Το τρίτο στάδιο του κοινωνικού αυτοματισμού

Το τρίτο στάδιο του κοινωνικού αυτοματισμού

του Διονύση Ελευθεράτου

Σκηνή πρώτη νωπή: Σε ένα τρόλεϊ έχει ζωηρέψει η συζήτηση επιβατών για την ΕΡΤ. Κάποιος φωνάζει διακηρύσσοντας την τελική, αδιαπραγμάτευτη ετυμηγορία του: «Εμένα ο γιός μου ζει με 500 ευρώ τον μήνα. Να ζήσουν κι αυτοί με τόσα .. ». (Αν οι σύγχρονες ιλαροτραγωδίες διέθεταν κάποιου είδους χορό, μάλλον στο χορικό η φράση του αναψοκοκκινισμένου πατέρα θα σχολιαζόταν κάπως έτσι: «Ξέρουμε νέους πτυχιούχους που ζουν με 350 ευρώ. Με βάση την δική του λογική να παίρνει τόσα κι ο γιός του»).

Σκηνή δεύτερη –με γυναικεία φωνή αυτή: «Ας τους απολύσουν στην ΕΡΤ. Καλά να πάθουν, γιατί, όταν εγώ δούλευα σαν σκυλί, όλοι αυτοί έλεγαν πως έκανα λευκή απεργία. Εμείς δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Αυτοί γιατί να έχουν σίγουροι δουλειά;». (Λόγια υπαλλήλου μιας αθηναϊκής ΔΥΟ, που βαίνει προς συγχώνευση, συρρίκνωση και μετακόμιση σε απόσταση 23 χιλιομέτρων από την πόλη- ναι, αυτό που λέγεται «μεταρρυθμιστικός ορθολογισμός».

Μ-ΕΡΤ-ικό από βλακεία...

Μ-ΕΡΤ-ικό από βλακεία και χαρά... 
 
του Διονύση Ελευθεράτου

Ας αναλογιστούμε: Ποιες «παρακατα­θήκες» θα έμεναν αναπάντητες, εάν το «αποφασίζομεν, διατάσσομεν, κλείνομεν την ΕΡΤ και απολύομεν 2.600 αν­θρώπους» αποδεικνυόταν ένας ακόμη άνετος καθεστωτικός καλπασμός, στα λιβάδια του κοινωνικού φόβου;

Δεν έχουμε παρά να μεταφέρουμε το βα­σικό «σκεπτικό» της θανατικής καταδίκης της ΕΡΤ στο σύνολο των «υποδίκων» της Ελλά­δας των Μνημονίων: Για περισ­σότερα -και με λιγότερη χρονο­τριβή- λουκέτα σε νοσοκομεία, σχολεία ή σε δημοτικές υπηρε­σίες, δεν θα χρειαζόταν η παρα­μικρή ειδική «θεσμική» επίφα­ση. Ούτε καν προχειροφτιαγμένες «μελέτες» που θα «τεκμηρί­ωναν» διάφορες «επικαλύψεις» ή «καλύψεις αναγκών από άλ­λες, κοντινές μονάδες». Θα αρ­κούσε η «αδιαφάνεια». Θα μπο­ρούσε η κυβέρνηση π.χ. να καταργήσει νοσοκομεία, με την απλή αιτίαση -βάσιμη ή μη- για «παρατράγουδα» στις προμήθει­ες υλικού.

Τραβηγμένο; Καθόλου. Κυ­βερνητικό «κεκτημένο» θα ήταν - και μάλιστα ακλόνητο- , εάν έλειπε η μάχη για την ΕΡΤ. Επειδή δε ο «κοι­νωνικός αυτοματισμός» είναι άχρηστος εάν δεν αλλάζει η φορά του, φανταζόμαστε με πόση ευ­κολία θα αντέστρεφε την «επιχειρηματολογία» της η εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, Άννα Ασημακοπούλου... Τι είπε προσφάτως η ερίτιμος κυρία, ανερυθρίαστα; 'Οτι αν κλείνει ένα σχολείο στο Μπουρνάζι, ευθύνονται τα προνόμια των εργαζομένων της ΕΡΤ!

Από τους «εθνοσωτήρες» στους νυν «διασώστες»

του Διονύση Ελευθεράτου

Τς, τς, τς... Οποία λαϊκίστικη κακοήθεια... «Από την εποχή της χούντας είχαμε να δούμε τόση δημοκρατία», διατείνεται το σύνθημα. 
Για να καταστεί εμφανής η συντριπτική υπεροχή της κοινοβουλευτικής "δημοκρατίας", επισημαίνουμε δέκα σημεία.

ΠΡΩΤΟ: Επί χούντας απολύονταν δημόσιοι υπάλληλοι, εάν τα «λαγωνικά» του καθεστώτος τους θεωρούσαν «αντεθνικά στοιχεία» που κακώς είχαν «τρυπώσει» σε κρατικές θέσεις. Τώρα όμως δεν αρκεί το φρόνημα. Πρέπει το μίασμα να υποπέσει και σε  «αντικοινωνική» πράξη, προτού βρεθεί σε «αναγκαστική αργία» (δημοκρατία «άλφα -άλφα») και προγραφεί ως «επίορκος». Γιατί «επίορκος»; Ε, φαίνεται ότι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, κάπου, κάποτε είχαν ορκιστεί ότι δεν θα διαδήλωναν εναντίον του Μνημονίου ή του Φούχτελ. Ούτε θα συμμετείχαν σε  δημοτικές κινητοποιήσεις για την προστασία παραλίων από καταπατητές - σαν κοινοί «εχθροί της  επιχειρηματικότητας». Ούτε, ούτε, ούτε...

Αν παραμείνει «ταμπού» το ευρώ θα γίνει χαρακίρι!

του Διονύση Ελευθεράτου

Να λοιπόν που στην ευρωζώνη γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι - και πενόμενοι! Εκεί που «φοβόμασταν» πως οι καταθέσεις μας θα απειληθούν από το νεοκομμουνιστικό δρεπάνι του Στρατούλη, τα της Κύπρου πιστοποίησαν ότι ο κίνδυνος ελλοχεύει στην ίδια την ευρωπαϊκή, τραπεζοκεντρική ...στράτα - στρατούλα της «οικονομικής ορθοδοξίας».

Επειδή πλάι στο σαπισμένο φρούτο του «ευρωπαϊσμού» ανθεί και η κολοκυθιά, μερικά ημέτερα «παπαγαλάκια» επιδόθηκαν προ ημερών στην αναζήτηση του μνημονιακού «μικρότερου κακού» - παλιά μου τέχνη, δηλαδή...

«Γιατί να μην κουρευτούν οι καταθέσεις; Είναι καλύτερο να την πληρώσουν τα ασφαλιστικά τους ταμεία;». 

Περίεργο (τρόπος του λέγειν) το δίλημμα, αλλά και η όψιμη ευαισθησία των «παπαγάλων»: Μέχρι τώρα από αυτά τα ...ράμφη δεν βγήκε «κιχ» για την αρπαγή του 75% των αποθεματικών των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων (PSI), αλλά ούτε και για την ταυτόχρονη ιδιότυπη, συντελούμενη μέσω εξωφρενικών «χαρατσιών» και φόρων, αποψίλωση των καταθέσεων μας. Βλέπετε, τα κακά -«ισοδύναμα» ή ετεροβαρή-τελικά είθισται να καταφθάνουν μαζί! Στα λόγια τα χωρίζει το διαζευκτικό «ή», στην πράξη τα ενώνει το «και».

Ποιος θεωρεί ακόμη «κατάκτηση» το ευρώ;

του Διονύση Ελευθεράτου

Στην κηδεία της ελληνικής κοινωνίας λιβανίζουν ακόμη το… κοινό νόμισμα, την ώρα που αυτό απομυθοποιείται ταχύτατα στις συνειδήσεις των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Σχεδόν όλων!

Κάποτε ο όρος «πυγμαίος μπασκετμπολίστας» εκλαμβανόταν ως επιτομή του «σύντομου ανέκδοτου». Αυτό, μέχρι το καλοκαίρι του 1986, όταν η εθνική ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, διαθέτοντας έναν παίκτη ύψους 1.59- τον Τάιρον Μπογκς. Δεν βαριέστε, όμως… Συνεχώς παράγονται ανέκδοτα των δυο- τριών λέξεων. Ενίοτε και πικρά, όπως το «σοβαρό», εγχώριο κλισέ: «Η κατάκτηση του ευρώ», «το κεκτημένο του ευρώ»… Λες και ζουν σε άλλον πλανήτη ή σε άλλες εποχές οι αρχιερείς της πολιτικής απάτης!

Διεκπεραιώνουν τη νεκρώσιμη τελετή της ελληνικής κοινωνίας, λιβανίζοντας –ακόμη- το ευρώ… Τίποτε δεν τους πτοεί. Ούτε καν η ιδιότητα του «κεκτημένου», ως ασπίδας που συνθλίβει τους «προστατευόμενους». Αλήθεια, πώς γίνεται τα «PIGS» και η Ιρλανδία να αδυνατούν να ξεμπερδέψουν με τους διεθνείς τοκογλύφους, κάτι που κατόρθωσαν – σε τόσα σημεία του πλανήτη- χώρες διαφορετικών παραγωγικών «κυβικών» και οικονομικών χαρακτηριστικών; Αργεντινή, Ισημερινός, Ισλανδία, Τουρκία… Βρήκαν το σθένος, βρήκαν και τον τρόπο να πουν «όχι». 

Αποτέλεσμα; Απέφυγαν το στραγγαλισμό.

Το αιώνιο ψέμα της «ολυμπιακής ειρήνης»

του  Διονύση Ελευθεράτου

Aντιαεροπορικά όπλα στις ταράτσες του Λονδίνου. Στον Τάμεση το γιγάντιο πολεμικό σκάφος «HMS Ocean». Ελικόπτερα και ελεύθεροι σκοπευτές σε πλήρη ετοιμότητα. Ντυμένη στο χακί, σαν τεράστιο σκηνικό πολεμικής κινηματογραφικής παραγωγής, η αγγλική πρωτεύουσα «καλωσορίζει» αθλητές και επισκέπτες στη γιορτή της ...ειρήνης και της συναδέλφωσης! Τους Ολυμπιακούς Αγώνες φυσικά...

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει τελειότερη καταρράκωση των φληναφημάτων περί «ολυμπιακής ειρήνης» και «ολυμπιακής εκεχειρίας», από την ίδια την εικόνα του «ολυμπιακού» Λονδίνου. Ο αντίλογος, αναμενόμενος: «Μα εδώ πρόκειται για την ανάγκη θωράκισης απέναντι σε ασύμμετρη απειλή, στον κίνδυνο τρομοκρατικών χτυπημάτων». Ωραία, λοιπόν. Ας μην υποκύψουμε στον πειρασμό να ασχοληθούμε με τα επικρατούντα ήθη, στον πλανήτη, από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και εντεύθεν. Ας αρκεστούμε σε ένα απλό ερώτημα: Καλά, πώς ακριβώς επενεργεί διαχρονικά αυτή η καταπραϋντική, ειρηνευτική ιδιότητα των Ολυμπιακών Αγώνων στις ...συμμετρικές συρράξεις, στις οποίες λαμβάνουν μέρος «κανονικά», «συντεταγμένα» κράτη;

Τα (μισά) «γουρούνια» νικούν ακόμη! Τους Γερμανούς...

«Είμαστε PIGS και γλεντάμε!». Το φώναζαν Ιταλοί που πανηγύριζαν, σε δρόμους και πλατείες, για τη νίκη της ομάδας τους επί της αντίστοιχης γερμανικής, στα ημιτελικά του Euro. Δεν χάρηκαν φυσικά μόνο οι Ιταλοί. Ποτέ άλλοτε δεν προκάλεσε τέτοια καθολική ευφορία στον ευρωπαϊκό Νότο μια από τις... τακτικές, καθιερωμένες ποδοσφαιρικές νίκες των Ιταλών ή των Ισπανών επί των Γερμανών, οι οποίοι από το 2006 ανά δύο έτη, σε Euro ή Μουντιάλ, «βρίσκουν το δάσκαλό τους» στο δεύτερο και το τέταρτο γράμμα του χλευαστικού λεκτικού σχήματος «PIGS» που εμπνεύστηκαν ορισμένοι ψηλομύτες του Βορρά. Τα «γουρούνια» νικούν ακόμη, λοιπόν! Τα μισά έστω – αλλά το χαίρονται όλα...

του Διονύση Ελευθεράτου

Οι λόγοι γνωστοί και χιλιοειπωμένοι. Ναι, βεβαίως, έχει και τις δευτερεύουσες πλευρές της αυτή η ιστορία. Ναι, στην Ελλάδα η εκδήλωση χαράς για τον αποκλεισμό των Γερμανών από τους Ιταλούς ήταν και το εύκολο, ανέξοδο άλλοθι των «μνημονιακών» ΜΜΕ. 

Ναι, αποτελούσε και το ψυχολογικό καταφύγιο όσων στις 17 Ιουνίου πήγαν στα εκλογικά τμήματα έντρομοι και ψήφισαν με χέρι τρεμάμενο –και σώβρακα δύσοσμα– ό,τι υποδείκνυαν η Μέρκελ και οι γερμανικοί Φαϊνάνσιαλ Τάιμς.

Η οργή, η ψήφος κι η εθνική γιορτή των Ισλανδών

Η κατ’ εξοχήν εκνευριστική καθεστωτική «οδηγία» προς ...τους ναυτιλλόμενους του μνημονιακού «ωκεανού» είναι να «ψηφίσουν με βάση τη λογική, όχι την οργή». Γεμάτοι ...κατανόηση, μάλιστα, οι καθεστωτικοί αρλουμπολόγοι προτάσσουν ένα «δικαιολογημένη, κατά τ’ άλλα» πριν από τη λέξη «οργή» και ...ξεμπερδεύουν. Ας μην προσποιούνται ότι ανησυχούν μήπως η οργή «φτιάξει» θολωμένη σκέψη. Όλοι ξέρουμε ότι εδώ και καιρό μοχθούν νυχθημερόν για να πλάσουν μια απολύτως συγχυσμένη συλλογική σκέψη: Θολωμένη από τον φόβο. Μπερδεμένη από τον γκεμπελισμό, από την ιδεολογική, «μιντιακή» (κι όχι μόνο) τρομοκρατία.

του Διονύση Ελευθεράτου

Τη σερβίρουν με ρυθμούς τόσο κατακλυσμιαίους, ώστε ελπίζουν πως τα αποτελέσματα είναι «ισοδύναμα» ενός αλτσχάιμερ ή ενός ολέθριου delete στις αποθηκευμένες γνώσεις κάποιου ανθρώπου, μέσου επιπέδου ενημέρωσης. 

«Συγγνώμη, αγαπητέ μου νευρολόγε, αλλά ένας παθολόγος συνάδελφός σας με παρέπεμψε σε νοσοκομείο και εκεί διαπίστωσα ότι έλειπαν πολλά φάρμακα. Έχω μπερδευτεί, γιατί νόμιζα ότι τέτοιες ελλείψεις θα έχουμε εάν φύγουμε από το ευρώ.

Ο «απών παρών» Κον Μπεντίτ δυο Μαΐων. Του ’68 και του 2012...

του Διονύση Ελευθεράτου

Τέτοιες ημέρες, τον Μάιο του 1968, ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ήταν «εξορισμένος» από τη Γαλλία. Αν και απών όμως, παρέμενε κεντρικό πρόσωπο της φοιτητικής εξέγερσης. Στις 22 του μήνα είχε μεταβεί στο εξωτερικό και η γαλλική κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία: Του αφαίρεσε την άδεια παραμονής στη χώρα, αξιοποιώντας τη ξένη, γερμανική, υπηκοότητά του. Η απαγόρευση εισόδου στη Γαλλία του «κόκκινου Ντάνι» πυροδότησε τον επόμενο γύρο της νεανικής έκρηξης, στο Παρίσι. 

Προ ολίγων ημερών, ο Κον Μπεντίτ επιβεβαίωσε πως παρ’ όλες τις μεταλλάξεις του, διατηρεί την ικανότητα να βρίσκεται σε μία χώρα και να κλέβει την παράσταση ...σε άλλη. Από το Στρασβούργο χαρακτήρισε «τρελό και ηλίθιο» το πρόγραμμα της ελληνικής Αριστεράς –τον ΣΥΡΙΖΑ εννοούσε– και διατύπωσε τη ...γραμμή: «Να προσαρμοστεί το Μνημόνιο χωρίς να επηρεαστούν οι απαραίτητες (sic) μεταρρυθμίσεις». Για φαντάσου...