Μ-ΕΡΤ-ικό από βλακεία και χαρά...
του Διονύση Ελευθεράτου
του Διονύση Ελευθεράτου
Ας
αναλογιστούμε: Ποιες «παρακαταθήκες» θα έμεναν αναπάντητες, εάν το
«αποφασίζομεν, διατάσσομεν, κλείνομεν την ΕΡΤ και απολύομεν 2.600 ανθρώπους»
αποδεικνυόταν ένας ακόμη άνετος καθεστωτικός καλπασμός, στα λιβάδια του
κοινωνικού φόβου;
Δεν έχουμε παρά να μεταφέρουμε το βασικό «σκεπτικό» της θανατικής
καταδίκης της ΕΡΤ στο σύνολο των «υποδίκων» της Ελλάδας των Μνημονίων: Για
περισσότερα -και με λιγότερη χρονοτριβή- λουκέτα σε νοσοκομεία, σχολεία ή σε
δημοτικές υπηρεσίες, δεν θα χρειαζόταν η παραμικρή ειδική «θεσμική» επίφαση.
Ούτε καν προχειροφτιαγμένες «μελέτες» που θα «τεκμηρίωναν» διάφορες
«επικαλύψεις» ή «καλύψεις αναγκών από άλλες, κοντινές μονάδες». Θα αρκούσε η
«αδιαφάνεια». Θα μπορούσε η κυβέρνηση π.χ. να καταργήσει νοσοκομεία, με την
απλή αιτίαση -βάσιμη ή μη- για «παρατράγουδα» στις προμήθειες υλικού.
Τραβηγμένο; Καθόλου. Κυβερνητικό «κεκτημένο» θα ήταν - και μάλιστα
ακλόνητο- , εάν έλειπε η μάχη για την ΕΡΤ. Επειδή δε ο «κοινωνικός
αυτοματισμός» είναι άχρηστος εάν δεν αλλάζει η φορά του, φανταζόμαστε με πόση
ευκολία θα αντέστρεφε την «επιχειρηματολογία» της η εκπρόσωπος της Νέας
Δημοκρατίας, Άννα Ασημακοπούλου... Τι είπε προσφάτως η ερίτιμος κυρία,
ανερυθρίαστα; 'Οτι αν κλείνει ένα σχολείο στο Μπουρνάζι, ευθύνονται τα προνόμια
των εργαζομένων της ΕΡΤ!