Οι μεταρρυθμίσεις δεν πετυχαίνουν ποτέ εκεί όπου η οικονομία βρίσκεται σε βαθιά ύφεση. Μεταρρυθμίσεις κάνουμε στην φάση της ανάπτυξης. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ δεν απασχολήθηκε με το τελευταίο. Εξειδικεύεται απλώς στην δημοσιονομική προσαρμογή για να διαμορφωθούν μεσοπρόθεσμα εγγυήσεις εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.

Πρωτοβουλία για τον δημόσιο, λογιστικό έλεγχο του ελληνικού χρέους

(από το "Δρόμο της Αριστεράς", 12.2.2011)

 

της Αλίκης Βεγίρη

Εδώ και ενάμιση χρόνο, ο τρόπος διαχείρισης του δημόσιου χρέους της χώρας από την κυβέρνηση Παπανδρέου, τόσο σε επικοινωνιακό επίπεδο (επιχειρώντας να καταστήσει συνένοχο ολόκληρο το λαό), σε οικονομικό (με το Μνημόνιο, και με την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας), όσο και σε πολιτικό (ψευδολογώντας, δρώντας εν κρυπτώ και παραβιάζοντας το Σύνταγμα), έχει προ πολλού περάσει το δημοκρατικό όριο.

Με εκβιασμούς στρώνουν το έδαφος για νέα μέτρα

Να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους, στοιχειώδες δημοκρατικό αίτημα 

του Λεωνίδα Βατικιώτη

 Με το ενδεχόµενο των πρόωρων εκλογών τον Απρίλη θα επιχειρήσει ο πρωθυπουργός να επιβάλει τα ακραία αντιλαϊκά µέτρα που ζητούν κεφάλαιο, ΔΝΤ και ΕΕ για να εκταµιευτεί η τέταρτη δόση του δανείου, ύψους 15 δισ. ευρώ.  

Ήδη τα παπαγαλάκια του Μαξίµου έχουν αρχίσει να σείουν απειλητικά το ενδεχόµενο της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες σε µια προσπάθεια οι κοινωνικές αντιδράσεις να παραµείνουν καθηλωµένες και υποτονικές.

Ένα εξάμηνο παράθυρο ευκαιρίας

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Περίπου εκατόν ενενήντα χρόνια μετά τα πρώτα δάνεια στήριξης του αγώνα της εθνικής ανεξαρτησίας, με βάση τα οποία η χώρα χρεώθηκε 2.800.000 λίρες ενώ παρέλαβε λιγότερα από 540.000, ο κύκλος αυτής της κουτσής εθνικής ανεξαρτησίας μάλλον κλείνει οριστικά με τον ίδιο τραγικό τρόπο, αφήνοντας ανολοκλήρωτο το εθνικό αίτημα. Στη διαδρομή αυτή, δεκάδες Ορλάνδοι και Λουριώτες (οι εξουσιοδοτημένοι να συνάψουν τα πρώτα δάνεια) θα επαναλάβουν σχεδόν απαράλλαχτα τις ίδιες αστοχίες στον χειρισμό των δανείων και θα απολαύσουν την ανάλογη σε κάθε εποχή τρυφηλή ευζωία, καταδικάζοντας τον τόπο στην εξάρτηση και στην παρακμή.

Μερικά ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν απο τους οικονομολόγους του καπιταλισμού

Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Γράφει ο PREDATORUS  

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του, ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του. Βάσει ποιας λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που μπορεί να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;
 

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ................

Η ευρωζώνη μεταξύ λιτότητας και αθέτησης πληρωμών

Το εισαγωγικό κείμενο πρόσφατης μελέτης ερευνητικής ομάδας του ινστιτούτου RMF του πανεπιστημίου του Λονδίνου υπό τον καθηγητή Κώστα Λαπαβίτσα για την κρίση της ευρωζώνης.

 Η κρίση που έχει πλήξει την ευρωζώνη έχει δύο βασικές αιτίες . Πρώτον, οφείλεται στην μεγάλη αναταραχή που ξέσπασε στις χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ το 2007 και γρήγορα εξελίχθηκε σε παγκόσμια ύφεση. Είναι επομένως μια περαιτέρω φάση της μεγάλης κρίσης που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας το 2000, από εκείνα τα σπάνια γεγονότα που καθορίζουν την ιστορική εξέλιξη του καπιταλισμού. Αυτή η συστημική αναστάτωση έχει χαρακτηριστεί ως κρίση χρηματιστικοποίησης, εκφράζοντας την ανέλιξη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών και τον επακόλουθο μετασχηματισμό των ώριμων καπιταλιστικών οικονομιών. Δεύτερον, η κρίση οφείλεται στον παροξυσμό των δομικών στρεβλώσεων της ευρωζώνης. Στην ευρωζώνη έχει αναδυθεί ένας βαθύς εσωτερικός διχασμός μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας, με πλέον χαρακτηριστική την αντίθεση ανάμεσα, από τη μια μεριά, τη Γερμανία και, από την άλλη, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα. Αυτός ο διχασμός αντιστοιχεί σε σταδιακή απώλεια ανταγωνιστικότητας της περιφέρειας σε σύγκριση με το κέντρο.

Η ανταγωνιστικότητα του κέντρου έχει επωφεληθεί από την ασυνήθιστη πίεση επί των εργατικών μισθών, που στη Γερμανία έχει σημάνει στην πράξη στάσιμους πραγματικούς μισθούς για πάνω από μια δεκαετία. Η απώλεια ανταγωνιστικότητας έχει επιφέρει μόνιμα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της περιφέρειας, που αντανακλώνται σε εξίσου μόνιμα πλεονάσματα για τη Γερμανία. Το ξέσπασμα της γενικευμένης αστάθειας στο τέλος του 2009 εκφράζει αυτές τις βαθιές ανισομέρειες εντός της ευρωζώνης.

Παρόλα αυτά, η κρίση της ευρωζώνης είναι, κατά πρώτο λόγο, κρίση χρέους, ιδιαίτερα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Από το τέλος του 2009, οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν αναστατωθεί από πιέσεις που προέρχονται από συσσώρευση χρέους χωρίς προηγούμενο στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης. Στο Κεφάλαιο 2 περιγράφεται πώς το περιφερειακό χρέος προκλήθηκε κατά κύριο λόγο από τις ανισοβαρείς οικονομικές σχέσεις μεταξύ του κέντρου της ευρωζώνης και της περιφέρειας. Οι περιφερειακές χώρες έχουν βυθιστεί στο χρέος – δημόσιο και ιδιωτικό, εγχώριο και εξωτερικό – καθώς η ανταγωνιστικότητά τους έχει μειωθεί σε σχέση με το κέντρο. Επίσης, το χρέος συσσωρεύτηκε καθώς η χρηματιστικοποίηση προχώρησε ταχύτατα στις περιφερειακές χώρες, διαδικασία που εκφράστηκε με τη μεγέθυνση του χρηματοπιστωτικού τομέα και την επέκταση της υπερχρέωσης των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Το δημόσιο χρέος, σε τελική ανάλυση, άρχισε να συσσωρεύεται γρήγορα μόνο όταν η ύφεση του 2008-2009 έκανε την πλήρη της εμφάνιση.

Ανεξαρτήτως της προέλευσής του, το χρέος έχει τη δική του λογική, η οποία καθόρισε το ξεδίπλωμα της κρίσης. Στο Κεφάλαιο 3 καταδεικνύεται το πώς η συσσώρευση του περιφερειακού χρέους έχει απειλήσει τη ρευστότητα και το αξιόχρεο των ευρωπαϊκών τραπεζών. Η απειλή στις τράπεζες προήλθε από δύο λόγους που σχετίζονται μεταξύ τους: Πρώτον, επειδή οι τράπεζες του κέντρου έχουν εκτεθεί σημαντικά στην περιφέρεια και, δεύτερον, επειδή οι τράπεζες έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με επίμονα χρηματοδοτικά προβλήματα. Ο κίνδυνος, κατά συνέπεια, είναι η κρίση χρέους να μετατραπεί σε νέα τραπεζική κρίση. Αυτός είναι ο υποκείμενος λόγος για τον οποίο οι αρχές της ευρωζώνης ανακοίνωσαν ένα ασυνήθιστο πακέτο παρέμβασης τον Μάιο του 2010, αποσκοπώντας στο να καθησυχάσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Εν τούτοις, οι τράπεζες έχουν παραμείνει ασθενείς και τα προβλήματά τους δεν έχουν ξεπερασθεί, ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων των ελέγχων αντοχής (stress test) του Ιουλίου 2010.

Η άλλη όψη της διάσωσης των τραπεζών από τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης είναι η επιβολή λιτότητας σε όλη την έκταση της περιφέρειας, αλλά και στο μεγαλύτερο μέρος του κέντρου. Αυτή η αλλαγή πολιτικής έχει μεγάλο κοινωνικό κόστος και θα μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά επιβλαβής για τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Στο Κεφάλαιο 4 καταδεικνύεται ότι η λιτότητα συμπιέζει το μοναδικό στοιχείο της ενεργού ζήτησης που έχει δείξει κάποιο δυναμισμό τα τελευταία δύο χρόνια, συγκεκριμένα τις δημόσιες δαπάνες. Η λιτότητα είναι επίσης πιθανό να αποδυναμώσει την κατανάλωση, πλήττοντας έτσι περαιτέρω την ενεργό ζήτηση. Η πιθανότητα σοβαρής ύφεσης στην ευρωζώνη στο εγγύς μέλλον δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Ακόμη χειρότερα, καθώς η λιτότητα έχει επεκταθεί πέραν της περιφέρειας, θα μπορούσε να οδηγήσει σε καθοδική πίεση επί των μισθών στις χώρες του κέντρου. Κατά συνέπεια, το ανταγωνιστικό μειονέκτημα της περιφέρειας, που βρίσκεται στην καρδιά της κρίσης της ευρωζώνης, είναι μάλλον απίθανο να εξαλειφθεί στο ορατό μέλλον. Πρόκειται για συνταγή περαιτέρω οικονομικής αστάθειας και αποσάθρωσης, ειδικότερα για τις περιφερειακές χώρες. Εν τέλει, η λιτότητα είναι επίσης πιθανό να μεταβάλει μόνιμα την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας προς όφελος του πρώτου. Η ευρωζώνη θα καταστεί ακόμη πιο εχθρική προς τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας τα επόμενα χρόνια.

Αν η λιτότητα είναι μια τόσο αξιοθρήνητη επιλογή, ποιες εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν; Η κρίση είναι τόσο βαθιά ώστε οι εναλλακτικές λύσεις θα είναι ριζοσπαστικές τόσο οικονομικά, όσο και κοινωνικά. Το μέγεθος του χρέους των περιφερειακών χωρών αυξάνει την πιθανότητα αθέτησης πληρωμών. Υποστηρίζεται στο Κεφάλαιο 5 ότι η αθέτηση πληρωμών πρέπει να καθοριστεί από τον οφειλέτη κι όχι από τον πιστωτή, για να είναι αποτελεσματική. Αθέτηση πληρωμών που καθορίζεται από τον πιστωτή είναι απίθανο να οδηγήσει σε σοβαρή μείωση του χρέους και επίσης θα σήμαινε νέα κέρδη για τις τράπεζες. Αντίθετα, αθέτηση πληρωμών που καθορίζεται από τον οφειλέτη θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά το εξουθενωτικό βάρος του χρέους στην περιφέρεια. Όμως, η καθοριζόμενη από τον οφειλέτη αθέτηση πληρωμών απαιτεί πλήρη διαφάνεια όπως επίσης και συμμετοχή των εργατικών οργανώσεων και της κοινωνίας των πολιτών στην επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Η καθοριζόμενη από τον οφειλέτη αθέτηση πληρωμών, σε τελική ανάλυση, θέτει το θέμα της εξόδου από την ευρωζώνη προκειμένου να αναζωογονηθεί η οικονομική δραστηριότητα στην περιφέρεια.

Η αθέτηση πληρωμών, η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και η έξοδος από την ευρωζώνη συνιστούν προτιμότερη λύση για χώρες που αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητα προβλήματα δημόσιου χρέους. Αλλά οι κίνδυνοι είναι πολλοί, περιλαμβανομένης της βιωσιμότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και απαιτώντας επομένως αποφασιστική κυβερνητική δράση. Επιπλέον, μια τέτοια ριζοσπαστική πολιτική προοπτική θα είχε πολλαπλές κοινωνικές επιπτώσεις. Το Παράρτημα Α προσφέρει ιστορική οπτική εξετάζοντας την εμπειρία της Αργεντινής και της Ρωσίας και οι δύο εκ των οποίων πρόσφατα προχώρησαν σε αθέτηση πληρωμών και υποτίμησαν τα νομίσματά τους. Το Κεφάλαιο 5 καταλήγει εξετάζοντας την πολιτική οικονομία της αθέτησης πληρωμών στην ευρωζώνη και τις πιθανές επιπτώσεις της εξόδου για μια μεμονωμένη περιφερειακή χώρα. Το θέμα έχει προφανή επικαιρότητα για την Ελλάδα, που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της κρίσης, αλλά και για άλλες περιφερειακές χώρες, όπως επίσης και για το κέντρο. Η αθέτηση πληρωμών θέτει σύνθετα ζητήματα που αφορούν τη διεθνή θέση του οφειλέτη και την ισορροπία των κοινωνικών δυνάμεων στο εσωτερικό. Πέρα από διεθνείς κατόχους δημοσίου χρέους, υπάρχουν επίσης εγχώριοι κάτοχοι δημόσιου χρέους, εγχώριοι εκδότες ιδιωτικού χρέους που οφείλεται σε ξένους και εγχώριοι κάτοχοι περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό. Η αθέτηση πληρωμών παρουσιάζει διαφορετικές ευκαιρίες και απειλές για όλα αυτά τα στρώματα, απαιτώντας αποφασιστική δράση ώστε να προστατευθούν τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας. Επιπλέον, η έξοδος θα μπορούσε να προκαλέσει έντονο πλήγμα από τη μεταβολή του νομισματικού κανόνα, φέρνοντας ταυτόχρονα υποτίμηση. Έτσι πιθανόν να παρουσίαζε σημαντικούς κινδύνους για την οικονομία ως σύνολο και πάνω απ’ όλα για το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Η έξοδος όμως θα μπορούσε επίσης να βελτιώσει την ανταγωνιστική αδυναμία από την οποία δοκιμάζονται οι περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης.

Εν κατακλείδι, οι περιφερειακές χώρες αντιμετωπίζουν δύσκολες επιλογές, με τη δυσχερή θέση τους να αντανακλά την ιστορική αποτυχία της ευρωζώνης. Η κρίση ωστόσο αντιπροσωπεύει μια ευκαιρία για ριζοσπαστική αλλαγή που θα μπορούσε να μεταβάλει την ισορροπία των κοινωνικών δυνάμεων προς όφελος της εργασίας στην περιφέρεια όπως και στο κέντρο. Η συγκρότηση των κατάλληλων πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών μπορεί να απαλλάξει την Ευρώπη από την Σκύλλα του χρέους και την Χάρυβδη της λιτότητας.

Πηγή: http://aristerovima.gr/blog.php?id=252

Ρεσιτάλ υποκρισίας από τον πρωθυπουργό στα εγκαίνια της ΔΕΘ

Αντιλαϊκές εξαγγελίες και πομπώδεις κενολογίες

Νομοσχέδιο σκούπα για ξένες επενδύσεις μετατρέπει την Ελλάδα σε μπανανία

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Καταφέραμε να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια στις πιο δύσκολες συνθήκες των τελευταίων δεκαετιών», είπε σε μια αποστροφή του λόγου του ο Γ. Παπανδρέου μιλώντας στο νέο υπουργικό συμβούλιο που έκανε την παρθενική του συνεδρίαση την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη. Και μόνο αυτά τα λόγια είναι αρκετά για να δείξουν το μέγεθος της υποκρισίας της κυβέρνησης.

Θαυμάστε πώς κρατιέται η Ελλάδα όρθια: Η βιομηχανική παραγωγή τον Ιούλιο μειώθηκε κατά 8,6% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Το επτάμηνο δε Ιανουαρίου – Ιουλίου ο δείκτης μειώθηκε κατά 6,3% όταν το αντίστοιχο περυσινό διάστημα μειώθηκε πάλι κατά 10,3%. Τον ίδιο μήνα, τον Ιούλιο, οι εισαγωγές (που μας ενδιαφέρουν μόνο και μόνο γιατί δείχνουν την πτώση της καταναλωτικής ζήτησης) μειώθηκαν κατά 31% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Το 15% στην Αθήνα και το 10% στη Θεσσαλονίκη των εμπορικών καταστημάτων έχουν βάλει λουκέτο, ενώ το ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο μειώθηκε κατά 3,7%, με τις ακαθάριστες επενδύσεις πάγιου κεφαλαίου να σέρνουν το χορό της ύφεσης έχοντας μειωθεί κατά 18,6% σε σχέση με πέρυσι. Μια μείωση που προοιωνίζεται τις χειρότερες εξελίξεις για την απασχόληση.

Η Ελλάδα επομένως δεν είναι όρθια, με πιθανή εξαίρεση την Ελλάδα των τραπεζιτών που αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του ΠΑΣΟΚ. Μάρτυρας η  ανακοίνωση από την Εθνική Τράπεζα μιας αύξησης μετοχικού κεφαλαίου – μαμούθ ύψους 2,8 δισ., από την οποία ας ελπίσουμε να βρει τα λεφτά για να επιστρέψει στο δημόσιο και τα 350 εκ. ευρώ που ακόμη χρωστάει. Η άλλη Ελλάδα όμως εδώ και μήνες είναι στην εντατική, με τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τα λαϊκά στρώματα να πληρώνουν το πιο βαρύ τίμημα, ως αποτέλεσμα της πολιτικής κυβέρνησης – ΔΝΤ – ΕΕ. Μια πολιτική που ο Παπανδρέου την υπερασπίστηκε μέχρι τέλους. «Αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν να συμβληθούν μαζί μας, εμείς τους καλέσουμε να συμβληθούν μαζί μας, για να ξεπεράσουμε αυτή τη δύσκολη φάση όπου είχαμε μια σκληρή κερδοσκοπική επίθεση απέναντι στην Ελλάδα», ήταν τα λόγια του μιλώντας στους λεγόμενους παραγωγικούς φορείς της Θεσσαλονίκης την Πέμπτη. «Δεν θα είχαμε να πληρώσουμε ούτε μισθούς ούτε συντάξεις», συμπλήρωσε. Πίσω από αυτή την κινδυνολογία ο πρωθυπουργός επιχείρησε να αποκρύψει τον πολιτικό χαρακτήρα της απόφασής του να οδηγήσει τους έλληνες εργαζόμενους στο σφαγείο του ΔΝΤ. Γιατί η προσφυγή δεν αποτελούσε μονόδρομο, ούτε – το χειρότερο – αποτρέπει την χρεοκοπία. Η εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο 149% του ΑΕΠ, όπως προβλέπεται στο μνημόνιο, καθιστά βεβαιότητα την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, αφήνοντας ανοικτό μόνο το θέμα των όρων: αν θα γίνει με όρους που θα επιβάλουν οι γερμανοί τραπεζίτες ή με όρους λαϊκού κινήματος και εις βάρος των γερμανών τραπεζιτών, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής λύσης, που στην προμετωπίδα της θα έχει την σημαντική βελτίωση των όρων ζωής και εργασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή σήμερα.

Από την άλλη μεριά, οι «αντιεξουσιαστές» του Γ. Παπανδρέου κάθε μέρα που περνά στρέφουν τα πυρά τους σε ολοένα και καινούργιους τομείς. Μαζί με τον ΟΣΕ σειρά φαίνεται να παίρνει η παιδεία και δη η τριτοβάθμια, με αφορμή το νέο νόμο πλαίσιο που εξήγγειλε η υπουργός Παιδείας, Ά. Διαμαντοπούλου. «Θα ρίξουμε όλο και πιο πολύ το βάρος της προσπάθειάς μας στο ανθρώπινο δυναμικό και στην παιδεία. Είναι χρονιά μεγάλων αλλαγών στην παιδεία» τόνισε μιλώντας στο υπουργό συμβούλιο, ενώ μια μέρα πριν μιλώντας στους επαγγελματοβιοτέχνες επέκρινε τα ΤΕΙ και τα πανεπιστήμια «που δεν έχουν σχέση με τον επιχειρηματικό κόσμο της περιοχής». Σαφές το υπονοούμενο: εξάλειψη και των τελευταίων ιχνών αυτοτέλειας των ΑΕΙ και ΤΕΙ στο βωμό υποστήριξης της ιδιωτικής κερδοφορίας.

Τα εγκώμια στις επιχειρήσεις και τις επενδύσεις κατέλαβαν άλλωστε το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας του. Έσπευσε μάλιστα να διευκρινίσει σε ένα κρεσέντο κοροϊδίας ότι «εμείς ως σοσιαλιστές δεν πρέπει να φοβόμαστε την έννοια του επιχειρείν, της επιχειρηματικότητας»! Το κόμμα που σε τρεις μήνες κατάργησε δικαιώματα και κατακτήσεις ενός αιώνα, ο πιο καλός μαθητής του ΔΝΤ, νιώθει την ανάγκη να ξεκαθαρίσει ότι δεν είναι εχθρικό προς τις επιχειρήσεις…

Πέρα από τα εγκώμια υπήρξαν ωστόσο και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, όπως αυτές που αφορούν τις μεγάλες επενδύσεις. Νομοσχέδιο – σκούπα, που θεωρητικά θα έρθει να αντιμετωπίσει τη  γραφειοκρατία, την πολυνομία και τη διαφθορά, στην πράξη όμως θα σαρώνει κάθε είδος δημόσιου ελέγχου και προστατευτικού πλαισίου για να διευκολυνθούν οι ξένες επενδύσεις. Μεταμοντέρνα αποικία θα γίνει η Ελλάδα, την ίδια μάλιστα ώρα που επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονταν στην αιχμή του δόρατος του ελληνικού καπιταλισμού για δεκαετίες πνέουν τα λοίσθια ή ψάχνουν τον χάρτη για να βρουν πού θα μεταφέρουν την έδρα τους.

Οι αναστατώσεις που δημιουργεί η λιτότητα (η αντιμετώπιση «του τέρατος του ελλείμματος», με τα λόγια του Γιωργάκη) σε όλη την έκταση της κοινωνίας και στον επιχειρηματικό χάρτη οξύνουν την πάλη για την πολιτική ηγεμονία στο πλαίσιο του πολύμορφου ρεύματος που αντιμάχεται το μνημόνιο. Σε αυτό το πλαίσιο τα εργατικά, λαϊκά συμφέροντα μπορούν να διεκδικήσουν την ηγεμονία στην πάλη ενάντια στην επικείμενη πτώχευση, έχοντας όμως στην προμετωπίδα τους το στόχο της ουσιαστικής βελτίωσης της θέσης τους. Διαφορετικά η απαλλαγή από μνημόνιο και την τρόικα, θα σημάνει την επιστροφή στα προηγούμενα χρόνια λιτότητας και περικοπών, στα χρόνια του «μνημονίου με ανθρώπινο πρόσωπο».

Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης

Η κυβέρνηση υπηρετεί τους κερδοσκόπους φτωχοποιώντας την κοινωνία

Η κυβέρνηση υπηρετεί τους κερδοσκόπους φτωχοποιώντας την κοινωνία. 

Της Μαίρης Ευθυμιάτου.

Όταν πριν από δύο μήνες ο διάσημος ακαδημαϊκός και συγγραφέας -ειδήμων της πολιτικής οικονομίας- Ντέιβιντ Χάρβεϋ είχε ερωτηθεί για την παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση είχε δηλώσει αποστομωτικά πως «ήταν πολιτική απόφαση να σώσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα με κάθε κόστος και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό ήταν να αναλάβει το κράτος όλο και μεγαλύτερο χρέος», ενώ για την ελληνική εκδοχή της κρίσης ήταν σαφής: «Η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλογές: είτε μπορεί να σταματήσει να πληρώνει αυτά που υποχρεούται στους ίδιους τους πολίτες της, μειώνοντας τις συντάξεις και τους μισθούς, είτε μπορεί να σταματήσει να πληρώνει τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς».

Η ελληνική κυβέρνηση Παπανδρέου φαίνεται ότι έλαβε σοβαρά υπόψη τις δηλώσεις Χάρβεϋ, αλλά και ότι μελέτησε με αξιοσημείωτη προσοχή της παραινέσεις διαφόρων ακαδημαϊκών και εντύπων περί της ανάγκης της χώρας για στάση πληρωμών. Και από τη στιγμή εκείνη έσπευσε να την εφαρμόσει… αλλά από την ανάποδη. Αντί, δηλαδή, να προχωρήσει σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους που έχει ξεπεράσει τα 300 δισ. ευρώ προς τους πιστωτές της χώρας, ακολούθησε την προσφιλή τακτική της ενίσχυσης των απανταχού κεφαλαιούχων, κερδοσκόπων – «επενδυτών», τραπεζών και σία, προχωρώντας σε μια ευρύτατη στάση πληρωμών προς τον ελληνικό λαό.


Τόσο με τα νέα υπερνομοσχέδια αποδόμησης του ασφαλιστικού συστήματος, όσο και με τις περικοπές μισθών στο Δημόσιο και συντάξεων, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση Παπανδρέου δείχνει ξεκάθαρα ποια είναι η πολιτική της επιλογή: Αυτή της ενίσχυσης των κεφαλαιοκρατών, της εξυπηρέτησης μεγαλοσυμφερόντων και της παράλληλης αποδυνάμωσης του λαϊκού εισοδήματος με κάθε τρόπο. Ο τρόπος; Ο πιο προσφιλής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των τελευταίων χρόνων (το αντιμετωπίσαμε πρώτα από την προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., η κυβέρνηση του Γιωργάκη έρχεται να το ολοκληρώσει): επίθεση σε όλα τα δημόσια αγαθά.

Το «πράσινο» κράτος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ έχει κηρύξει ανοιχτό πόλεμο σε κάθε τι δημόσιο: στην υγεία και περίθαλψη, στην παιδεία, στις δημόσιες υπηρεσίες των μεταφορών, της ύδρευσης, της ηλεκτροδότησης κ.λπ. Τα Μέσα Μαζικής (παρα)πληροφόρησης αγωνίζονται εδώ και μήνες να πείσουν την κοινή γνώμη για την ανάγκη «εκσυγχρονισμού» των πολυδάπανων δημοσίων υπηρεσιών, των χρεωμένων ΔΕΚΟ, ρίχνοντας το βάρος στους οκνηρούς και αντιπαραγωγικούς, υψηλά αμειβόμενους δημοσίους υπαλλήλους, αποκρύβοντας μεθοδευμένα πως το ίδιο το κράτος έχει βυθίσει στα χρέη τις δημόσιες υπηρεσίες, αποστερώντας τους συστηματικά πόρους χρηματοδότησης που όφειλε να αποδίδει.

Από τον προηγούμενο Φεβρουάριο η ελληνική κυβέρνηση με αφορμή την κρίση και τη συμφωνία παράδοσης της χώρας στο ΔΝΤ έχει λάβει την πιο αντιλαϊκή πολιτική απόφαση των τελευταίων δεκαετιών: πληρώνει κανονικά τους πιστωτές – κερδοσκόπους και κλείνει τις στρόφιγγες προς τον ελληνικό λαό, από τον οποίο ληστεύει με τον πιο κυνικό τρόπο και τα τελευταία μέσα στοιχειώδους διαβίωσης. Εδώ και μήνες έχει ήδη προχωρήσει σε στάση πληρωμών προς τους ίδιους τους πολίτες της, είτε παγώνοντας τις επιστροφές ΦΠΑ, είτε κόβοντας κονδύλια από υπηρεσίες, οργανισμούς και φορείς, είτε αναστέλλοντας άμεσες πληρωμές προς τους φορολογούμενους.

Υγεία – περίθαλψη

Ο κρατικός Προϋπολογισμός του 2010 προέβλεπε για τη δημόσια Υγεία κονδύλια που άγγιζαν τα 6 δισ. ευρώ. Ωστόσο, τον… πρόλαβε η τρόικα και η συμφωνία με το ΔΝΤ, οπότε η δημόσια υγεία εξοβελίζεται στο πυρ το εξώτερο. Οι απλήρωτες εφημερίες των γιατρών από τον Φεβρουάριο, οι απλήρωτες προμήθειες των νοσοκομείων από ακόμη νωρίτερα που προκαλούν ελλείψεις ακόμη και σε καθημερινά είδη, όπως γάζες και τσιρότα, είναι το καθημερινό σκηνικό στα δημόσια νοσοκομεία με το χρέος του κράτους να ξεπερνά τα 5,2 δισ. ευρώ.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και ο «Καλλικράτης» φέρνοντας τη νέα εποχή στη δημόσια υγεία, καθώς προβλέπει τη χρηματοδότηση των νοσοκομείων από ιδίους πόρους. Πώς θα γίνει αυτό; Μα με τη θεσμοθέτηση πλέον της ολοήμερης (ιδιωτικής) λειτουργίας των νοσοκομείων, που θα στηρίζεται στις προγραμματικές συμβάσεις με τα ασφαλιστικά ταμεία και τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες καθώς και στις άμεσες πληρωμές των ασθενών. Τώρα το αν η λύση Καλλικράτη στοιχίζει στα δημόσια Ταμεία περί τα 120 εκατ. ετησίως, δεν φαίνεται να απασχολεί και πολύ την κυβέρνηση. Γιατί πολύ απλά επιχειρεί να… καταργήσει και τα δημόσια Ταμεία!

Ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας

Σε καιρό κρίσης, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα φυτοζωούν, με τα περισσότερα από αυτά να βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία, καθώς το κράτος τους έχει κηρύξει στάση πληρωμών εδώ και μήνες με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες που φιλοξενούν – εξυπηρετούν. Το αρμόδιο υπουργείο προχώρησε μέσα στο καλοκαίρι σε περικοπές έως και 40% των κρατικών κονδυλίων προς τα ιδρύματα κοινωνικής πρόνοιας, με την πρωτοφανή αιτιολογία ότι δεν διαθέτουν την κατάλληλη πιστοποίηση λειτουργίας! Έχοντας έτσι μείνει χωρίς προσωπικό και χωρίς πόρους, δεκάδες ορφανοτροφεία, κέντρα ειδικής αγωγής, κέντρα αποκατάστασης ΑΜΕΑ, γηροκομεία κ.λπ. κινδυνεύουν με λουκέτο.

Δημόσιες συγκοινωνίες

Θα έχετε παρατηρήσει βέβαια το μένος της κυβέρνησης, και ειδικά του υπουργού Υποδομών κ. Ρέππα (του «διαλλακτικού») κατά των (εποπτευόμενων από το υπουργείο του) δημόσιων επιχειρήσεων συγκοινωνιών. Η δικαιολογία που έκανε «έξαλλη» την τρόικα, κατ’ εντολή της οποίας επιχειρείται πλέον η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων συγκοινωνιών (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις τιμές των εισιτηρίων), ήταν πως οι ΔΕΚΟ των συγκοινωνιών είναι ελλειμματικές.

Η «μαύρη τρύπα» στα έσοδα των ΟΣΕ, ΕΘΕΛ, ΟΑΣΑ, ΗΣΑΠ κ.λπ. ωστόσο έχει προκληθεί κατά πολύ από την στάση πληρωμών του δημοσίου προς τις υπηρεσίες. Η κρατική χρηματοδότηση προς τις διοικήσεις των οργανισμών ήταν κατά 15% μειωμένη στις αρχές του έτους, ενώ στόχος της κυβέρνησης φέρεται να είναι η κρατική επιδότηση, που υποτίθεται ότι πρέπει να ανέρχεται στο 70%, να μειωθεί στο 50%. Οι εργαζόμενοι στις δημόσιες συγκοινωνίες καταγγέλλουν δε, ότι το μισθολογικό κόστος των οργανισμών δεν ξεπερνά το ένα τέταρτο του χρέους τους, τονίζοντας ότι πολλάκις το κράτος έχει αφήσει απλήρωτες βασικές υποχρεώσεις του, όπως είναι η πληρωμή καυσίμων για τον ανεφοδιασμό των αστικών λεωφορείων.

Ούτε οι ΔΟΥ πληρώνουν

Περιμένετε ακόμη, οι χιλιάδες δύσμοιροι μισθωτοί και χαμηλοσυνταξιούχοι να πάρετε την πολυπόθητη επιστροφή φόρου από την εφορία για τις φορολογικές δηλώσεις των εισοδημάτων του 2009; Μάλλον θα περιμένετε για πολύ ακόμη καθώς έχει δοθεί στις ΔΟΥ εντολή άνωθεν για φορολογική παύση. Σύμφωνα με όσα σχεδιάζει το υπ. Οικονομικών –χωρίς να έχει ωστόσο, δηλωθεί επισήμως- τα ποσά της φετινής επιστροφής φόρου για όλους τους δικαιούχους θα παραμείνουν στο δημόσιο ταμείο μέχρι και το επόμενο έτος, οπότε και θα συμψηφιστούν με τη φορολογία εισοδήματος του 2010. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφευχθεί να εμφανιστούν κάποια έξοδα στα στοιχεία που θα ελέγξουν οι εκπρόσωποι της τρόικας και έτσι θα… συμβάλλει ο μέσος εργαζόμενος στα λογιστικά μαγειρέματα του κ. Παπακωνσταντίνου.

Συντάξεις & ΕΚΑΣ

Το άκρον άωτο της κοινωνικής αναισθησίας του κ. Λοβέρδου και της παρέας του… Πρόκειται για άμεση παύση πληρωμών του ΕΚΑΣ σε χιλιάδες δικαιούχους, καθώς αναπροσαρμόζονται τα κλιμάκια από 4 σε 6 ή 7, αφήνοντας εκτός ΕΚΑΣ ομάδες πρώην δικαιούχων που αναγκάζονται να ζουν με πενιχρές συντάξεις των 300 ευρώ μηνιαίως. Παράλληλα -και με την εξαγγελία της θέσπισης κατώτατης εθνικής σύνταξης, λίγο παραπάνω από 300 ευρώ για όλους τους συνταξιούχους της χώρας- αναπροσαρμόζονται τα κλιμάκια όλων των συντάξεων, αφήνοντας άλλες ομάδες συνταξιούχων με μόνο μηνιαίο εισόδημα τα 150 ευρώ του ΕΚΑΣ.

Τι κάνει ουσιαστικά η κυβέρνηση; Παίζει πόκερ στις πλάτες των συνταξιούχων, επιλέγοντας αυθαίρετα να κόψει το ΕΚΑΣ σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες για μερικούς μήνες (έως την αναπροσαρμογή των κλιμακίων), αποστερώντας τους ζωτικούς πόρους, ενώ αντίστοιχα παιχνίδια παίζει και με τα κλιμάκια των συντάξεων. Ας τονιστεί ότι εφέτος το ποσό του ΕΚΑΣ, το οποίο καταβλήθηκε ήδη στους δικαιούχους από τις 22 Ιουλίου με την αύξηση και τα αναδρομικά από 1/1/2009, κυμάνθηκε στα αστρονομικά ποσά μεταξύ 57,50 και 230 ευρώ και μάλιστα παρέχεται κλιμακωτά.

ΟΕΚ

Άλλο ένα χτύπημα κάτω από τη ζώνη για τους χαμηλόμισθους που χρόνια τώρα πλήρωναν κανονικά ευελπιστώντας σε ένα στεγαστικό δάνειο με ευνοϊκούς όρους από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας. Ο τελευταίος ανακοίνωσε πρόσφατα στάση πληρωμών και πάγωμα του προγράμματος δανειοδότησης για το 2010, καθώς έχει μείνει με άδεια ταμεία.

Συγκεκριμένα, το χρέος του ΙΚΑ προς τον Οργανισμό (από εισφορές εργαζομένων που υπεξαιρεί) έφτασε εφέτος σε όρια άνω των 1,7 δισ. ευρώ, ενώ τα αποθεματικά του συρρικνώθηκαν σε μόλις 150 εκατ. ευρώ από 5 φορές περισσότερα που ήταν. Η απόφαση του ΟΕΚ που προσυπογράφηκε από τον Α. Λοβέρδο αφήνει στον αέρα πάνω από 10.000 δικαιούχους με ήδη εγκεκριμένα δάνεια.  

Το κράτος επιμηκύνει το χρέος του

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά που επιβαρύνουν ουσιαστικά την ίδια τη λειτουργία του κράτους και φτωχοποιούν συστηματικά όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, η ίδια η κυβέρνηση έχει επιλέξει από τον προηγούμενο Φεβρουάριο την τακτική της επιμήκυνσης του ίδιου του δημόσιου χρέους της χώρας, παγώνοντας την επιστροφή του ΦΠΑ και να στραγγίζοντας την αγορά –κυρίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις- από ρευστότητα. Μάλιστα, στις περιπτώσεις που δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά και πρέπει να πληρωθούν άμεσα οι υποχρεώσεις του προς υπηρεσίες ή οργανισμούς, επιλέγει τη λύση της πληρωμής των χρεών με ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, μεταθέτοντας ουσιαστικά το χρέος του δημοσίου για… αργότερα.

Η αρχή έγινε με την «τακτοποίηση» των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς τους απολυμένους της πρώην Ολυμπιακής, οι οποίοι ωστόσο ακόμα περιμένουν ολόκληρη την αποζημίωση που δικαιούνται, συνεχίστηκε με τους προμηθευτές ιατροφαρμακευτικού υλικού των νοσοκομείων και με τους δικαστικούς, οι οποίοι θα πάρουν μέρος των αναδρομικών τους σε τίτλους του ελληνικού δημοσίου.
Οι τίτλοι αυτοί έχουν μηδενικό επιτόκιο, οπότε η επιπλέον επιβάρυνση για το κράτος είναι ανύπαρκτη, ενώ στην ουσία το μόνο που καταφέρνει η κυβέρνηση με την τακτική αυτή –κυνηγώντας την ουρά της- είναι η επιμήκυνση του χρέους και η μετάθεση της πληρωμής του σε μελλοντικό (αδιευκρίνιστο βέβαια πότε) χρόνο.

Δήμοι – φορομπήχτες

Στην εποχή λίγο πριν από τον «Καλλικράτη», οι καταχρεωμένοι δήμοι είναι γεγονός. Και αυτό γιατί το κράτος έχει απλήρωτες οφειλές προς το σύνολο των δήμων της χώρας που χρονίζουν. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΚΕΔΚΕ, οι αναγνωρισμένες οφειλές του κράτους προς τους ΟΤΑ της χώρας φτάνουν στα 1,7 δισ. ευρώ. Για εφέτος οι περικοπές στις χρηματοδοτήσεις υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσουν το 1,2 δισ. ευρώ, ενώ μετά την εφαρμογή του προγράμματος «Καλλικράτη», οι δήμοι όχι μόνο θα αφεθούν στη μοίρα τους, αλλά θα κληθούν βάσει Μνημονίου να περικόψουν σχεδόν άλλα 5 δισ. Αυτό είναι προφανές ότι οι δήμοι από την 1/1/2011 μετατρέπονται σε αδίστακτους φορομπηχτικούς μηχανισμούς για να «εξυπηρετήσουν» τους δημότες τους.

Οι πρόσφατες περιπτώσεις των δήμων Πειραιά και Θεσσαλονίκης που εντός του θέρους προανήγγειλαν παύση πληρωμών, ανέδειξαν το πρόβλημα, αποδεικνύοντας την κυβερνητική ευαισθησία για τις τοπικές κοινωνίες, που ξαφνικά θα μείνουν από Σεπτέμβρη με απλήρωτους εργαζόμενους στους βρεφονηπιακούς σταθμούς (οι οποίοι χωρίς χρηματοδότηση υπολειτουργούν), χωρίς τις δημοτικές υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και με τις υπηρεσίες καθαριότητας στο «κόκκινο».

Η κυβέρνηση από την πλευρά της μιλά για καταχρεωμένους δήμους προς τρίτους, αλλά τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι τα συγκεκριμένα χρέη των δήμων αντιστοιχούν μόλις στο 0,7% του ΑΕΠ. Και μπορεί τα χρέη του δήμου Πειραιά να ανακοινώθηκε ότι θα καλυφθούν (μην την βγει και από… αριστερά, ο «πράσινος» δήμαρχος στην κυβέρνηση!), αλλά με τους υπόλοιπους τι γίνεται;

Πηγή: e-dromos