Χιροσίμα - Γάζα

του πάροικου

Η σημερινή 69^η μαύρη επέτειος της ρίψης της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα που έρχεται εν μέσω της Ισραηλινής κτηνωδίας στη Γάζα, μας θυμίζει με οδυνηρό τρόπο ότι υπό το παρόν κοσμοσύστημα η ανθρωπότητα βρίσκεται στο έλεος εγκληματιών και τρομοκρατών παγκόσμιου βεληνεκούς. Κι αν αυτοί δρουν αδιαφορώντας για την κοινή γνώμη και την παγκόσμια κατακραυγή είναι γιατί γνωρίζουν πως όταν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τελούνται από υπερδυνάμεις ή από συμμάχους τους, τότε όχι μόνο παραμένουν ατιμώρητα αλλά πιθανόν οι αυτουργοί τους να διεκδικούν και περίοπτη θέση στην παγκόσμια Ιστορία. Αυτήν τουλάχιστον της οποίας η διδασκαλία επικρατεί καθώς γράφεται και προπαγανδίζεται από τους ίδιους τους δράστες.

Τόσο οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι όσο και οι βομβαρδισμοί στη Γάζα ας μην ξεχνάμε ότι έγιναν με στόχευση αμάχους. Τότε είχαμε 100.000 νεκρούς από την έκρηξη και πιθανόν άλλους τόσους ή περισσότερους από τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας στα επόμενα χρόνια. Σήμερα έχουμε στη Γάζα βομβαρδισμούς σχολείων, νοσοκομείων, κατοικιών  και βασικών υποδομών με στόχο και πάλι απλούς πολίτες και με σκοπό την τρομοκράτησή τους ώστε να αποδεχτούν τους ταπεινωτικούς όρους μιας άνευ όρων παράδοσης (όπως ακριβώς οι Ιάπωνες τότε) και μιας ειρήνης που προβλέπει την πλήρη υποταγή στο σιωνιστικό τέρας και την περιθωριοποίησή τους ή τον σταδιακό εξοστρακισμό αν όχι αφανισμό τους. Η δικαιολογία για τη σημερινή θηριωδία είναι το προφανώς μονομερές δικαίωμα άμυνας του Ισραήλ απέναντι στα βεγγαλικά και τις απειλές της

Θ. Ρούσβελτ: «Σχεδόν κάθε πόλεμος θα ήταν ευπρόσδεκτος»

Θεόδωρος Ρούσβελτ σε φίλο του (1897): «Εντελώς εμπιστευτικά… σχεδόν κάθε πόλεμος θα ήταν ευπρόσδεκτος. Νομίζω ότι αυτή η χώρα χρειάζεται έναν πόλεμο». 

του Σπύρου Ραυτόπουλου

Οι ΗΠΑ, υπό τον φιλειρηνιστή δημοκρατικό Μπάρακ Ομπάμα εξακολουθούν να απειλούν με βομβαρδισμούς τη Συρία, αφοσιωμένες στην πολεμοχαρή εκείνη εκδοχή του ανθρωπισμού που σε ολόκληρη την ιστορία τους υπηρετούσαν. Η υπερδύναμη έχει επί της ουσίας καταστήσει σαφές ότι δεν χρειάζεται πλέον καμιά έγκριση από τα Ηνωμένα Έθνη, ούτε οφείλει να εξαρτά τις επιλογές της από ένα διεθνές δίκαιο παγκόσμιας αποδοχής και καθολικής ισχύος. Για να προσδιορίσουμε τα βασικά κριτήρια που καθορίζουν την εξωτερική πολιτική της θα πρέπει να δούμε ποια ήταν η πολιτική αυτή μέχρι σήμερα. Πρέπει επίσης να αναρωτηθούμε ποιος ο ρόλος και οι απαιτήσεις συγκεκριμένων τεράστιων επιχειρηματικών συμφερόντων που συνδέονται με την πολιτική αυτή, σε ποιο βαθμό είναι υποχρεωμένη να τα εξυπηρετεί η αμερικανική κυβέρνηση και αν από αυτά τα συμφέροντα εξαρτάται η ύπαρξη στον πολιτικό χάρτη του εκάστοτε πολιτικού προσωπικού της χώρας.

Οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση περί της πηγής των χημικών που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον αθώων θυμάτων στη Συρία και περί των αιτίων και των σκοπών της επαπειλούμενης επίθεσης των Αμερικανών, καλό θα ήταν να παίρνει υπόψη την ιστορία της εξωτερικής και «αμυντικής» τους πολιτικής όπως επίσης και τις επιδόσεις των ιδίων των ΗΠΑ στη χρήση χημικών όπλων.  Στην περίληψη που ακολουθεί γίνεται απλώς επιγραμματική υπόμνηση σημαντικών ιστορικών γεγονότων που είναι απολύτως ενδεικτικά των φιλοδοξιών και προσανατολισμών της εξωτερικής πολιτικής και των γεωστρατηγικών σχεδίων της μεγάλης αυτής δύναμης. Θα καταδειχτεί ότι σε όλη την ιστορία της μετά τον Κολόμβο η Αμερική υπήρξε μια μιλιταριστική χώρα που δεν σταμάτησε να επιδιώκει την επέκταση της εδαφικής, οικονομικής και στρατιωτικής της κυριαρχίας και επιρροής τόσο στην αμερικανική ήπειρο όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.