Καταρρέει η προπαγάνδα των «επενδύσεων»

Καταρρέει η προπαγάνδα των «επενδύσεων» 

του Π. Περπατάρη

Άσχημο παιχνίδι έπαιξε η «τύχη» στην κυβέρνηση: την ίδια μέρα που το Μέγαρο Μαξίμου πανηγύριζε για την επιλογή του αγωγού ΤΑΡ για τη μεταφορά του αζέρικου φυσικού αέριου στην Ευρώπη και ο πρωθυπουργός, από τη φιέστα στις εγκαταστάσεις της κινεζικής Cosco στον Πειραιά, επαναλάμβανε το γνωστό παραμύθι ότι «οι επενδύσεις είναι η απάντηση στην κρίση», την ίδια μέρα δινόταν στη δημοσιότητα η ετήσια έκθεση του ΟΗΕ για τις επενδύσεις που αποτελεί ισχυρό κόλαφο για την κυβερνητική προπαγάνδα και θριαμβολογία.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την έκθεση WIR (World Investment Report) της Υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και τις Επενδύσεις (UNCTAD), με θέμα τη ροή ξένων επενδύσεων ανά τον κόσμο, που παρουσιάστηκε την Τετάρτη στην Αθήνα οι Ξένες Άμεσες Επενδύσεις (ΞΑΕ) που εισέρευσαν στην Ελλάδα το 2012 ήταν μόλις 1,5% του ΑΕΠ, δηλαδή 2,945 δις δολάρια, κατατάσσοντας την Ελλάδα στην 119η θέση μεταξύ 141 χωρών όσον αφορά την προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Μια τεχνολογία, να την πιεις στο ποτήρι!

[...] Σε λίγο θα μπορούμε να αγοράζουμε περιχαρείς είτε από το φαρμακείο είτε από τον… Γερμανό χάπια-κωδικούς. Όποιος βαριέται να πληκτρολογεί κωδικούς θα μπορεί να μετατρέπεται ο ίδιος σε κωδικό προκειμένου να ξεκλειδώνει λογαριασμούς του και χρηστικά του αντικείμενα. Μην αμφιβάλλετε ότι πολλοί από τους αποχαυνωμένους συν-καταναλωτές μας θα ενθουσιαστούν με την ιδέα. Άλλωστε ένα τέτοιο χάπι είναι επιπλέον ένα σύμβολο κυριολεκτικής ενσωμάτωσης της υψηλής τεχνολογίας της εποχής μας, ένα τεκμήριο αληθινής… αφομοίωσής της. Ο χαπακωμένος τεχνο-εξαρτημένος θα μπορεί πλέον να υπερηφανεύεται με το δίκιο του ότι αποτελεί κι ο ίδιος ένα πρόπλασμα των βιονικών ηρώων που τόσο θαύμασε και θαυμάζει στις ταινίες και τα βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας.[...]

γράφει ο πάροικος

Google Glass

Τα Google Glasses είναι βέβαιο ότι θα φορεθούν πολύ. Ήδη το νέο αυτό τεχνολογικό επίτευγμα του φερώνυμου πολυεθνικού κολοσσού, πριν ακόμα βγει στην αγορά, όχι μόνο άρχισε να κατακτά τις καρδιές του αμέριμνου high tech καταναλωτικού πόπολου, αλλά πρόλαβε ήδη να προκαλέσει –ευτυχώς- και κάποιες πρώτες εύλογες αντιδράσεις. Σε ορισμένους δημόσιους χώρους (καφέ, καζίνα, μπαρ, κ.λπ.) έχει ήδη βγει σχετική ανακοίνωση απαγόρευσης της χρήσης τους.

Πρόκειται ουσιαστικά για έναν υπολογιστή ο οποίος δεν είναι φορητός με τη γνωστή έννοια, αλλά στην κυριολεξία φοριέται! Είναι ένα ζευγάρι ματογυάλια που εκτός των άλλων διαθέτει αναγνώριση ήχου και εικόνας και μπορεί όντας on-line και ψάχνοντας σε βάσεις δεδομένων να παράσχει άμεσα στο χρήστη του πληροφορίες για το περιβάλλον του και το αντικείμενο που αυτός κοιτάζει, ακολουθώντας προφορικές εντολές του.  

Ασκήσεις κοινής λογικής

του Σπύρου Λέκκα
 
Έχω μία έντονη αίσθηση τον τελευταίο καιρό ότι κάτι δεν πάει καλά.

Κι όμως…όντως κάτι δεν πάει καθόλου καλά!

Για τον μέσο άνθρωπο, τον οποίο παίρνω την πρωτοβουλία να εκπροσωπήσω σ’ αυτό το κείμενο, έχει αρχίσει να γίνεται έντονη μία αίσθηση παραφροσύνης, μία αίσθηση ότι κάποιος δεν μπορεί να βασιστεί ούτε στους πυλώνες της απλής, κοινής, καθημερινής λογικής, γιατί κι αυτοί κλονίζονται από τα σκηνικά που ζούμε στην Ελληνική πραγματικότητα.

Θα προσπαθήσω, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το αποτέλεσμα, να περάσω αυτήν την αίσθηση με αυτές τις γραμμές χρησιμοποιώντας κάποια παραδείγματα, που πιθανώς να βοηθήσουν.

“Ένα μπουκάλι λάδι για κάθε άνεργο”...

Φιλανθρωπία και αλληλεγγύη

του Γιώργου Λιερού

Η φιλανθρωπία είναι μια θεμιτή πρακτική όταν γίνεται ιδιωτικά, στα κρυφά από τον καθένα μας, όταν επιτελείται από την εκκλησία, ένα τζαμί, μια συναγωγή.

Η φιλανθρωπία είναι πρόστυχη όταν γίνεται από μια πολιτική οργάνωση. 

Γιατί; Τι ξεχωρίζει την αλληλεγγύη από την φιλανθρωπία;

Μιλώντας για σχέσεις που βρίσκονται εκτός αγοράς και για τις ανάγκες αυτής της συζήτησης ας ξεχωρίσουμε τις ανταλλαγές γενικά (με τον τρόπο που ορίζει τον όρο ο Λεβύ Στρως, όχι ειδικά ανταλλαγές εμπορευμάτων αλλά ανταλλαγές λέξεων, συζύγων, αγαθών, δώρων) τις οποίες χαρακτηρίζει η αμοιβαιότητα και οι συμμετρικές σχέσεις με την αναδιανομή η οποία γίνεται από ένα κέντρο εξουσίας: τον αρχηγό της φυλής, τους πρεσβύτερους, μια ισχυρή οικογένεια ή μια γραφειοκρατία.

Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με σχέσεις ανάμεσα σε ελεύθερα πρόσωπα ή ανάμεσα σε ελεύθερα ηθικά πρόσωπα (κλαν, φυλές, οικογένειες). 
Στην δεύτερη περίπτωση, με σχέσεις εξουσίας, συνήθως σχέσεις προστασίας-υπακοής.

Ή εμείς ή αυτοί!

του Σπύρου Πλακιά

Τέρμα τα ψέματα!  Ό,τι ήταν, μέχρι χθες, δεν υπάρχει σήμερα. Ό,τι όλοι γνωρίζαμε έστω και ως παραπαίον απομεινάρι του πολιτικού σκηνικού που εγκαινίασε η μεταπολίτευση κατέρρευσε ηχηρά, χθες, εντός κοινοβουλίου. 

Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, το τέλος της προχθεσινής ψηφοφορίας βρίσκει συντρίμμια – κομμάτια τα παραδοσιακά αστικά κόμματα, που είδαν, μέσα σε λίγες ώρες, τις κοινοβουλευτικές τους ομάδες να φυλλορροούν. (Πόσο μάλλον αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του την συρρικνούμενη, πλέον, εκλογική τους επιρροή).
 

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι το συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό, τουλάχιστον στην υπάρχουσα διάταξη, δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας και κατ’ επέκταση εκείνων που την κρατούν στη θέση αυτή με δάνεια, σχέδια Μάρσαλ και πάλι δάνεια. Το σύστημα, με κατακλυσμιαίους πλέον ρυθμούς, κλυδωνίζεται σύγκορμο.

Η πολιτική της χειραγώγησης ως τηλεθέαμα

Του Χρήστου Γεωργίου 
Καθηγητή Βιοχημείας, τμήμα Βιολογίας Πανεπιστημίου Πατρών

Γιατί η οικονομική κρίση αντιμετωπίζεται από τους πολίτες παθητικά, προς το παρόν;

Διότι μεταξύ άλλων η καπιταλιστική πολιτική παραμορφώνεται από την ιδιωτική TV σε θέαμα, κι έτσι δεν γίνεται αντιληπτή στην κοινωνία ως το κύριο αίτιο της κρίσης.

Η πολιτική του θεάματος αποδομεί το δημόσιο/κοινωνικό και το ανάγει σε θέαμα πολιτικοφανούς περιπτωσιολογίας του ιδιωτικού. Η TV παρουσιάζει την πολιτική ως ένα κοινωνικά ασύνδετο μωσαϊκό ιδιωτικών υποθέσεων αποστειρωμένο από ταξικές αντιθέσεις.

Οι πολιτικοί προβάλλονται αποκομμένοι από τους ψηφοφόρους τους και απενοχοποιημένοι από τις κοινωνικές επιπτώσεις των νόμων που ψηφίζουν. Η αποπολιτικοποίηση και η ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού γίγνεσθαι προωθείται με το κατάλληλο πολιτικό προσωπικό που μανατζάρει η TV.

Η στρατηγική της χειραγώγησης και ο βαθύς ύπνος των χειραγωγημένων

Ο Αμερικανός γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκυ συνέταξε μία λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ.

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει  καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).


2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί.