Το τρίτο στάδιο του κοινωνικού αυτοματισμού

Το τρίτο στάδιο του κοινωνικού αυτοματισμού

του Διονύση Ελευθεράτου

Σκηνή πρώτη νωπή: Σε ένα τρόλεϊ έχει ζωηρέψει η συζήτηση επιβατών για την ΕΡΤ. Κάποιος φωνάζει διακηρύσσοντας την τελική, αδιαπραγμάτευτη ετυμηγορία του: «Εμένα ο γιός μου ζει με 500 ευρώ τον μήνα. Να ζήσουν κι αυτοί με τόσα .. ». (Αν οι σύγχρονες ιλαροτραγωδίες διέθεταν κάποιου είδους χορό, μάλλον στο χορικό η φράση του αναψοκοκκινισμένου πατέρα θα σχολιαζόταν κάπως έτσι: «Ξέρουμε νέους πτυχιούχους που ζουν με 350 ευρώ. Με βάση την δική του λογική να παίρνει τόσα κι ο γιός του»).

Σκηνή δεύτερη –με γυναικεία φωνή αυτή: «Ας τους απολύσουν στην ΕΡΤ. Καλά να πάθουν, γιατί, όταν εγώ δούλευα σαν σκυλί, όλοι αυτοί έλεγαν πως έκανα λευκή απεργία. Εμείς δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Αυτοί γιατί να έχουν σίγουροι δουλειά;». (Λόγια υπαλλήλου μιας αθηναϊκής ΔΥΟ, που βαίνει προς συγχώνευση, συρρίκνωση και μετακόμιση σε απόσταση 23 χιλιομέτρων από την πόλη- ναι, αυτό που λέγεται «μεταρρυθμιστικός ορθολογισμός».

Η ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού

Ψέματα και συκοφαντίες για τα ωράρια και τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών

Το ωράριο εργασίας φτάνει μέχρι τις 30 ώρες, τουλάχιστον, υποχρεωτικά, αλλά στην πράξη μπορεί να υπερβαίνει και τις 40 και περιλαμβάνει ένα πλήθος γραφειοκρατικών εργασιών και καθηκόντων, προκειμένου να λειτουργήσει το σχολείο.

 
του Χρήστου Κάτσικα

Είκοσι πέντε χρόνια μετά την απεργία στις εξετάσεις (7/5–23/6/1988), το υπουργείο Παιδείας με τα νέα εξοντωτικά μέτρα για τη σχολική εκπαίδευση και τα ζωντανά της στοιχεία οδηγεί τους εκπαιδευτικούς σε σύγκρουση. Την ίδια ώρα, τα φιλικά στην κυβέρνηση μέσα μαζικής ενημέρωσης εξαπολύουν τόνους ψεμάτων και συκοφαντιών για τους καθηγητές στην εναγώνια προσπάθειά τους να στρέψουν την κοινή γνώμη εναντίον τους, ποντάροντας στην ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού.

Δεν πρόλαβαν οι εκπαιδευτικοί να εκδηλώσουν τις διαθέσεις τους να αγωνιστούν ενάντια στην πολιτική που αφανίζει το δημόσιο σχολείο, τη δουλειά τους και τις ζωές τους και αμέσως έπιασαν δουλειά οι εργολάβοι της παραπλάνησης και συκοφάντησης όσων τολμούν να αντιστέκονται.

Ασκήσεις κοινής λογικής

του Σπύρου Λέκκα
 
Έχω μία έντονη αίσθηση τον τελευταίο καιρό ότι κάτι δεν πάει καλά.

Κι όμως…όντως κάτι δεν πάει καθόλου καλά!

Για τον μέσο άνθρωπο, τον οποίο παίρνω την πρωτοβουλία να εκπροσωπήσω σ’ αυτό το κείμενο, έχει αρχίσει να γίνεται έντονη μία αίσθηση παραφροσύνης, μία αίσθηση ότι κάποιος δεν μπορεί να βασιστεί ούτε στους πυλώνες της απλής, κοινής, καθημερινής λογικής, γιατί κι αυτοί κλονίζονται από τα σκηνικά που ζούμε στην Ελληνική πραγματικότητα.

Θα προσπαθήσω, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το αποτέλεσμα, να περάσω αυτήν την αίσθηση με αυτές τις γραμμές χρησιμοποιώντας κάποια παραδείγματα, που πιθανώς να βοηθήσουν.